CHAPTER 27
Nagkatinginan lang kaming dalawa ni Tito Isidro. Nagkibit-balikat ito at naunang pumasok kesa sa akin.
Sampong segundo pa akong tulala bago naglakad papunta sa loob.
Dala-dala ko ang mukha ni Ninong buong magdamag hanggang sa makatulog na ako.
Kung gaano kalungkot ang mga mata nito at kung paano niya ako hindi pansinin sa buong byahe. Which I find very strange since hindi naman ganoon si Ninong sa akin.
Maaga akong nagising kinabukasan upang tumulong sa pagluluto ng pang-umagahan namin.
Nagpresenta na akong tulungan si Mama para na rin makita ko si Ninong.
Nakahanda na ang mga pagkain sa mesa. Unang bumaba si Tito Isidro. Nakabihis na ito ng pang-alis na damit. Aalis na sila? Kailan ko na naman siya makikita nito?
Ang aking mga tingin ay nasa hagdan lang nakatuon. Nag
