Biz zavallı fanilere musallat olan en kötü şey, yani kaygı. Ne ışık ne de sesten hoşnut olan, aklı rafa kaldıran, kalbi ürkek kılan, sessizliği ile sağır eden, ışığı ile karanlığa boğan duygu....
Tam da güvenliğim konusunda duyduğu endişelerden bahsetmişken, ona başımın çaresine bakabileceğim konusunda yaptığım bütün o yüksek perdeden çıkışlar teker teker sönüyor. Buraya geldiğimden beri dinmeyen ama dün geceden beri ise tek damlasını zayi etmeyen yağmura bile kızıyorum şu an. Çaresizce bir mucize bekliyorum. İstiyorum ki; "Yine gidemiyorum Hayat öğretmen. Başına kaldım baksana." desin. Sahi yaratıcıdan nasıl mucize dileniyordu insan oğlu? Bildiğim her uhrevi bilgiyi tek tek unutuyorum. Ne dilim dönüyor yakarmaya ne de bedenimi döndürüp "gitme yüzbaşı, korkuyorum." diyemiyorum.
"Sen titr
