The BAREN Wife

LOVE BOX

Flashback

After Graduation in College

Rancel’s Apartment

I couldn’t ask for when our relationship starts and develops deeply. Ang buhay ko ay umikot na kay Rancel at hindi sa pangunguna pero alam kong ganun din siya sa akin. Ang mundo namin ay umikot sa aming dalawa sa murang edad hanggang sa paglaki.

“We will put all the precious memories we have inside this box!” masayang pahayag ko sa kanya at pinakita ang yakap yakap kong kahon. Marahan siyang humalakhak at kinuha sa akin ang kahon para ilapag sa lamesa. Inabot niya ang palad ko at hinila ako pabagsak sa kanyang hita. “Hindi ba maganda yung suggestion ko? It's a memory keeper.”

He rested his jaw on my shoulder and hugged me from behind.

“How about our kisses? Can that box keep our kisses?” Naramdaman ko ang paglandas ng labi niya sa aking leeg at pag-angat ng kanyang palad patungo sa aking dibdib. Agad kong hinawakan iyun para pigilan bago pa tuluyang hawakan ako.

“Rancel…” pigil ko rito.

I heard him sigh heavily.

“I’m sorry. Am I crossing the line?” He caressed my stomach. “Am I not allowed to even touch you there?” paos niyang bulong at marahan na nagpakawala ng halakhak para idaan iyun sa tawa.

I moved to face him a bit. Napaayos siya at bumagsak ang titig sa akin. Sinulyapan ang aking dibdib tsaka kinagat ang pang-ibabang labi.

“Of course, I should wait until we got married,” he responded an answer to himself. “Ayos lang. I am not complaining. Ayos lang sa akin.”

He rested his palm on my leg and rubbed it a bit softly.

“I’ll just kiss you,” bulong ko sa kanya na tila ba pambawi na lang.

He groaned frustratedly and shook his head in disbelief.

“I wish that could help,” biro niya at hinila na lang ako para yakapin. He buried his face on my neck and just tightly imprisoned me on his chest, wanting to feel my body. “Mas mag-iinit lang ako sa halik mo.” He kissed my neck and chuckled hoarsely.

Umiwas ako at natatawa dahil sa kiliti na naramdaman.

“Stop it. I want to talk about the box I brought here.” Marahan ko siyang tinulak at sinubukang makawala sa kanyang pagkakapulupot sa aking katawan para tumayo at abutin ang box. Pero hindi siya pumayag bagkus ay siya ang gumawa nun ng walang kahirap-hirap. Nanatili ang kamay niya sa baywang papunta sa tiyan ko.

“Hindi kita maintindihan. Para saan ba ‘to?” natatawa niyang tukso.

Humilig ako sa dibdib niya at hinayaan naman ako nito. Hawak ang pentel pen galing sa loob ng box at nagsimula akong gumuhit at magsulat doon ng kung ano-ano. He was watching me intently doing all the work when our eyes met and I smiled at him… he stared at me filled with admiration. He looks mesmerized and drowns.

“Look at what I draw!” Pinakita ko iyun sa kanya na parang isang bata. “Love Box! A memory full of love. I draw what I like for my future.”

Tinitigan niya iyun kaya gumalaw ng kaunti ang dibdib niya na hinihiligan ko.

“Ang ganda. Ano yan?”

Tinampal ko ang kanyang braso at napasimangot. Nagpakawala siya ng malakas na tawa kaya gumalaw ang balikat nito at dibdib.

“It’s a cake and a*****e!”

“Uh-huh?” pagtango niya. “My soon-to-be wife wants to be a baker, huh?”

Uminit ang pisngi ko at binigay sa kanya ang pentel pen.

“Ikaw naman, draw something you love. Or you want to achieve.”

Napanguso siya at natatawang tinanggap iyun, mukhang walang choice kundi ang sundin ako. Tumikhim siya at umayos ng upo. Napanguso ako nung nanatili ang yakap niya sa akin habang nagsusulat mula sa likod ko. Inayos ko ang pagkakahawak ng box. When he was done he kissed my cheeks.

“This is me, photography.” Akala ko ay tapos na siya pero bigla siyang nagsulat muli ng mga salita na nagpatigil sa akin. “Done!” Nilapag niya ang pentel pen sa lamesa at humilig sa couch, kinabig ako sa kanyang dibdib para humilig doon tulad ng gusto niya.

Hawak ko ang box at paulit ulit binabasa ang kanyang sinulat.

“A happy Salaez family with their dream house…” mahinang sambit ko at uminit ang aking pisngi. Parang may bumara sa lalamunan ko at pinipigilan ang maging emosyonal sa sobrang tuwa at panlalambot ng aking puso. “What does your dream house look like?” nilagay ko ang box sa carpet floor at nakahilig sa dibdib niya na umangat ang tingin dito.

“Kung ano ang pangarap mong bahay ay ganun ang gusto ko.”

He started brushing his fingers on my hair.

“I will buy a lot and build your dream house. Papakasalan kita at bubuo tayo ng pamilya, Cami. Iyun ang pangarap ko…” Bumagsak ang tingin niya sa akin. “When you’re ready, of course.”

Napanguso ako para pigilan ang matamis na ngiti sa labi. He chuckled and held my chin to lift it a bit. Claimed my mouth with his passionate kiss. Bago humiwalay sa halik ay pinasdahan niya ang labi ko ng mapanudyong dila nito. I slapped his shoulder.

“Tamis!” tudyo niya at nagpakawala ng malakas na tawa. “Dito kana nga sa tabi ko. Tinitigasan ako sa posisyon natin.” He brutally added and held my waist to pull me up.

“You’re unbelievable!” I groaned in exaggeration.

“Ay, sorry. Kunwari hindi mo narinig.”

Tumayo na ako pero hinawakan niya ang pulsuhan ko nung mapagtanto na aalis na ako.

“Saan ka pupunta?”

“Uuwi na.”

“Mamaya na. Dito ka muna. Pinaalam naman kita kina Tito at Tita na dito kana magdi-dinner. Tsaka ihahatid kita, hindi mo na kailangan ng sundo.” He pulled me back on the couch.

“I don’t want to stay here longer. Maghahalikan lang naman tayo.”

Natawa siya sa sinabi ko at halos mapaubo sa narinig.

“Mag-uusap tayo.”

Minsan sa pagiging madalas namin magkasama ay wala na kaming mapag-usapan. Minsan kung saan-saan na lang napupunta ang usapan at wala na rin namang kabuluhan pa. Even our future together, we have already been talked about several times.

In the end, I stayed with him talking about nonsense things again.

“I don’t understand why there is an ant that bites a bit painful and an ant that bites painless,” I murmured when the topic went nowhere to be found again. Nakahilig ako sa kanyang dibdib at marahan na pinapasadahan ng haplos ang braso niya gamit ang daliri ko. “Ang sakit ng kagat ng langgam noh? Kahit ang liit nila ramdam mo yung kirot kapag nakagat ka.”

Natawa siya muli sa pinatunguhan ng seryoso naming pag-uusap kanina.

“Gusto mo ba yung kagat na masasarapan ka?”

I rolled my eyes and dropped my head on his chest hopelessly.

“What?” he questioned while laughing hard. At ganun lagi ang pagtatapos ng pag-uusap namin. To serious topics going to nonsense discussions and ending with his dirty playful statements.

Pero kahit ganun pa man. Rancel is a real man who respects my decisions in life. Hindi lang ako ang nirerespeto niya, kundi pati na rin ang mga magulang ko. Kaya malaki ang tiwala sa kanya nila… kung paano ako luwagan ng parents ko pag siya na ang nagpapaalam sa akin.

He knows the boundaries and he tries so hard to follow them. Alam niya ang prinsipyo ko sa buhay, at pinipili niyang sundin ang pinaniniwalaan ko pagdating sa relasyon. Because of that, my love for him grows every day. Each moment we shared. No matter how vague and nonsense it is.