CHAPTER 10: FLAMES IN THE DARK
614 Words
Ulan ang bumabagsak sa Maynila nang dumating si Hanna at Piolo sa warehouse district. The air smelled of wet concrete and rust, pero may matinding tensyon sa paligid. Alam nilang Clarisse was waiting, at hindi lang siya basta-basta.
“Handa ka na ba?” wika ni Piolo habang hawak ang flashlight, nakayuko sa side ni Hanna.
“Handa,” sagot niya, kahit alam niyang ang puso niya ay kumakabog. “Pero… I’m scared.”
He held her hand for a moment, squeezing gently. “Good. Dapat lang. Fear keeps us alive.”
Naglakad sila sa madilim na alleyway, bawat hakbang ay may echo sa mga sirang pinto at kahon. Biglang, may anino sa dulo—Clarisse. Nakangiti siya, parang inaasahan ang kanilang pagdating.
“Bravo,” wika niya. “I knew you’d come. Pero hindi nyo alam kung sino ang talagang may hawak ng kontrol.”
Piolo stepped forward. “Hindi kami natatakot. At hindi mo kami mapipigilan.”
Clarisse tawa ng mahinang malupit. “Mapapansin nyo lang kapag huli na ang lahat. Pero, let’s see… paano niyo haharapin ang apoy na ito.”
Biglang may sunog sa kabilang warehouse—paanong mabilis iyon?
“Fire!” sigaw ni Hanna. Lumayo sila sa doorway habang ang apoy ay mabilis na kumakalat. Ang amoy ng usok ay pumuno sa paligid, nakakadurog.
Piolo grabbed Hanna’s hand, pulling her closer. “Move, Hanna! Stay close!”
Dumapa sila sa sahig, umiwas sa mga nasusunog na crates. Ang init ay halos maabot ang balat nila.
Habang tumatakbo, tumingin si Hanna kay Piolo. Sa kabila ng panganib, sa kabila ng smoke at chaos, ang tingin niya kay Piolo ay punong-puno ng proteksyon at pag-aalaga.
“Salamat,” mahina niyang wika.
“For what?” tanong niya habang nag-iwas sa bumagsak na beam.
“For… always keeping me safe,” she whispered.
Piolo looked at her for a moment, their eyes locking sa chaos ng apoy. Then, soft but firm, wika niya: “Hanna… I can’t promise we’ll be okay. Pero… I promise I won’t let anything happen to you.”
Sa wakas, nakarating sila sa likod ng warehouse. May maliit na door na puwedeng pasukin para makalayo sa apoy. Pero habang binubuksan ni Hanna ang pinto, isang grupo ng lalaki, armed, ang humarang.
“Hindi kayo makakaalis,” wika ng isa sa kanila, armas nakatutok.
Piolo stepped in front of Hanna. “I won’t let you touch her,” he said.
Nag-init ang tensyon. Isa sa kanila ay nagtangkang umatake, pero mabilis na naka-react si Piolo, tinutulak ang lalaki sa sahig, hawak ang kamay ni Hanna habang nagdododged ng mga suntok at sipa.
Hanna, sa kabila ng takot, ay naghanap ng paraan. She grabbed a metal pipe at pinukpok ang isa sa kalaban. Magkasabay silang nakalabas sa maliit na exit, running into the alley.
Paglabas nila, nakasalubong nila ang firetruck. Ang mga bombero ay agad kumilos, pero alam nilang may isa pang panganib—Clarisse hasn’t shown herself, at maaaring may back-up siya.
Si Hanna huminga ng malalim, hawak ang kamay ni Piolo, basang-basa sa ulan at pawis. “We survived,” she whispered.
“Hanna… hindi lang basta survive,” wika ni Piolo, tumitig sa kanya. “We did it together. At… we’re not just fighting the fire outside… pero pati yung laban natin para sa katotohanan.”
Ang kanilang mga mata ay nagtagpo sa gitna ng ulan, ng init ng adrenaline, at ng tensyon ng panganib. Sa sandaling iyon, hindi nila kailangan ng salita—ang pagkakaugnay ng kanilang kamay at tingin ay sapat na.
Pero alam nila, hindi pa tapos ang laban. Clarisse ay mawawala lang kung siya ang talunin sa laro ng apoy at intriga.
- Writer
