Himig ng Pag Ibig

Ang simula ng kolehiyo ay parang isang awit na hindi pa niya kabisado. Bawat hakbang palapit sa bagong mundo ay tila ba isang bagong nota sa kantang binubuo pa lamang. Maagang gumising si Maria. Alas-singko pa lang ng umaga, nakahain na ang mainit na kape sa mesa, may tinapay na niluto ni Lola Fely, at tahimik na umuugong ang radyo sa kusina. Sa labas ng bahay, tanaw niya ang liwanag ng araw na unti-unting bumubungad mula sa silangan, habang ang hangin ng umaga ay malamig at mapayapa. "Anak, huwag kang kabahan, ha?" ani Lolo Ernesto habang inaayos ang kanyang suklay. "Kolehiyo lang 'yan, hindi laban." Ngumiti si Maria, pilit man, at tumango. "Opo, Lolo." Pumasok siya sa banyo at saglit na tumingin sa salamin. Suot niya ang simpleng puting blouse at itim na palda. Hindi bago, pero malinis. Maayos. Katamtaman lang ang ayos ng kanyang buhok, bahagya niya lamang itong ipinusod para hindi tumakip sa kanyang mukha. Ayaw niyang mapansin. Ayaw niyang maging sentro ng atensyon. Gusto lang niyang makapasa, makasabay, at... kung papalarin, makahanap ng sariling lugar sa mundo. Habang nasa jeep papuntang unibersidad, hawak-hawak niya ang lumang notebook. Ito ang kanyang kayamanan. Nandito ang lahat ng kanta’t tulang sinulat niya mula pa noong high school. Dito siya tumatakbo tuwing nalulungkot, tuwing hindi niya masabi ang nasa puso niya. Musika ang kanyang takbuhan, ang kanyang kalma. Pagdating sa unibersidad, napanganga si Maria. Malaki. Magarbo. Makinis ang mga sahig, malamig ang hangin galing sa aircon, at bawat estudyante ay tila may sariling mundo. May mga naka-headphones, may mga naglalakad na parang laging nagmamadali, at may mga magkasamang tumatawa na tila matagal nang magkakaibigan. Pakiramdam ni Maria ay isa siyang nota na naligaw sa maling awitin. "Excuse me, dito po ba ang Section 1 ng English 101?" tanong niya sa isang babaeng naka-headphones. Tumango ito at ngumiti. "Diyan lang, second floor. Room 204." "Salamat po," sabi ni Maria, sabay lakad paakyat ng hagdan. Kabado siya. Kinakabahan sa hindi malamang dahilan. Kaya mo 'to, Maria... Kaya mo 'to. Pagpasok niya sa Room 204, halos kalahati pa lang ng klase ang nandoon. Pinili niyang maupo sa pinakadulo, malapit sa bintana. Mula roon, tanaw niya ang mga puno sa labas, ang hardin na puno ng d**o at mga bulaklak na tila mas kalmado kaysa sa mga taong naririto. Ilang minuto pa ang lumipas, at dumating na ang lahat ng estudyante. Tahimik ang silid. Wala pang guro. Nakayuko si Maria, isinusulat ang ilang linya ng tula sa kanyang notebook. Biglang bumukas ang pinto. Ang lalaking pumasok ay hindi lang basta guro. Siya ay tila isang karakter mula sa isang nobela. Matangkad. Maayos manamit. Suot ang simpleng kulay abong long sleeves at itim na pantalon. May suot na relo sa kaliwang pulso. Ang kanyang presensya ay malamig, pormal, at may halong misteryo. Tumigil siya sa harap ng klase, tumingin sa lahat, at nagsalita. "Good morning." Tahimik ang klase. "My name is Prof. Elias Sandoval. I’ll be handling your English 101 this semester. I don’t do introductions, icebreakers, or anything fancy. You’re not in high school anymore." Bawat salita niya ay diretso. Walang paligoy-ligoy. Matigas ang tinig, parang hindi sanay ngumiti. Ngunit sa likod ng malamig na anyo ay may tindig na awtoridad. Kahit ang simpleng pagtayo niya sa harap ng pisara ay tila may timbang. Tahimik ang lahat. Habang nagsasalita si Prof. Elias, napatingin si Maria. Una, sa paraan ng kanyang pagsalita. Malinaw, malalim, at may kumpiyansa. Pangalawa, sa mga mata nitong tila laging may iniisip. May lungkot, o pagod, o... lihim. Hindi niya maipaliwanag. Maya-maya, pinasagutan sa kanila ang isang maikling pagsusulit. Isang diagnostic test para makita raw ang lebel ng kanilang grammar at comprehension. Tahimik na sumagot si Maria. Sa bawat tanong, sinabayan niya ng damdamin, ng lalim ng salita. Hindi niya ito ginagawa para magpakitang-gilas. Ganito lang talaga siya magsulat. Palaging nagmumula sa puso. Pagkatapos ng klase, isa-isa nang lumabas ang mga estudyante. Si Maria ay nanatiling tahimik habang inaayos ang kanyang gamit. Biglang tumigil ang tinig mula sa unahan. “Miss... Angeles, tama?” Napalingon siya. Si Prof. Elias, hawak ang papel na sinagutan niya kanina. “Opo, sir,” sagot ni Maria, medyo kinakabahan. “Magaling ka magsulat,” maikling sabi ng guro. “I don’t usually say that to freshmen. Your phrasing is... heavy. Deep. You write like someone older.” Napatitig si Maria sa kanya. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o matatakot. Wala siyang nasabi. Napayuko na lang siya. “Keep it up,” sabi ni Elias bago siya lumakad palabas. Hindi na siya lumingon. Naiwan si Maria sa loob ng silid, hawak ang kanyang notebook. Pinisil niya ito sa kanyang dibdib at dahan-dahang umupo muli. Binuksan niya ang unang pahina at isinulat: Sa unang araw ng klase, pumasok ang bagyo Tahimik. Malamig. Ngunit dala ang simula ng isang kantang hindi ko alam kung dapat 'kong ituloy... o itigil. Pag-uwi niya, sinalubong siya ng lolo’t lola niya. Masaya sila, nagtanong kung kamusta ang unang araw, kung mababait ba ang kaklase, kung masarap ba ang pagkain sa canteen. Ngumiti lang si Maria at nagsabing, “Ayos lang po.” Pero sa loob niya, alam niyang hindi lang basta "ayos." May kakaiba siyang naramdaman. Isang bagay na ngayon niya lamang naramdaman, isang kakaibang enerhiya mula sa isang taong hindi niya kilala. Isang simula. Isang himig.