CHAPTER 2 ตามแผน
1528 Words
CHAPTER 2 ตามแผน
บ้านไม้ยกพื้นเก่าทรุดโทรมตามกาลเวลา สายใจนั่งอยู่บนตั่งไม้หน้าบ้าน มือสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือด ผู้ใหญ่สิงห์ยืนพิงเสาบ้าน มองนางด้วยสายที่ไม่ได้มาเยี่ยมเยียน แต่มาทวงหนี้
“แม่สายใจอย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ หนี้สินที่ไอ้สุเทพไปกู้ยืมฉันมันก็นานหลายปี ดอกเบี้ยพุ่งมาจนจะท่วมหัวแล้ว ฉันเองก็ผลัดผ่อนให้มาหลายปี ตอนนี้มันถึงเวลาที่ต้องใช้หนี้แล้ว”
“ฉัน ฉันรู้ค่ะผู้ใหญ่ แต่ฉันไม่มีจะใช้จริง ๆ ฉันสองแม่ลูกพยายามทำงานหาเงินเพื่อเลี้ยงปากท้อง ไอ้สุเทพไม่เคยช่วยฉันเลย ถ้าผู้ใหญ่จะกรุณา ฉันขอผลัดผ่อนไปอีกสักปีสองปีหน่อยเถอะ” นางสายใจเอ่ย มองเขาด้วยความวิงวอน ขอให้ผู้ใหญ่สิงห์เห็นใจ
“แต่กฏมันก็ต้องเป็นกฏนะ ถ้าสายใจไม่ใช้หนี้ แล้วฉันใจดีผลัดผ่อนให้ตลอด ลูกหนี้คนอื่นก็จะเอาเป็นแบบอย่าง ไม่รู้ล่ะ คราวนี้ฉันขอไม่เห็นใจ สายใจต้องหาเงินมาใช้หนี้ เพราะเอกสารที่เคยไปกู้ยืมเป็นชื่อสายใจ ขืนไม่ใช้หนี้ อีกหนึ่งอาทิตย์จะไม่มีบ้านให้นอน”
“ผู้ใหญ่ ฮึก ฉันขอร้องล่ะ” สายใจร้องไห้ เอกสารกู้ยืมเป็นชื่อนางก็เพราะที่ดินเป็นชื่อนาง สามีต้องการเอาเงิน เลยชวนนางไปกู้เงินผู้ใหญ่สิงห์มา สามีเทียวไปเอาเงินหลายต่อหลายครั้ง ไม่ได้เอามาลงทุนค้าขาย แต่เอาไปลงกับเหล้ากับการพนัน สุดท้ายหนี้สินทั้งหมด ก็ตกอยู่ที่นาง
ไร่นาสาโทที่มีก็เอาไปขายหมด นางล่ะปวดใจจริง ๆ ที่ที่ทำกินตกไปเป็นของคนอื่น
“หนี้สินทั้งหมด พ่อเป็นคนก่อ แม่ฉันต้องมาใช้หนี้ มันไม่แฟร์เลยนะผู้ใหญ่” สายไหมเอ่ยอย่างอดไม่ได้ พร้อมกับวางสายบัวที่เพิ่งไปเก็บมาลงบนแคร่
“มันไม่แฟร์หรอกหนูไหม ชีวิตมันก็ไม่เคยแฟร์กับคนจนอยู่แล้ว คนจนหาเช้ากินค่ำ ทำงานแลกเงินวันล่ะสองสามร้อย ไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรมากหรอก”
ผู้ใหญ่สิงห์ถอนหายใจ มองสองแม่ลูกสลับกัน ไอ้เห็นใจก็เห็นใจอยู่หรอก แต่ทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผน ไม่แน่ ถ้าหนูสายไหมไปทำงานกับเพื่อนเขา ชีวิตหนูสายไหมอาจจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือก็เป็นไปได้
“ที่บ้านฉันต้องเป็นหนี้ ก็เพราะสุเทพมันเมาทั้งวัน ขายข้าวก็เอาเงินไปลงไพ่ ลงหวย ฉันไม่ได้เรียนหนังสือ อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ งานที่ทำก็แค่รับจ้างทั่วไป ฉันต้องทำงานเลี้ยงลูก ใช้ชีวิตอย่างลำบากมาตลอด อีไหมอยากเรียนต่อก็ไม่ได้เรียน ลูกต้องมาทำงานลำบากลำบนก็เพราะพ่อที่ไม่เป็นเสาหลักให้ครอบครัว คนอย่างมันใจร้ายกับลูกเมียได้ลงคอ”
นางสายใจพึมพำเสียงแผ่ว ผู้ใหญ่สิงห์มองสองแม่ลูกด้วยแววตาเห็นใจ เกือบจะใจอ่อนแล้ว ถ้าคำพูดของเพื่อนรักไม่ลอยเข้ามาในหัว
“นี่คือหนังสือแจ้งเตือนยึดทรัพย์ ถ้าอีกเจ็ดวันไม่มีเงินใช้หนี้ ฉันจะเอาทั้งบ้าน ทั้งที่ดินไปประมูล” สิงห์ประโยคผู้ใหญ่สิงห์ นางสายใจก็ร้องไห้ตัวโยน
“อย่าเลยผู้ใหญ่ ฉันขอร้อง บ้านหลังนี้มันเป็นสมบัติเก่าของแม่ฉัน ฉันไม่อยากเสียมันไป ฮือ ๆ อย่าใจร้ายกับฉันนักสิ”
“สายใจ”
“ได้โปรดเถอะผู้ใหญ่สิงห์ ฮึก” สายใจร้องไห้ยกมือไหว้อ้อนวอน
ผู้ใหญ่สิงห์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนทำสีหน้าครุ่นคิด แล้วลดเสียงลงเป็นการเจรจา
“จริง ๆ ฉันก็ไม่ได้อยากใจร้าย แต่ฉันผลัดผ่อนให้มาหลายปีแล้ว”
“ฉันขออีกปีสองปีนะผู้ใหญ่”
“ไม่ได้หรอก ถ้าฉันทำแบบนั้นก็คงเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีกับลูกหนี้คนอื่น ที่จริงทางออกของเรื่องนี้ ก็พอใจมีอยู่” สิ้นประโยคผู้ใหญ่สิงห์พูด สายใจก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ “อยู่ที่ว่าลูกสาวสายใจจะยอมทำหรือเปล่า?”
“ฉันไม่ขายตัวนะ” สายไหมแย้งทันควัน
“ฉันไม่ได้จะให้หนูไหมขายตัว ที่จริง เพื่อนฉันเขายินดีจะใช้หนี้แทนให้ทั้งหมด” สายไหมมองผู้ใหญ่สิงห์ด้วยแววตาไม่ไว้ใจ
“แล้วเขาจะช่วยทำไม? ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะช่วยใช้หนี้ฟรี ๆ”
“ก็จริงเขาไม่ให้ฟรี เขาแค่ขอให้หนูไหมไปทำงานใช้หนี้ที่ไร่ ไม่กำหนดระยะเวลา ถ้าหนูไหมใช้หนี้หมดก็ถือว่าจบ” ผู้ใหญ่สิงห์ยิ้มบาง ๆ อย่างมีเลศนัย
“ใคร ใครจะใจดีขนาดนั้น?” นางสายใจเงยหน้าขึ้น พลางใช้มือปาดน้ำตาตัวเอง หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ ใครเป็นคนยื่นมือ มาช่วยใช้หนี้ให้กันแน่
“กำนันเสือ เจ้าของไร่อ้อยหมื่นไร่ เพื่อนฉันนั่นเอง”
“กำนันเสือเหรอ? ผู้ชาย ขี้เต๊าะ ขี้หลีคนนั้นน่ะเหรอ?” สายไหมชะงัก หน้าตึงขึ้นมาทันที ใคร ๆ ก็รู้ว่ากำนันเสือเป็นคนเจ้าชู้ชีกอ กิตติศัพท์กำนันเสือเลื่องลือ เป็นที่โจษจันกันถ้วนทั่ว
“เขาแค่ชอบพูดเล่น ไม่ได้ร้ายอะไรหรอก แต่หนูไหมต้องเลือกแล้วล่ะ ว่าจะให้แม่ต้องเสียบ้าน หรือจะเสียเวลาไปทำงานอยู่ที่ไร่กำนัน”
สายไหมกัดปากตัวเองเบา ๆ หันไปมองแม่ หัวใจเธอบีบแน่น ไม่อยากยอม ไม่อยากตกเป็นหมากในเกมของใคร แต่เธอทนเห็นแม่เสียที่ทำกินไม่ได้ เพราะหากแม่ต้องเสียที่ดินของท่านไป แม่ต้องเสียใจมาก เธอคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต
“ตกลง หนูจะไป”
ผู้ใหญ่สิงห์ยิ้มพอใจ ขณะสายไหมหันไปกอดแม่แน่น ไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจครั้งนี้ ชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
แสงแดดยามบ่ายแก่สาดส่องกระทบยอดอ้อยที่พลิ้วไหวไปตามแรงลมไร่อ้อยกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา กำนันเสือยืนอยู่ระเบียง มือล้วงกระเป๋ากางเกงไว้ แววตาเหม่อมองไปไกลสุดขอบไร่
เสียงลมพัดหวิว แผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบ ยอดอ้อยไหวเอนไปมาเหมือนคลื่นสีเขียวโบกทักทาย บรรยากาศความงดงามของไร่อ้อย เมื่อได้ทอดสายตามอง ก็รู้สึกดีทุกครั้ง
ครืด~ ครืด~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น กำนันเสือรีบหยิบมันขึ้นมากดรับ
“ว่าไงวะ ไอ้สิงห์ มีข่าวดีอะไรจะบอกกูไหม?”
“สำเร็จโว้ย! หนูไหมน่ะตบปากรับคำแล้ว กูยังไม่ได้ทันกดดันเท่าไหร่ เห็นหน้าแม่ร้องไห้ ก็ยอมเองเลย” เสียงหัวเราะพอใจของเพื่อนรัก ทำให้หนุ่มใหญ่อย่างกำนันเสือหัวเราะตาม
“ฮึ! เป็นคำตอบที่ดีมาก”
“หนูไหมเป็นเด็กน่าสงสาร บ้านจน เรียนจบแค่มอสาม เป็นเด็กกตัญญู ทำงานตั้งแต่เด็ก หนักเอาเบาสู้ ถ้ามึงจะใช้งานเธอ ก็อย่าใช้หนักเกินไปล่ะ” น้ำเสียงปลายสายห่วงใยแม่เด็กสาวอยู่ไม่น้อย
“เออ กูรู้แล้วน่ะ เดี๋ยวกูส่งเมลสัญญาให้ มึงเอาไปให้แม่สายไหมเซ็นด้วย”
“อืม เดี๋ยวเรื่องสัญญากูจะให้นังสายใจมันเซ็น มึงก็ร่างมาเลยแล้วกัน แต่ดูทรงแล้ว น่าจะเป็นสัญญารัก” ปลายสายหัวเราะอย่างรู้ทัน
“ก็น่ารักซะขนาดนั้น จะปล่อยหลุดมือได้ยังไง กูจะให้สายไหมอยู่ในไร่ อยู่ในสายตากูทุกวัน จะได้รู้ว่าเสืออย่างกูน่ะ เลี้ยงลูกแมวยังไง”
“เฮ้ย ระวังหน่อยนะ เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าลูกแมวมันมีเล็บแหลม มึงจะโดนมันข่วนเลือดซิบเอานา หนูสายไหม ไม่ได้อ่อนปวกเปียกอย่างมึงคิดนะ กูเคยเห็นด่าไอ้สุเทพ กูนึกว่ากำลังแร็ป จนไอ้สุเทพต้องหนี เพราะทนฟังลูกด่าไม่ได้”
“ปากแซ่บยิ่งดี! เถียงกูไฟแลบ กูยิ่งอยากกำราบให้หายพยศ”
“จะกำราบหรือจะจับทำเมียกันแน่วะ?”
“ก็แล้วแต่ว่าหนูสายไหม เขาจะยอมให้กูจับไหม แต่มึงก็รู้ กำนันเสือคนนี้ไม่เคยพลาด”
“โว้ย ๆ มึงมันร้ายจริงว่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้ากูจะเอาสัญญาไปให้นังสายใจเซ็น มะรืนกูจะให้ไอ้พศินเอารถไปรับหนูไหมถึงบ้าน รับรองถึงไร่มึงร้อยเปอร์เซ็นต์”
“ดีมากเพื่อน กูจะให้คนงานเตรียมบ้านพักไว้ให้เลย แต่ไม่ต้องห่วง กูไม่ให้พักฟรีแน่”
“หืม? ยังไง?”
“ก็…ทำงานเหนื่อย ๆ ต้องมีคนคอยนวด คอยดูแล คอยเอาใจกำนันบ้างล่ะวะ!” กำนันเสือทำเสียงกรุ้มกริ่ม ทอดสายตามองไร่อ้อยเบื้องหน้าอย่างอารมณ์ดี
“ไอ้เหี้ยเอ้ย แค่นี้แหละ กูจะพาหนูบัวไปโรงงานก่อน”
“อืม” กำนันเสือกดวางสาย ก่อนจะกอดอกยิ้มเจ้าเล่ห์ มองท้องฟ้าไกลโพ้น
“หนูไหม ถ้าหนูเข้ามาในรังเสือแล้ว ก็อย่าหวังจะได้ออกไปง่าย ๆ”
- Writer
