RYSHA'S POV
Hindi ko alam kung ilang oras na akong umiiyak. Kusa na lang kasing tumigil sa pagluha ang mga mata ko. Siguro ay napagod na ang mata ko. Maski nga ang puso ko ay napagod na rin ata. Wala na kasi akong maramdaman na kahit ano. Namanhid? Hindi ko alam.
Kanina pa ako iniwang mag-isa dito ni Kuyang Higante para tulungan ang mga kasamahan niya sa paggagawa ng pansamatala kong tutulugan hangga't nandito pa ako. Sabi niya sa akin ay umiyak lang ako ng umiyak hanggang sa kusa nang tumigil ang mga mata ko. At heto na nga, kusa na siyang tumigil.
Inayos ko ang sarili ko at tumayo na. Pero pagharap ko ay napatigil ako at pakiramdam ko ay nanghina ang mga tuhod ko.
"I'm sorry pero hindi ko kayang tiisin na pagmasdan ka sa malayo," pabulong niyang sabi sa akin pero sapat na para marini
