My Uncontrollably Feelings

Chapter 2 - The Celebrity and The Nobody

Chapter 2

THERESE

In achieving something, we always have our own inspiration para makamit 'yon. For us to have a confidence to do what we want to do. And since then, in my childhood days, he's always be my inspiration. Until now, e'en though we already cut our communication. Kahit strangers na kami sa isa't isa.

Siya ang naging inspiration ko dati, to right my first ever song. He's always there to guide me and to support me. Sabay kaming nag grow sa music, kahit mas lamang naman siya, hindi niya hinahayaang mapagiwanan ako. He's studying music, gusto ko din sana. But, my parents won't let me.

Kaya minsan, patago namin na ginagawa 'yun. Minsan sa bahay nila, kong wala din namang tao sa bahay ay duon kami nagpa-practice. Siya nag nag turo sa akin mag piano at tumugtog nang iba't ibang instrument. Kahit sobrang bata pa namin that time. Ang mature niya din kasing mag isip, kaya na hawa siguro ang 5 years ko pang utak. He's one year ahead of me.

At nuong nag 7 years old na ako, at siya naman ay 8. Duon na siya nag simulang mag join nang iba't ibang music contest. Until, binigyan siya ng offer, na maging isang trainee. He even asked the one who recruited him, na isali ako. Um-agree naman sila. But, my parents didn't. They get mad, specially when they found out that I secretly studying music. Inilayo nila ako. For almost 9 years sa ibang bansa ako nag aral. Sa Korea. Akala ko duon na talaga ako mag tatapos. Buti nalang nuong nag 16 ako, ipinaunlakan naman nila ang wish ko na lilipat uli sa Pilipinas.

I even remember, unang-una kong pinuntahan ang bahay nila pag balik ko dito. Pero iba na ang naka tira duon. Nasa Korea palang ako, fan na fan na ako at nang mga kaibigan ko du'n sa UBY. Naging instant translator pa nga ako sa mga friends ko dahil hindi sila masiyadong nakakaintindi ng tagalog at english. I missed them. Kahit papaano may true friends naman ako sa ibang bansa.

I thought of not seeing him anymore. But, here I am, standing a meters away from him. But, can't reach him anymore. Kong gaano kami kalapit sa isa't isa dati, ganu'n naman kami ka layo sa isa't isa ngayon.

"I'm Jerven, and I'll be singing When It was just You and Me." I could see his eyes sparkled with sadness. I don't know what it was. But, obviously, no one can notice it. Except... me. "This is dedicated for the person who wrote the first stanza of this song. Though, I can't remember who it was. But, I know it wasn't me. This is my own composition, by the way." I don't know if I'll be happy or be in pain. Ang sakit lang na hindi niya na talaga ako naalala.

I wrote that when I was 6, and we both happily think of its title. Though first stanza lang ang nagawa namin nuon. If he has his own version, I have mine too. I hold my tears. Ayaw kong makita ako ni Lyzyl na iiyak, paniguradong hindi niya ako titigilan mamaya.

'Drowning as deep as the sea,

It's just you I'm thinking of,

And me dazzling in you smile,

When there's no other there~'

It was just exactly what I write in the paper. A tears fall from my eye, I just can't hold it. Buti nalang talaga at sobrang focus ni Lyzyl kay Jerven.

'Coz, when it's just you and me,

The sun shines so bright,

The calm of the sea occurs,

'Coz you are my paradise'~

'My love~'

Pigil hininga akong nakikinig sa kaniya. Hindi alam ang gagawin. Taimtim na nag dadasal na sana hindi lilingon sa 'kin si Lyzyl. I wiped my tears. Bahagya pa akong napa pikit. When I opened my eyes, nag tama ang paningin namin. I can see his brows frowned, ako naman ay halos kakawala na ang puso ko sa malakas na pag kabog dito. We stared with each other for a second.

Siya din ang unang nag iwas nang tingin. I deeply breath. Buti nalang talaga at tapos na siya.

Sunod na kumata si Keenly.

"I'm Keenly, and I'll be singing Enchanted by Taylor Swift..." everyone shouted again. Bumalik na din ang dating mood ni Lyzyl, "This song is dedicated to my special someone, isa ka lang na tinatawag kong my My Som, kaya kilala mo na kong sino ka." Everyone teased him for being so sweet. Sa kanilang lahat siya palang ang confirmed na may girlfriend, pero hindi pa naman in-announce kong sino. And nabalitaan din namin na LDR sila dahil sa USA nag-aaral ang girlfriend niya.

Pagkatapos niyang kumanta ay sumunod sa kaniya si Harry, "I'll be singing Ghost by Justin Bieber." He didn't mention kong para kanino niya i-dedicate ang song na kakantahin niya. But, I could see sadness in his eyes, that longing for someone who's close to you. Everyone went silent, and listened to the song carefully.

After everything, thay sang their last song. Then bid they bid their goodbye to the infinites. Everyone got excited to the fan meeting/signing. Hinila na nga agad ako ni Lyzyl para mauna na kami sa mismong gaganapan ng fan meeting. Hindi naman ganun ka layo.

Buti nalang at nauna kami, kaya hindi pa kami ganun kalayo sa pila. Ang taas na kasi ng pila. Ni ready na namin ang dala naming albums saka banners. Kinuha ko din ang isang heart shape pendant ko. Balak ko sanang magpa-sign kay Jervin.

Nang turn na namin ni Lyzyl, nauna siyang makipag-usap kay Harry. Pagkatapos nilang makipag interact sa isa't isa ay lumipat naman siya kay Harvin. Ako na di ang nakipag-interact kay Harry. He's so cute. May ginawa din akong crochet flower bouquet for each one of them. I just hope that they will keep it. Though, hindi ko naman in-expect.

"Hello, what's your name?" Harry asked. Smile never fade from their faced. Hindi kaya sila nangangawit kakangiti?

"Thereese," I answered.

He wrote something sa photo cards na pina permahan ko sa kaniya. Nagpa-sign na din ako sa kaniya sa Album. Then we took a selfie. Next naman ay kay Harvin. Ganun lang din ang ginawa namin. May mga tanong lang sila na sinagot ko naman. I didn't ask them anything personal, I don't want to invade their private life. Nang nakay Keenly na ako, mas lalo na akong kinabahan. Kasi si Jervin na ang susunod, halos mamasa na 'yung mga kamay ko dahil sa kaba. I could even hear my chest poundering.

"Is this your first time attending our fan meeting, miss?" I can't blame him, if he noticed. He has a retentive memory. Paano kaya nakayanan ng utak niya na alahanin ang mga bagay-bagay.

"Yes, sa Korea kasi ako nag stay. And, uhmm...I'm Thereese." I smiled.

"You're so beautiful, Thereese..." He smiled. I hand to him the flower bouquet I personally made. Tinanggap niya naman ito nang may ngiti sa labi. "Thankyou, Thereese... here thisis for you." May binugay siya sa 'kin na key chain. May maliit na light stick ang naka kabit dito.

Now, it's already him. It's time. It's really time to face him. I breath deeply. Tried hard to keep my composure, hindi ko na nga din napansin si Lyzyl. Akala ko matatagaln pa siyang makipag interact kay Klairon, pero parang sobrang bilis lang nila.

"Miss?"

I snapped in when I heard his angelic voice. Napa-tingin ako sa kaniya. Ang dami na talagang nag bago sa kaniya, ang layo niya na sa dating kaibigan ko. Well, hindi na nga niya ako nakilala.

"Are you okay?" he asked in his calm voice. I can sense his worried voice, and he seems sincere. I nodded. "Alright, what's you name?"

"Thereese," I answered. Bahagya siyang napa tigil. I thought he remembered something, but he just looked at me again with questioning look, as if he's asking me my surname. "Shion... Thereese Shion." He smiled, and nodded. May sinulat siya sa photocards na binigay ko, saka nag sign na din siya sa Album.

I hand him the bouquet, tinanggap niya naman ito, "You made it?" he asked. I just nodded. I can't able to composed a word. Para akong na tameme. I just can't believe, that finally, nagkausap na din kami. Even in just a short period of time. Even though, he didn't remember me. "It's beautiful, thankyou." He mumbled. I could feel my cheeks heat up. We took selfie, before I bid my goodbye.

Next, I turned to Klairon. He smiled at me. But, I can see that it's fake. He's faking it, I wonder why? They are both so mysterious. Their is really something going on between them, hindi naman kasi ganiyan ang mood ni Klairon kanina eh. Hindi din niya ako masiyadong kina-usap. Pagkatapos nang short interaction namin, we took selfie, saka ako umalis.

I texted Lyzyl. I asked kong nasaan siya, bigla niya nalang kasi akong iniwan. Nag reply naman agad siya na nsa tapat na coffee shop. Agad akong pumunta duon, pag pasok ko nakita ko siya sa pinaka sulok ng coffee shop, naka talikod siya sa'kin. Nag order muna ako bago lumapit sa kaniya. She gave a big smile, but I can see bitterness in it.

"So, how was it?"

"It's fun, saka so much satisfying. Lalo na't nakita ko na sila sa personal!" She giggled. We talked about how it feels to finalky interact with them.

"I somehow want to feel special, when Keenly remembered me. But, I snapped into reality when I remembered he has a retentive memory!" nagdadabog na saad niya. I laughed at her, she pouted. Ang cute niya.

"Ang ganda ng pendant ng necklace mo ha. Ngayon ko lang nakita." I almost smacked my face when Lyzyl mentioned about it.

"Oh, shoot!"

"What happened? Any probs?" I shook my head.

"I just forgot. Pa-sign-nan ko sana kay Kyle to eh!" napa-kamot ako sa ulo ko. Pag tingin ko sa kaniya kunot nuo din siyang naka tingin. As if I just mentioned something bad. Parang gusto ko nalang lamunin ng lupa nang ma realize ko ang tinawag ko sa kaniya.

"I understand that you're a big fan of Jervin. But, not close enough para tawagin mo siya sa tinatawag ng mga ka-close niya niya sa kaniya." She glared at me. I just give her a peace sign, she just wake me to the reality. Yeah, we're not that close enough! Not close!

"Ha ha. Sorry." She just laugh.

Pagkatapos namin kumain, ay sinundo na kami ng driver niya. Hinatid nila ako sa bahay. Pag pasok ko ay walang tao. Baka tulog na ang mga kasambahay, nasa business trip din ang parents ko. Dumiretso na ako sa kwarto ko. 8 PM na, pero hindi pa ako maka-tulog. Kinuha ko ang song book ko. Dito ko sinusulat lahat ng mga composed music ko.

Nasa pinakauna pa nga ang When It was just You and Me. I have my own version too. But, u like him, I can sing it infront of the crowd. I'm just singin for myself, and.... for him.

Napa halukipkip ako at sinara ang song book ko. Kinuha ko ang mga textbooks and notes ko. I decided na mag study nalang, naging hobby ko na din kasi 'to at nasanay na din ako. I want to love studying, pero mas mahal ko talaga ang music.

•••

Sunday. I decided to go to the mall para bumili ng mga bagong gamit, or to be honest na bored lang sa bahay. 5 PM na din, wala naman akong kasama sa bahay, dahil day off naman ng mga kasambahay. Nagpaalam muna ako kina mommy at daddy through text, when they both approved, agad na akong nag bihis.

Dahil wala ang family driver namin, nag book nalang ako ng grab. Medyo malayo ang pinutahan kong mall kaya it took us almost 40 minutes to arrive.

Pagpasok ko sa mall, dumiretso ako sa National Book Store. Tumitingin lang naman ako ng mga books na new release at kong may ma caught ba ng attention ko. And then, a book entitled 'The Celebrity and the Nobody' took my attention. Agad kong binayaran ito. Pagkatapos ay pumunta ako sa coffee shop para simulang basahin ang libro.

Almost kalahati na ako sa binabasa ko. Bigla nalang akong tinawag ng kalikasan. Parang naging kadugo ko tuloy si Flash sa bilis ng pag lakad ko pa tungo sa CR. Nakahinga naman ako ng maluwag ng matapos ko na ilabas lahat ng sama ng loob. Eh?

I peacefully washed my hands in the sink. Pero bago ko paman ito ma banlawan ay may biglang pumasok sa CR. Tumingin siya sa 'kin na nanglaki ang mata, ako naman ay napa sigaw.

"HELLPPP, A PERVENTT!" he shushed me. I just looked at him with disgust. Napakapit ako nang mahigpit sa sling bag ko.

"Please, I'm not a pervent..." nanlaki ang mga mata ko when I heard his familliar angelic voice. "K-kyle?" I stutter. I immediately cover my mouth when I realised what I just called him, "I... I mean Jervin... I'm sorry about that." I want to slap my mouth for stuttering.

"How did you know about my second name? I didn't announce that to public." I bit my lower lip, yea, he didn't. I just shrugged my shoulders, "I hope it's not Lyzyl." He whispered. I want to ask him kong anong sinabi niya, but nahihiya ako...

Yeah, hindi niya yun in-announce sa public, pero bakit alam 'yun ni Lyzyl. I even noticed duon sa fan meeting, parang sobrang close nga niya sa ibang members. But, I just shrugged it off.

•••

"Bakit kasi ang careless mo, alam mo namang nasa public place ka, tinanggal mo pa ang face mask mo." I scolded him like we've known each other long enough.

"Sobrang init na kasi eh." He answered while his brows was frowning. Nasa isang cafe kami na hindi masiyadong crowded. Safe din siya dito sa mata ng mga fan girl niya dahil may mga division each table, may curtain din na naka sara.

Kanina pagka realize ko sa nga nang yayari, lumabas ako sa CR at siniguradong wala na ang mga fan girl niya saka ko siya sinenyasan na lumabas. At, dito ko nga siya dinala.

"Ikaw yung..."

"Hmm."

"Errr, nevermind."

"Eh?"

Hindi na siya nag salita at kumain na sa in-order niya. Parang gutom na gutom nga siya, dahil ang dami niyang kinain. I giggled when I remembered the old him, nuong bata pa kami, sobrang lakas niyang kumain, while I'm a picky eater. He even scolded me every time kakain ako ng kakaunti lang.

After that, nauna na akong umalis sa kaniya. Hindi naman kami pwedeng sabay na lumabas, baka may makakita pang mga obsessed fan girl niya, baka ma bulabog ako sa media nang wala sa oras. Natawa pa nga ako sa imagination ko sa kong anong maging reaction ng parents ko, kong sakali mang mangyari 'yun.

Nakapag book na rin ako ng grab kanina kaya nag hintay nalang ako sandali. Mga 5 minutes pa bago ito dumating. Nang makarating ako sa bahay. Pumasok na agad ako sa kwarto. I throw myself into the bed, and burry my face to my pillow.

I don't know kong ano ba ang dapat kong maramdaman ngayon. Nagkausap lang naman kasi kami! Gusto ko sanang e share kay Lyzyl, pero nahihiya ako at the same time ayaw ko din. I know impossible na magkaroon pa nang next time ang pagkikita namin. But, I wanna believe in luck. Malay mo, magka salubong na naman kami sa daan o di kaya'y habang hinahabol siya ng mga fans niya, tapos duon na naman siya maka pag tago sa kong saan nandu'n din ako.

I just laughed in my own thoughts. Parang dati lang nuong mga bata kami, siya pa ang nag hahanap ng paraan para mag kita kaming dalawa. But, look at us now, sobrang hirap niya nang lapitan. I sighed. I decided to take a bath. Pagkatapos kong maligo, ay nag bihis na din agad ako.

Naalala ko tuloy 'yung binasa kong libro kanina. Parang ganito kasi 'yung scene eh. Mag childhood bestfriend sila na nalayo din sa isa't isa. Ang kaibahan lang ay walang parents ang leading lady, tapos ang lalake ang lumayo to pursue his dreams.

Teka, speaking of that book. Saan ko nga ulit nilagay 'yun? I think of all the possibilities na mapag iwanan ko non. Bumalik pa nga ako sa sala para tignan kong nandu'n ba. Pero pag dating ko doon ay wala naman. Isa lang talaga ang nasa utak ko ngayon. Sa coffee shop!

It's either naiwan yun doon (which is naiwan na talaga) or dinala ni Jerven. Napakamot nalang ako sa ulo ko. Ang tanga-tanga ko naman kasi to forgot about that thing, hindi ko pa naman na tapos basahin 'yun! Impossible manan din kasing mag kita pa kami ulit ni Jervin. Or kong mag kita man kami, baka hindi niya na ako maalala. I sighed. Itutulog ko nalang siguro ito.

•••

Monday, I woke up because of my noisy alarm clock. Kainis, gusto ko pa nga sanang matulog, kaso ano bang magagawa ko? Wala. Lunes ngayon at kaylangan pumasok. I readied myself bago ako bumaba para kumain.

Pag dating ko sa dining area ay nandoon na sila mommy at daddy. Siguro kakauwi lang nila. I'm sure they are both tired, galing pa silang Mindanao, pero kaylangan pa din nilang pumasok sa work. I even thought before na kapag kayo ang nag-mamay-ari ng company, pwede mo nang gawin lahat ng gusto mo. Pero seeing my parents working so hard kahit sila naman talaga ang may-ari ng company, changed my insight. Napaka hard working ng parents ko. At, kahit minsan ay wala silang time sa akin ay naiintindihan ko din sila. I know they are doing this for our future.

"Good morning, mom... dad," I greeted both of them. At, nakipag beso din ako sa kanila. They both greeted back.

"Kamusta ang pag attend mo sa concert?" I almost choked my food, after hearing that unexpected question from her. Inabotan naman agad ako ni dad ng water. I just smiled.

Ininom ko muna ang tubig, bago ko sinagot si mommy, "It's... fun." I answered with a small smile in my face.

"Good. Huwag mo dalas-dalasin, you still need to focus from your studies. Nasa mid-term pa kayo." I just nodded. Hindi ko naman inalis sa isip ko yan. Alam kong kaylangan mataas pa din ang grades ko. But, I'm happy na hindi na sila ganon ka hard sa akin.

Pagdating ko sa school. Wala si Lyzyl. Hindi na din ako nag taka kasi nag text siya sa akin na hindi siya makakapasok kasi masama ang pakiramdam niya. Buti nalang talaga may confidence na din akong maki pag usap sa mga kaklase ko. Siguro after seeing me being close to someone, na realize din nila na hindi naman ako maldita.

Kinausap ako ng mga kaklase ko na naka kita sa akin duon sa concert, they told me na hindi daw sila maka paniwala na makikita nila akong um-attend sa mga ganon. Sinabayan ko lang din sila.

Umayos na din kami ng upo ng pumasok na ang teacher namin sa first period. May in-announce siya. But, this time nakinig na ako. 'Coz it piqued my interest. "Good morning, class!" We greeted back in chorus. "We have a bad news and a good news," I heard some of my classmates gasping and gossiping. "Dalawang member ng band ang nag back out, 'yan ang bad news." Pati ako napa kunot sa aking nuo. Sino naman kaya sa kanila ang nag back out. Sayang naman nila. "And, the good new is... Magpapa audition sila for replacement." Everyone clapped and had a big smile on their faces.

Ibang klase din naman kasi ang band ng school na ito. Hindi lang ito basta band, ito din ang pinaka sikat na band sa school industry. Halos kilala ang band nang school na ito sa iba't ibang paaralan. Ang galing galing din naman kasi ng mga members.

I suddenly want to audition. Pero ang tanong, papayagan kaya ako nila mommy? I sighed. Ito na naman tayo. Pero gusto ko talagang pumasok sa music industry eh.

Kong susubokan kong magpaalam, papayagan kaya nila ako? Wala namang mangyayari kong hindi ko e try. Wala din naman atang mawawala kong susubokan ko.