พิษรัก

เพื่อนน้องสาว

แคลิฟอร์เนีย

สนามแข่งรถ

17:30 น.

"แกควรกลับมาช่วยงานที่บ้านได้แล้ว คิดจะอยู่ที่นั่นไปถึงเมื่อไหร่"

เสียงของตาแก่โทรมาโวยวายเมื่ออาทิตย์ก่อน ทั้งๆที่เป็นคนส่งผมมาอยู่ที่นี่เองตั้งแต่แรกแล้วจะมาตามให้กลับไปเพื่ออะไร

..ฝันไปเหอะว่ากูจะกลับ!

"ทำไรวะขุน ไม่ลงแข่งหรอ"

เสียงของเลโอ ดังมาจากทางซ้ายผมหันไปมองมันแวบเดียวก่อนจะหันกลับไปจ้องรถแข่งคันสีดำด้านที่จอดนิ่งอยู่ใต้แสงไฟนีออนที่กระพริบถี่ มันเหมือนสัตว์ร้ายที่ยังไม่ได้ถูกปลุกให้ตื่น

บรึ๊นๆๆ!!!

เสียงเครื่องยนต์คันอื่นๆ รอบสนามเริ่มคำรามทีละคัน อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมัน กลิ่นยาง และกลิ่นความบ้าคลั่ง

"โดนโทรมาตามให้กลับไทยอีกแล้วหรอวะ?" เลโอมันถามพลางโยนถุงมือแข่งมาให้ ผมก็รับไว้เงียบๆ แล้วหัวเราะในลำคอแบบไม่ตลก

"อืม"

"แล้วมึงจะกลับ?" ผมหันไปมองไอ่เลโอแวบหนึ่ง สายตาผมเหมือนคนที่ถูกเผาไหม้ข้างในแต่ก็ยังยืนอยู่ได้

"กูไม่ใช่เครื่องจักรของใคร…จะให้กลับไปเป็นทายาทธุรกิจเหี้ยๆนั่นน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ!"

"ก็คิดไว้อยู่แล้วละว่ายังไงมึงก็ไม่ทำตามที่พ่อมึงสั่ง"

"มันไม่ใช่พ่อกู!" ผมตวัดสายตามองไอ่เลโอทันทีที่มันพูดไม่เข้าหู

"เออๆไม่ใช่ก็ไม่ใช่ ดุจังวะ"

"..."

"วันนี้ไอ่แดเนียลก็ลงนะเว้ย"

".."

"อย่าแพ้นะสัส!"

ผมไม่ตอบอะไรแต่ยิ้มเย็นๆ ก่อนจะยกมือขึ้นสวมถุงมือหนังกระชับให้แน่นก่อนจะเปิดประตูคนขับแล้วหย่อนตัวลงไปนั่ง เสียงหัวใจผมเต้นเป็นจังหวะพร้อมกับเสียงกู่ร้องจากข้างสนามที่เริ่มดังขึ้นทุกขณะ

ทันทีที่ผมปิดประตูกระจกหน้ารถสะท้อนภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของลู่วิ่ง

...แม่งจะมาทำเหี้ยไรวะ?

ไฟหน้ารถสาดแสงพาดผ่านร่างบางนั้นที่กำลังวิ่งมาทางรถผมโดยไม่กลัวห่าเหวอะไรเลย

..น่ารำคาญ!

ผมเลื่อนกระจกรถลงก่อนจะกวักมือเรียกไอ่เลโอมาคุย

"อย่าให้มันมาป่วน"

"อืม เดี๋ยวเคลียร์ให้"

"พี่ขุน เดียร์มีเรื่องจะคุยด้..."

"มานี่ ไอ่ขุนมันไม่ว่าง"

"ปล่อยเดียร์นะพี่เลโอ" เดียร์ โวยวายทันทีที่โดนไอ่เลโอลากไปนั่งรอที่ข้างสนาม ผมเลิกสนใจสองคนนั้นก่อนหันมาสนใจการแข่งต่อเพราะคืนนี้ผมไม่ได้แข่งแค่เพื่อชัยชนะ..

...แต่เพื่อตัดขาดจากอดีตและทุกเสียงบงการที่พยายามจะลากผมกลับไปยังที่ที่ผมไม่ต้องการจะอยู่และอาจจะเพื่อพิสูจน์ให้ใครบางคนเห็นด้วยว่า..

..ผมไม่ใช่เด็กคนเดิมอีกต่อไปแล้ว อยู่ที่นี่ผมมีอำนาจที่สุด!

...

30 นาทีต่อมา

"ชนะเว้ย!" เสียงไอ่เลโอร้องดีใจ แต่มันจะดีใจก็ไม่แปลกเพราะของเดิมพันวันนี้คือรถสุดที่รักของมัน

"พี่ขุน" ผมทรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้แล้วทำหน้าเซ็งทันทีที่ได้ยินเสียงแว๊ดๆของยัยเด็กบ้านี่

..เดียร์คือน้องสาว ที่ผมไม่เคยต้องการ

"อะไร"

"ที่เมื่ออาทิตย์ก่อนที่เคยบอกไว้น่ะว่าเพื่อนจะมาอยู่ที่บ้านด้วยสักพัก จำได้ไหม"

"อืม.." นึกย้อนกลับไปเหมือนยัยนี่จะเคยพูดไว้มั้งไม่แน่ใจเพราะผมก็ไม่ได้สนใจจะฟังมันพูดสักเท่าไหร่

"วันนี้แล้วนะที่เพื่อนเดียร์จะเริ่มเข้ามาอยู่ด้วย"

"นานไหม"

"ก็ประมาณ6เดือนมั้ง เพื่อนมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มหาลัย"

"อืม"

"แล้วพี่เสร็จธุระหรือยังเดียร์จะให้พาไปรับเพื่อนที่สนามบินหน่อย"

"ไม่ไป" ปฏิเสธแทบจะทันที เพราะมันใช่ธุระของผมที่ไหน

มีปัญญาก็มาเองดิวะ บ้านก็ให้อยู่ฟรีๆแล้ว..

"ไม่ได้เพื่อนเดียร์ไม่ได้มาเมกานานแล้ว เดียร์กลัวมันหลงอีกอย่างนะเดียร์รับปากพี่ชายเทียมันแล้วว่าจะดูแลมันอย่างดี"

"เรื่องของมัน"

"พี่ขุน!"

"อย่ามาเยอะแค่ที่ให้ก็มากพอละ"

"งั้นเดียร์จะฟ้องแม่" คำพูดนั้นทำผมต้องตวัดสายตาไปมองเดียร์อย่างหงุดหงิด ไม่ใช่ว่ากลัวคำขู่หรืออะไร

...แต่ผมไม่อยากคุยหรือไม่อยากได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนั้น หรือแค่พูดถึงผมก็ไม่อยากได้ยิน

"พี่รู้ใช่ไหมว่าถ้าแค่เดียร์โทรไปแม่ก็จะโทรมาบ่นพี่ทันที"

"แค่ครั้งนี้ หลังจากนี้จัดการชีวิตกันเอาเอง" เพื่อตัดรำคาญผมเลยคว้ากุญแจรถแล้วเดินนำยัยเด็กบ้านี่ไป

"ก็แค่นี้..ต้องให้ขู่อยู่เรื่อย"

...

..

.

สนามบิน

"เทีย ทางนี้ๆ" เสียงของเดียร์ตะโกนเรียกเพื่อนสาววัยเดียวกันพร้อทกับโบกมือไปมา เทีย ที่เห็นและได้ยินก็รีบลากกระเป๋าแล้ววิ่งมาหาเพื่อนทันที

"รอนานไหม?"

"ไม่ๆ เครื่องพึ่งลงเมื่อกี้เอง"

"หรอ นี่ก็รีบให้พี่ขุนซิ่งมาเลยนะเพราะกลัวเทียจะรอนาน"

"จะยืนคุยกันอีกนานปะ รีบขึ้นรถดิวะ" คนใจร้อนที่ยืนพิงรถคันหรูและมองสองสาวคุยกัยก็เอ่ยขัดขึ้นทันที

เดียร์ที่ชินกับนิสัยของพี่ชายต่างพ่อก็ไม่พูดอะไรแต่ก็ไม่พ้นจะส่งสายตาเคืองๆไปให้ส่วนเทียที่พึ่งเจอขุนเขาครั้งแรกก็ได้แต่มองเขาอย่างงุนงง

"เออนี่ พี่ขุนเขาพี่ชายเราเอง แต่เป็นพี่ชายคนละพ่อน่ะ"

"อ๋อ สวัสดีค่ะหนูชื่อเทีย" คนตัวเล็กยกมือไหว้อย่างสุภาพก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้

ขุนเขาไมารับไหว้แต่อย่างใดเอาแต่มองร่างเล็กนิ่งๆในหัวเขาก็คิดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินขึ้นรถฝั่งคนขับไปอย่างเงียบๆ

เทียก็ได้แต่มองท่าทางไม่เป็นมิตรของพี่ชายเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ ในใจก็คิดไปเองว่าเขาไม่ชอบอะไรเธอหรือป่าว?

"เราก็ขึ้นรถกันเถอะ"

"อื้อ" พยักหน้าขึ้นลงและตอบเดียร์ด้วยความรอบยิัมก่อนจะลอบมองขุนเขาด้วยความสงสัยว่าเราสองคนเคยเจอกันมาก่อนไหม..

...ทำไมคุ้นจัง