She Thought

Chapter 5

“Zia, kumusta ka na? Matagal na tayong di nag-uusap ah, sabi nila di ka na namamansin.” Feigh said.

“Busy lang kasi nga may upcoming event kaya nagpapractice kami sa music club.” I explained.

“Oo nga, si Allisha nga ang busy na sa academics, gusto niya na maging top 1 siya kaya nagiging competitive.” ang bunganga talaga nitong si Feigh napakachismosa.

“It’s okay to dream besides Allisha is smart naman and good for her she’s starting to focus on her academics than being depressed.” I said.

I am happy for those people who chooses the right path than to stay on what they believe and where they started. I am the type of person kasi na if what we can do to improve ourselves then do it until you can achieve it, kasi wala naman mawawala if hindi ka sumubok maniwala na may kakayahan kapa talaga.

I didn’t even know na pupunta pala ako sa mundo ng musika kasi hindi naman gaano kaganda ng boses ko pero here I am reaching to be that person who I dream on and to those people who wants to be something, then why are you still standing there? Why you’re not doing something? Life is just a trial and error kasi, gagawa ka nang ganito tapos if mag fafail ka edi it means na hindi para sayo yan but it’s not the end yet. Explore more and try more tapos pag nag try ka nanaman ng iba tapos you think na fit ka pala sa ganiyan edi yan yung para sayo, pero if you really what you want to be that person who achieve that dream of yours, then hard work and take note that you need a lot of patience and you have to have a positive mindset for you to wait that you will perfect that dream of yours.

“Ikaw Feigh, what’s your plan?” I asked her.

“Gusto ko mag paint pero yun nga sabi ng mama ko wag daw yan kasi gastos lang daw kaya wag nalang.” Feigh sighed.

“Huh? Bakit naman? You can sell your painting and it will improve your creativity and I think you can express your own feelings through painting right?” I told her to make her feel loved.

“Eh masyado na kasing maraming gastos si mama kasi marami kasi kami anak niya kaya sino ba naman ako para manghingi? Nakakahiya kasi parang pabigat lang ako, ayaw ko naman na puro nalang ako hingi sana nga makatapos na ako para mabili ko gusto ko.” Feigh ranted.

“You know what Feigh, magpaalam muna tayo sa mama mo mamaya tapos punta tayo sa bahay namin. I know that you will love it para kahit konti malaman mo na you are worth it because you existed.” I told her.

I wish I could tell everyone that they are worth it because as we grow parang ang daming naging problema ng tao and isa dun sa rason kaya ayaw kong magalit o magtanong kung bakit pa ako nabuhay sa mundo because I think I need to be brave para dun sa mga taong kailangan ako kasi kung wala ako sino ang magsasabi na mahalaga sila? Kung wala ako sinong magpupuna ng pagkukulang sa mundo at buhay?Sana nga na walang gawin na masama ang mundo na ikakagalit ko sa kanya dahil ayaw kong maging problema sa mga tao at sana if darating man ang kinakatakutan ko ay sana maging matatag ako at may mga tao na tutulungan ako. Minsan din pag nagsasabi ng problema ang mga kaibigan ko tungkol sa hinanakit nila sa buhay nasasaktan din ako dahil sa bahay daw nila ay wala man lang silang nakuha na suporta pero sinasabihan ko pa din sila na wag magbuo ng galit sa isang tao o sa mga magulang mo dahil ang dami na nilang mga sakripisyo sa buhay.

Minsan man gusto ko magalit sa magulang ko dahil wala sila masyadong panahon at puro business ang iniisip nila pero alam ko na para din naman yon sakin ngunit naglalaan din naman sila nang panahon at pinapakita naman nila ang pagmamahal nila kasi dapat ang tinitignan mo sa tao bago ka magalit ay kung ano ang ginawa niyang mabuti pero minsan kasi ang emosyon ang nagdedecide kaya minsan nakakatakot.

Natapos na ang klase ngayun at nagpaalam na ako sa leader namin na hindi muna ako papasok ngayon dahil nga aaliwin ko muna si Feigh dahil alam ko na gusto niya talaga mag paint.

“Feigh nagpaalam kanaba sa mama mo na kasama mo ako? Sabihin mo na ihahatid kita sa bahay niyo.”sabi ko sa kanya.

“Oo, pero sabi ni mama magmadali lang daw dahil babantayan ko pa kapatid ko.” sagot naman niya.

“What if doon nalang tayo sa bahay niyo?”suggest ko dahil alam ko na matatagalan talaga kami.

“Hala wag na, bakit matatagalan ba tayo? Ano ba gagawin natin?”tanong naman niya.

“Punta mona tayo sa bahay mo ako nalang makipag-usap sa mama mo.”

“Sige pero kinausap ko naman si mama, madali magalit iyon”paalala niya.

“Okay lang naman yan, hindi naman ata siya kumakain ng tao diba?” I replied.

Sinamahan ko siya at ako ang nagpaalam sa kaniya sinabihan ko nalang si tita na birthday ng mama ko kaya inimbitahan ko siya at posibleng matatagalan siya at pumayag naman si tita dahil nakakahiya daw na ako pa nagpaalam sa behalf ni Feigh. Sabi ng mga kaibigan ko na pag ako daw kasama nila o ako ang gagamitin na kasama pag nagpaalam sila ay okay lang daw sa magulang nila kasi may tiwala daw sila sakin dahil sa tingin nila ay mabait at mapagkakatiwalaan ako syempre masaya ako dahil mapagkatiwalaan ako at hindi ko naman inaabuso yung kabaitan ng magulang nila tsaka hindi ko sinasayang ang tiwala na binigay nila sa akin.

“Wow Zia, ang laki laki pala ng bahay niyo kahit kailan hindi talaga ako nakapasok dito.” mangha na mangha na sabi ni Feigh pag karating namin sa bahay.

“Bakit bahay parin naman yan? Mas maganda yung bahay niyo kasi natatawag talaga na bahay. What’s the use of having a beautiful and rich house when you can’t even feel at home?”sabi ko.

“At least you can buy what you want, makapagpahinga ka nang maayos at mamuhay ka ng matiwasay.” sabi niya.

“You guys can only say that because you think life is unfair but when you’re in my situation you know what I felt that’s why you guys are lucky because you have your parents who have so much time for you because money can’t buy happiness honey” I said.

“Sige na nga pero sana soon magkaroon kami ng bahay na ganito” she smiled and I smiled back because she really wanted to do everything for her family even though they are also the reason who make her world crumbles.

   My purpose that’s why I bring her home because I have so many paintings material because I also love to paint but when I handed her all the materials, she started to cry because she just dream on those things but today she finally received it. I feel at ease because I made someone happy. I think my actions are enough because sometimes you don’t need to speak, you just need to let them know that you’re there when no one can.