Diz kapağımın üzerindeki o tozu burnuna çekerken, kendinden geçmiş gibi bir hâli vardı. Hatta gibisi fazla, öyleydi. "Murat kendine gel! Ya benim kardeşin!" diye tekrarladım defalarca ama o beni duymuyor, farklı bir evrende dolanıyordu.
Kafasını geriye attığında bir süre öylece kaldı ve sarsıldı. Ne olduğunu anlamaz hâlde, gözyaşları içerisinde onu izliyorken, gözlerimin önünde yere devrildi ve öğürmeye başladı. Daha başka neler kullandığını bilmiyordum ama midem ne bu durumu, ne de bu görüntüyü daha fazla kaldıramayacaktı.
Onun beni bırakıp kusmasından faydalanarak ayağa kalktım ve hemen kendi odama koştum. Yatağın üzerindeki pantolonumun ceplerini karıştırmaya başladım. "Kahretsin, nerede bu? Nerede?"
Nihayet telefon elime geçti ve bir sonraki istikamet komodinimin yanı oldu. Çekmece
