คลั่งรักยัยตัวร้าย

CHAPTER 1 กูไม่เอา “กูไม่เอา!” ผู้ใหญ่สิงห์เสียงแข็งมองคนนั่งอยู่เบื้องหน้าอย่างโมโห “ตะ…แต่ผมไม่มีเงินมาใช้หนี้ผู้ใหญ่สิงห์นะครับ ดอกทบต้น ต้นทบดอกมาสามรอบแล้ว ผมว่า…” สุเทพ อึกอัก ผู้ใหญ่สิงห์เป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ของคนในหมู่บ้าน ที่จริงดอกที่ผู้ใหญ่สิงห์เก็บแต่ล่ะปีก็ไม่ได้มากมายอะไร แต่เขาไม่เคยหามาจ่าย เอาแต่กู้เพิ่มไปเรื่อย พอหลายปีเข้าดอกเบี้ยมันก็บานปลาย ดอกทบต้น ต้นทบดอกไปหลายรอบ “มึงพูดให้มันดีนะ ถ้าพูดไม่ดี มึงจะได้กินตีนกู!” น้ำเสียงนั้นเกรี้ยวกราดไม่น้อย “นะ…. นังไหมมันโตเป็นสาวแล้ว มันสวยด้วย ผมจะยกมันให้ผู้ใหญ่สิงห์เอาไว้ขัดดอก ผู้ใหญ่จะเอามันทำงานหรือทำเมียก็ได้” สิ้นประโยคสุเทพเอื้อนเอ่ย ผู้ใหญ่สิงห์ที่อารมณ์เดือดสุด ๆ อยู่แล้ว ก็ลุกขึ้นแล้วถีบสุเทพจนหงายท้องตกเก้าอี้ “กูไม่เอาลูกมึง ต่อให้ลูกมึงสวยหยาดฟ้ามาดินกูก็ไม่เอา!” ผู้ใหญ่สิงห์ชี้หน้า ถ้าไม่ติดว่าสุเทพเคยเป็นลูกน้องของมารดา เคยทำงานสำคัญช่วยหลายอย่าง เขาคงให้คนลากคอไปโยนทิ้งหน้าไร่แล้ว ตอนนี้สุเทพไม่ใช่คนงานของมารดา ไม่ใช่คนงานของเขา ตอนนี้มันเป็นขี้เมา ดื่มเหล้าเล่นพนัน ไม่เป็นเสาหลักให้ครอบครัว มีแต่สายใจที่ทำงานเลี้ยงดูลูกสาว จน ‘สายไหม’ เติบโต สายไหมเป็นเด็กดี ถึงจะห่าม ๆ ก๋ากั่นไปบ้าง แต่เป็นเด็กกตัญญูช่วยงานแม่ทุกอย่าง สองแม่ลูกพยายามอยู่ได้ด้วยตัวเอง หาเงินตัวเป็นเกลียว แต่ไอ้พ่อไม่ได้เรื่องคิดจะมายกลูกมาขัดดอกมาใช้หนี้ มันน่ากระทืบให้จมตีน ตอนนี้ผู้ใหญ่สิงห์แต่งงานมีครอบครัว มีภรรยาคนสวยมีลูก ๆ ที่น่ารัก เขาไม่สนใจใครหน้าไหนนอกจากลูกกับภรรยา ต่อให้ผู้หญิงสวยหน้าไหนดาหน้ามา คนอย่างเขาก็ไม่สน “ตะ…แต่ผู้ใหญ่สิงห์ครับ!” “กูไม่เอา ถ้าไม่หยุดพูด ปากมึงได้แดกตีนก็แน่!” ผู้ใหญ่สิงห์ชี้หน้า ไม่ใช่ว่ารับสายไหมทำงานด้วยไม่ได้ สายไหมเคยมาทำงานที่ไร่ แต่ไอ้สุเทพก็มาวุ่นวายขอเงินขอทองไม่หยุด ถ้ารับก็มีแต่จะทำให้เรื่องมันวุ่นวายกว่าเดิม ตอนนี้ลูก ๆ เขาก็โตกันแล้ว ผู้ใหญ่สิงห์ไม่ต้องการให้ลูก ๆ ต้องมาเจอ พ่อขี้เมาชอบอาละวาดลูกเมีย “ผู้ใหญ่ครับ!” “ออกไปให้พ้นหน้ากู!” ผู้ใหญ่สิงห์ไล่ตะเพิด สุเทพถึงกับลนลานออกไป สุเทพกลับบ้านด้วยท่าทางหงุดหงิด ก่อนจะรีบเดินตรงไปห้องนอน เขาพยายามรื้อค้นหาเงินทุกซอกทุกมุม ทว่ากลับไม่มีแม้แต่บาทเดียว “เหี้ยเอ้ย! อีสายใจมันเอาเงินไปซ่อนไว้ไหนวะ!” สุเทพท้าวสะเอวหายใจฟืดฟาดอย่างหงุดหงิด เขาอยากได้เงินไปซื้อเหล้ามาดื่มย้อมใจให้หายเครียด แต่มันเสือกไม่มีสักบาท ครั้นจะไปเอาเงินที่ไร่อ้อยที่ทั้งสองไปทำงานอยู่ มันก็ไกลเหลือทน กว่าจะเดินไปถึงคงจะค่ำ รถมอเตอร์ไซต์กับรถจักรยานที่เคยมีเขาก็เอาไปขายซื้อเหล้าหมดแล้ว “กูคงต้องงัดห้องอีสายไหมแล้วล่ะ” ว่าจบก็คว้าค้อนเดินตรงไปห้อง เขาจัดการทุบกุญแจงัดแงะเปิดห้องลูกสาว ภายในห้องไม่มีอะไรมาก มีแค่ราวผ้า ที่นอนผ้าปูเก่า ๆ แต่กลิ่นหอมเพราะสายไหมซักประจำ สุเทพกวาดสายตาไปรอบ ๆ แล้วเดินตรงไปคว้ากระปุกออมสินหมู ที่วางอยู่ข้างหมอนลูกสาว “เหี้ย! เงินเยอะนี่หนา” สุเทพโยนกระปุกออมสินหมูขึ้นอย่างพอใจ มันหนักพอดู ในนี้คงมีเงินอยู่หลายบาท สุเทพจัดการทุบกระปุกออมสินลูกสาว แล้วนับเหรียญ ก่อนจะสบถออกมาอย่างหงุดหงิด เมื่อกระปุกออมสินที่เขาทุบเมื่อครู่ มีแต่เหรียญบาท “เหรียญบาทล้วน ๆ กูก็นึกว่าเยอะ อีไหมอีห่า มึงไม่หยอดเหรียญห้าเหรียญสิบเล๊ย อีลูกเวร!” ว่าจบก็รีบโกยเหรียญใส่กระเป๋า ก้าวอาด ๆ ไปร้านค้ากลางหมู่บ้าน “อีปริกเอาเหล้ามาขวดใหญ่” “วันนี้กูไม่ให้เซ็นนะไอ้เทพ!” “กูมีเงินเว้ย!” ว่าจบก็ตีกระเป๋าตัวเอง กระเป๋ามันหนักเหรียญจนกางเกงหลุดเกือบถึงเข่า “งั้นมึงมานั่ง เดี๋ยวกูเอาเหล้าให้” ป้าปริกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะรีบเอาเหล้าขวดใหญ่มาให้ สุเทพกินจนเมาปลิ้น กินเหล้าหมดขวดแล้วขวดเล่า เงินหมดก็เชื่อกินต่อ ต่อให้ป้าปริกไม่ยอม เขาก็พูดเอาจนสำเร็จ “พ่องัดห้องไหมใช่ไหม!?” สายไหมในชุดคนงานตัดอ้อยยืนอยู่ มือเรียวเล็กกำแน่น มองบิดาด้วยความโมโห “ครายงัดห้องมึง!” สุเทพเอ่ยเสียงอ้อแอ้ “ใครจะชั่วทำแบบนั้น!” “ทั้งบ้านก็มีพ่อที่ชั่วอยู่คนเดียว พ่อไม่งัดก็ไม่มีใครงัดห้องไหมแล้ว เงินเก็บไหมก็เอาเงินมากินเหล้า พ่อต้องชั่วเบอร์ไหนถึงทำแบบนี้ นั่นมันเงินที่ไหมจะเอาไว้ซื้อเสื้อให้แม่นะ” “แล้วยังไง!” “นั่นมันเงินของไหม!” “เงินใครก็เหมือนกันแหละ กูเป็นพ่อ กูมีสิทธิ์!” “พ่อ!” สายไหมขึ้นเสียงอย่างโมโห ท้าวเอวมองผู้ให้กำเนิด ก่อนรถกะบะคันเก่าจะวิ่งผ่าน พร้อมกับควันรถโขมงราวกับรถขายไก่ย่าง สายไหมตาขวางจะเอ่ยปากด่าแต่พอหันไปมองบิดา ท่านก็คว้าขวดเหล้า พยายามวิ่งไปบ้านลุงช่วย “หยุดเดี๋ยวนี่นะพ่อ!” “กูไม่อยู่ให้มึงด่ากูหรอก!” เสียงเครื่องยนต์กระบะดังครืดคราด ดังมาจากถนนลูกรังหน้าบ้าน กระบะอีซูซุสีฟ้าเก่าที่สีถลอกจนเห็นเนื้อเหล็กแล่นมาช้า ๆ คล้ายจะดับทุกครั้งที่เข้าเกียร์ แต่สุดท้ายก็มาจอดเอี๊ยด ดับเครื่องยนต์สนิทตรงหน้าบ้านไม้หลังใหญ่ ประตูรถฝั่งคนขับถูกเปิดออกแบบเสียงดังเกินจำเป็น กำนันเสือโผล่หน้าเข้ม ๆ กับแว่นกันแดดทรงนักเลงออกมาจากรถ ในมือถือถุงข้าวเหนียวหมูทอดห้อยนิ้วมาแบบคนบ้าน ๆ “ไอ้สิงห์ ตื่นยังโว้ย หรือยังซุกผ้าห่มกกเมียอยู่!” กำนันเสือตะโกนเรียก พร้อมกับได้ยินเสียงขำหึ ๆ ดังออกมาจากใต้ถุนบ้าน ก่อนที่ผู้ใหญ่สิงห์เจ้าของไร่จะเดินออกมา พร้อมกับทุเรียนในมือ “โถ…อีคันนี่มันยังไม่พังอีกเหรอวะเสือ? กูนึกว่ามึงเปลี่ยนไปขี่ควายแทนแล้ว” ว่าแล้ววางทุเรียน ขยับหมวกปีกกว้างบนหัว มองอย่างขำ ๆ “พูดดี ๆ กับมันหน่อย มันพามากี่ศพแล้วเนี่ย เอ๊ย…กี่ไร่น่ะ กูก็ลืม” กำนันเสือเดินไปเปิดกระบะหลังยกตะกร้าปลาช่อนที่ให้ลูกน้องวิดบ่อเมื่อตอนกลางวันลงมาวางลงบนแคร่ “แน่ใจนะว่ามันยังพา กลับได้อ่ะ ไม่ใช่แค่ไปแล้วก็จอดตายกลางทุ่ง” “ฮ่า ๆ ๆ เออ! อย่าประมาทรถกูนะ มันอึดกว่าเมียเก่ามึงอีก!” “ไอ้เหี้ย! มึงอย่ามาพูดสร้างความร้าวฉานนะ เดี๋ยวหนูบัวลงมาได้ยิน ได้สวดส่งวิญญาณกูนะมึง!” “ฮ่า ๆ ไอ้เหี้ย! เก่งกับคนทั้งประเทศ กลัวเมียคนเดียว” “กลัวสิ รายนั้นอย่าให้ได้โกรธ กูกับมึงหนีไม่ทันแน่ เพราะฉะนั้น อย่าพูดอะไรที่จะทำให้กูกับมึงคอขาด” “ฮ่า ๆ” ทั้งคู่หัวเราะเฮฮา ก่อนจะเดินไปนั่งที่แคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะม่วงข้างบ้าน กำนันเสือโยนถุงข้าวเหนียวให้เพื่อน “อ้ะ เห็นว่าหนูนลินกับหนูปิ่นชอบ กูเลยซื้อมาฝาก!” “ขอบใจนะ” “เออ กูเห็นไอ้ขี้เมาลูกน้องเก่าแม่มึงทะเลาะกับลูกมันอยู่ร้านขายของชำ ไอ้เวรนี่สร้างเรื่องคงเส้นคงวาจริง ๆ ไม่สงสารลูกเมียบ้างหรือไง?” กำนันเสือเอ่ยอย่างระอา ที่จริงก็ไม่ค่อยได้มาที่ไร่ผู้ใหญ่สิงห์บ่อยหรอก นาน ๆ จะมาครั้ง เพราะงานที่ไร่ตัวเองก็มี อีกอย่าง ตั้งแต่ได้เป็กำนันเมื่อปีที่แล้ว งานก็ล้นมือไปหมด เล่นเอาแทบไม่มีเวลาแวะเวียนมาเยี่ยมเยือนเพื่อนรัก แต่ทุกครั้งที่ปลีกตัวมาได้ ก็จะเห็นไอ้สุเทพทะเลาะกับเมียกับลูก และทุก ๆ ปี เด็กผู้หญิงที่ชื่อสายไหมก็โตวันโตคืน วันนี้ขับรถผ่านได้เจอเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นสาวสะพรั่ง แม้จะอยู่ในชุดตัดอ้อย ก็กลบความงามแม่คนสวยไม่มิด “ไอ้สุเทพขี้เมาคนเดิม” ผู้ใหญ่สิงห์เอ่ยพลางถอนหายใจ “เออนั่นแหละ!” “ล่าสุดจะยกลูกให้กู” “แล้วมึงเอาไหม?” “เอาก็บ้าน่ะสิ กูจะเอามาทำไม ลูกเมียกูก็มี ถ้าจะเอามาทำงานในไร่ ไอ้สุเทพคงมาป่วนทุกวันแน่ กูรำคาญไม่มีเวลาเคลียร์เรื่องวุ่นวายหรอก อีกอย่างหนูลินหนูปิ่นก็เริ่มโตแล้ว กูไม่อยากให้ลูกเห็นอะไรที่ไม่ดี” “พ่อดีเด่นจริง ๆ แล้วไอ้เหี้ยนั่นมันเป็นหนี้เท่าไหร่ล่ะ?” “แปดแสน สองแม่ลูกตัดอ้อยทั้งชาติจะใช้หนี้กูหมดไหม” “กูจะจ่ายให้ทั้งหมด มึงทำยังไงก็ได้ ให้ลูกสาวมันมาทำงานกับกู!”