CHAPTER 13
รถอีแต๋นโยกเยกไปตามทางลูกรังฝุ่นตลบ เสียงเครื่องยนต์ดังครืดคราด สายไหมกับนวลนั่งกอดถังพลาสติกเปล่า ๆ อยู่ข้างแหลม ส่วนกำนันเสือนั่งขับอยู่ข้างหน้า ยิ้มไม่หุบเหมือนคนที่ชนะศึกอะไรบางอย่างมา
“กำนัน! ช่วยขับให้มันเบา ๆ หน่อยได้มั้ย ขี้ฉันจะหักในอยู่แล้ว!” สายไหมโวยขึ้นลั่น เมื่อรถกระดอนเข้าหลุมจนถังในมือเธอกระเด้งใส่หัวแหลมเข้าเต็ม ๆ
เธอเข้าใจแล้วว่าที่กำนันบอกว่ารถที่เหมาะสมกับทางไปสวนมะนาวคือรถอีแต๋น ก็คงเพราะแบบนี้
ถนนยิ่งกว่าทางไปนรก ช่างทุรกันดารเหลือทน
“โอ๊ย! ถังอะไรฟาดหัวกูเนี่ย!” แหลมโวยวาย
“ก็เอ็งดิ้นเองมั้ยล่ะ!” นวลสวนกลับทันควัน
“ไม่ดิ้น! แต่ถังดิ้น!”
“พี่แหลม เงียบไปเลย!” สายไหมโวยต่อ “แล้วกำนันเสือคนแก่หูตึงได้ยินที่พูดมั้ย?!”
“ได้ยินจ้ะ…แต่จะให้พี่ขับเบากว่านี้ พี่คงต้องหาซื้อรถใหม่ รถคันนี้มันเก่า พี่ก็ทั้งแก่ ทั้งหูตึง มันเลยโยกสองเท่า!”
“กวนประสาท!” สา
