THE ACTIVIST'S KISS: THE BILLIONAIRE'S VOW

CHAPTER 19: BENEATH THE CITY LIGHTS

Ang ulan ay bumabagsak nang walang tigil sa city streets, tila walang balak tumigil. Bawat patak ay tumatama sa aspalto, sumasayaw sa liwanag ng mga neon sign mula sa mga saradong tindahan at billboard. Ang kalsada ay tila naging salamin ng mga kulay—pula, asul, at dilaw—nagiging kaleidoscope ng liwanag sa gitna ng kadiliman. Sa ilalim ng mga ilaw na iyon, dalawang anino ang magkasabay na naglalakad: si Hanna, at si Piolo.

Pareho silang basa, nanginginig sa lamig, pero sa pagitan ng mga daliri nilang magkahawak, may kakaibang init na hindi kayang patayin ng ulan. Ang bawat pagdampi ng kamay ni Piolo sa kanya ay parang panata ng proteksyon, at sa kabila ng panganib, doon lamang nakakaramdam si Hanna ng kakaibang kapanatagan.

“Piolo… are you sure about this?” mahina niyang tanong, halos matabunan ng lagaslas ng ulan ang kanyang tinig. Huminga siya nang malalim, sinusubukang pigilan ang panginginig ng katawan at ng kanyang boses habang pinagmamasdan ang madilim na kalye sa harapan nila.

“I have to be,” sagot ni Piolo, mababa at kalmado ang tono, pero may halong tensyon at determinasyon. “For the city… and for you. We can’t let Limson get away with this.”

Habang sinasabi niya iyon, ang mga mata ni Piolo ay tila dalawang liwanag na bumubutas sa dilim. May lamig sa kanyang boses, pero sa ilalim noon ay naroon ang lambing na tanging si Hanna lang nakakakita.

“Okay…” sagot ni Hanna, halos pabulong. “Let’s do this… together.”

Hinigpitan niya ang hawak sa folder na puno ng ebidensiya—mga dokumentong maaaring magpatumba sa buong Limson network. Sa bawat hakbang nilang dalawa, parang naririnig niya ang t***k ng puso niya na sumasabay sa rhythm ng patak ng ulan.

Tahimik ang paligid. Ang tanging maririnig ay ang echo ng kanilang mga yapak sa basang semento, at ang huni ng sirena ng malayong ambulansya. Sa bawat gilid ng daan, kumikislap ang mga ilaw mula sa mga gusali, parang mga matang tahimik na nagmamasid sa kanila. Sa ilalim ng hood ng jacket ni Piolo, lumilitaw ang matalim niyang panga at ang mapupungay na mata na laging alerto sa bawat galaw ng paligid.

Hindi napigilan ni Hanna na mapatingin sa kanya. Sa gitna ng ulan, si Piolo ay tila hindi ordinaryong tao—isang misteryosong nilalang na kayang gawing ligtas ang delikadong gabi.

“Piolo…” mahina niyang sambit. “I… I feel… safe with you.”

Bahagyang lumingon si Piolo. Sa kabila ng ulan, ngumiti siya—isang maliit pero tunay na ngiti. “Good,” sabi niya. “Because you are. Always.”

At sa saglit na iyon, tumigil ang mundo para sa kanila. Ang ulan ay parang naging musika; ang mga ilaw sa paligid, parang mga sulyap ng bituin na bumaba sa lupa. Ang bawat hinga nila ay naghalo sa malamig na hangin, nagiging manipis na usok ng init at damdamin.

“Piolo…” bulong ni Hanna, halos hindi na niya mapigilang ngumiti. “You… always know what to do… even when I don’t.”

“Because we trust each other,” sagot ni Piolo, bahagyang lumapit, halos magtagpo ang kanilang mga noo. “And… because I never let you face anything alone.”

Ang mga salitang iyon ay tumama sa puso ni Hanna nang parang kidlat—mabilis, maliwanag, at hindi na mabubura.

Kilig. Simpleng kilig, pero matindi. Parang lumakas ang ulan, pero hindi iyon alintana ni Hanna; ang tanging mahalaga ay ang lalaking nasa harap niya.

“You… always know how to make me feel better,” sabi ni Hanna, halos nakangiti, pero nanginginig ang labi sa pag-aalala at excitement.

Piolo chuckled softly. “That’s the point,” sagot niya. “To make sure you remember what we’re fighting for—even when it gets dark.”

Bago pa man nila mapalalim ang sandaling iyon, narinig nila ang mabibilis na yabag sa rooftop ng katabing building—mga tunog ng bota sa metal.

Piolo instantly tensed. “They’re still following us,” bulong niya, sabay hila kay Hanna patungo sa anino ng isang lumang billboard post.

Naramdaman ni Hanna ang t***k ng puso niya na parang sasabog. “Piolo…”

“Stay close,” utos niya, protective, habang tinitingnan ang paligid. Ang bawat patak ng ulan ay tila bala ng orasan na nagbibilang ng oras ng kanilang panganib.

Matapos ang ilang minuto, nang wala silang marinig na ibang kilos, muling nagsalita si Hanna, trying to steady her breath. “You think we lost them?”

“Not yet,” sagot ni Piolo, matatag. “But they’ll never find this place.”

At muli niyang hinawakan ang kamay ni Hanna—mahigpit, tiyak, at may init na tila nagmumula sa mismong puso niya.

“Hand in hand?” tanong ni Hanna, medyo nakangiti kahit nanginginig pa sa lamig.

“Hand in hand,” sagot ni Piolo, ngumiti rin, isang ngiti na kayang magpawi ng takot.

Pagdating nila sa maliit na hideout, agad nilang naramdaman ang katahimikan. Isang simpleng silid, may lumang mesa, basang kurtina, at isang lampara sa sulok. Habang binubuksan ni Piolo ang mga dokumento, inabot niya kay Hanna ang tuwalya.

“Here… you need this more than me,” sabi niya, nakatingin sa kanya nang may pag-aalala.

“Thanks… Piolo,” sagot ni Hanna, mahina ang tinig, habang pinupunasan ang mukha. Naramdaman niya ang init ng pag-aalaga, at sa sandaling iyon, hindi niya mapigilang mapangiti nang bahagya.

Ang kanilang mga balikat ay nagdikit habang pareho silang nakayuko sa mesa, binabasa ang mga dokumento. Ang hangin sa paligid ay malamig, pero sa pagitan nila ay may mainit na kuryente, isang uri ng tensyon na parehong kilig at peligro.

“You know…” bulong ni Hanna, halos nahihiya. “I never thought… danger could feel like this.”

Piolo looked at her, half-smiling. “Yeah… this closeness… sparks… even in tension.”

Napangiti rin si Hanna, marahang inilagay ang basang buhok sa likod ng tenga. “You’re… amazing, Hanna,” bulong ni Piolo, halos hindi marinig pero sapat para mapasulyap siya rito, namumula ang pisngi.

“Piolo… stop…” she whispered, half-laughing, half-embarrassed, pero hindi rin maitago ang saya.

Habang pinagmamasdan niya ito, napansin ni Hanna kung paanong kahit pagod at basa si Piolo, nananatili pa rin ang determinasyon sa kanyang mga mata. This man is not just saving the city, naisip niya, he’s saving me—every single time.

Sa labas, patuloy ang ulan, ngunit sa loob ng hideout, may tahimik na sigla na tila bumabalot sa kanila. Ang bawat titig, bawat ngiti, bawat hawak-kamay ay nagiging panata—isang pangakong kahit gaano karami ang panganib, hindi sila bibitaw sa isa’t isa.

“Ready?” tanong ni Piolo, nakangiti, bahagyang nakasandal sa pader.

“Ready…” sagot ni Hanna, tinitigan siya, may halong kaba at pag-ibig. “Hand in hand.”

Sabay silang lumakad palabas ng hideout, sa ulan, sa ilalim ng neon lights, habang ang lungsod ay nagiging parang dula ng liwanag at dilim. Ang mga patak ng ulan ay parang musika ng kanilang pakikibaka—mapanganib, ngunit maganda.

Habang naglalakad silang magkahawak-kamay, tumingin si Hanna kay Piolo at bulong, half laughter, half awe:

“Piolo… kahit madilim, basa, at delikado… I wouldn’t want to be with anyone else.”

Ngumiti si Piolo, hinigpitan ang hawak niya. “Hanna… ako rin. Kahit sa ulan, kahit sa g**o… basta kasama ka, I feel… home.”

At sa ilalim ng kumikislap na mga ilaw ng siyudad, sa ulan na tila walang hanggan, ramdam nila hindi lang ang sparks ng kilig, kundi ang apoy ng tunay na koneksyon—matibay, totoo, at hindi na masisira kahit ng pinakamalakas na bagyo.