CHAPTER 27 “หนูไม่ได้ทำค่ะ พี่กำนันต้องเชื่อหนูนะคะ…”
“หนูไม่ได้ทำค่ะ พี่เสือต้องเชื่อหนู…” เสียงของสายไหมสั่นไหว ดวงตาสั่นระริก
กำนันเสือยืนเงียบ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าที่ซีดเผือดของหญิงสาว เขาไม่ได้พูดอะไรในทันที เพียงแต่สบตาเธอราวกับพยายามอ่านใจ แต่แค่เขาไม่พูดสายไหมก็ใจเสียแล้ว
“ทำไมไม่พูดอะไรล่ะคะ?” เสียงของมารตีแทรกขึ้น เสียดสีอย่างได้จังหวะ “หรือว่าพี่เสือก็เริ่มไม่มั่นใจในตัวสายไหมแล้วเหมือนกัน แต่ก็อย่างว่า ก็แค่ลูกหนี้ทำงานใช้หนี้ เกิดมาคงไม่เคยเห็นเงินเยอะ ๆ ถึงได้แอบยักยอก”
“ฉันไม่ได้ทำนะ”
“ใครมีสิทธิ์เข้าห้องนี้บ้าง?” กำนันเสือเสียงเข้ม ห้องที่สายไหมทำงานจะมีฝ่ายบัญชีไม่กี่คน ส่วนคนที่รวมยอดจะเป็นสายไหม
“อะ…อะไรกันคะพี่เสือ” มารตีเอ่ย
“ฉันถามว่า… ใครมีสิทธิ์เข้าห้องบัญชีนี้ได้บ้าง?”
“มีหนูกับฝ่ายบัญชีสองสามคน รวมถึงคุณมารตีด้วย คุณมารตีไม่ได้มาทำบัญชีก็จริง แต่เธอมาเ
