คุณพีช่วยอ่อนโยนกับหนูหน่อยสิคะ

               ดวงตากลมโตที่กำลังจ้องไปที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงถึง 185 cm. เขาที่เปล่งเสน่ห์ของผู้ใหญ่ออกมาจนหมด มันช่างเรียกสายตาของเด็กสาวให้จ้องมองชายหนุ่มจนลืมหายใจไปชั่วขณะ...                “มีอะไรหรือเปล่าครับ?”                “มะ... ไม่มีค่ะ”                เธอตอบแทบจะไม่เป็นภาษา เด็กสาวที่ทั้งชีวิตไม่เคยสัมผัสกับประสบการณ์ความรัก แม้กระทั่งจะสนิทกับผู้ชายสักคนยังไม่เคย แต่ตอนนี้ตรงหน้าเธอ กลับมีหนุ่มรูปหล่อ ราวกับเทพบุตรมาจุติอยู่ตรงหน้า ให้ตายเถอะ นี่ฝันไปหรือเปล่า?                ชายหนุ่มในวัย 28 ปี จ้องมองเด็กสาวที่อ่อนกว่าตัวเองเกือบรอบ ก็ไม่ค่อยอยากจะเข้าข้างตัวเองเท่าไหร่ แต่เขาเองก็มั่นใจในตัวเองพอสมควร ทั้งรูปร่างสูงกำยำ พร้อมกับกล้ามเนื้อสมส่วนด้วยออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ และหน้าตาราวกับภาพวาด ก็ไม่แปลกที่ไม่ว่าจะเด็กเล็ก ยาวไปถึงรุ่นใหญ่ จะหลงใหลในภาพที่เห็นตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ                แต่... เด็กช่างลืมง่าย ต่างจากคนวัยใกล้ 30 อย่างเขาเสียจริง                เพียงไม่นานเด็กสาวที่เคยหลงใหลผู้ที่มั่นใจในตัวเองอย่างเขา กำลังหันไปสนใจคนอื่นเสียได้ แต่จะไม่น่าเจ็บใจเลยหากคนนั้นจะดีพร้อมกว่าเขา... แต่นี่                “คุณออส! สุดยอดไปเลยค่ะ”                เด็กสาวยังจดจ่อกับหน้าจอมอนิเตอร์ราคาแพง พร้อมกับการโชว์สเต็ปเล่นเกมอย่างปรมาจารย์ของเจ้าของคอมพิวเตอร์ราคาแพงให้เด็กน้อยมันดู กลายเป็นว่าตัวเขาเองกำลังจะตกกระป๋องในไม่ช้านี้                “กลับกันได้แล้วครับ... คุณหนูปริม”                ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ เป็นการขู่ แน่นอนว่าเด็กสาวที่อายุเพียง 17 ปีจะไปรู้อะไร แต่ที่กำลังเสียวสันหลังวูบคงหนีไม่พ้นเพื่อนสนิทของเขาเอง จะเรียกว่าสนิทก็ไม่ถูก แต่ที่คบกัน เพราะผลประโยชน์ล้วน ๆ มากกว่า                “พี... แกชอบเด็กเหรอ?” ออสที่มองออกทันที จะเรียกกว่าก่อนเจ้าตัวก็ว่าได้ พูดขึ้นหลังเด็กน้อยเดินหน้ามุ่ยเพราะโดดขัดใจออกไปสักพัก                “จำไว้ อย่าทำอะไรที่ไม่เหมาะสม” พีเตือน                “บอกฉันอย่างนั้นเหรอ?”                ออสได้แต่สงสัยว่าคำที่พีพูด เป็นคำที่บอกกับตัวของเขาเอง หรือบอกใครกันแน่ เพราะที่เห็นอยู่ตรงหน้า ก็มีแต่โคแก่ที่กำลังอยากจะกินหญ้าอ่อนอย่างไม่รู้ตัวก็เท่านั้น                คนแก่ความรู้สึกช้า...                ร่างเล็กที่สั่นเทิ้มเพราะความกลัว ความมืดที่อยู่รอบข้างกำลังกลืนกินทั้งสติและการรับรู้ของเด็กสาวไปจนหมด จะอะไรก็ได้เธอพร้อมจะสู้ตาย แต่ไม่ใช่ความมืดแบบนี้... เธอเกลียดความมืดเป็นที่สุด                “ปริม!” พีตะโกนจนสุดเสียงเพราะกำลังร้อนใจเป็นที่สุด                เสียงเรียกดั่งเสียงสวรรค์ และที่สำคัญเป็นเสียงที่ทำให้เธออุ่นใจเมื่อได้ยิน ร่างเล็ก ๆ สั่นเทา กำลังตะเกียกตะกายตัวเองไปยังประตู ที่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน พยายามส่งเสียงสั่น ๆ ร้องเรียกให้ชายหนุ่มช่วยเหลือ                “ชะ... ช่วยด้วยค่ะ”                น้ำตาไหลอาบแก้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น มือเล็กกำลังรัวทุบกำแพงปูนจนแทบขาดใจ ตอนนี้เธอแทบจะเสียสติอยู่แล้ว ขอร้องเถอะ รีบมาช่วยเธอเร็ว ๆ หน่อย                “ปริม!”                ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงที่ลอดตามหลังมาค่อย ๆ ฉายร่างเด็กน้อยน่าสงสารฟุบลงกับพื้นที่แสนจะสกปรก ร่างกายเธอเต็มไปด้วยฝุ่นเพราะห้องที่เธออยู่ถูกทิ้งร้างไว้นาน และไม่มีคนมาดูแล                ท่อนแขนอุ่นช้อนร่างเธอขึ้นมาเบา ๆ มือหนาค่อย ๆ ลูบแก้มมอมแมมของเธอไปมา ดวงตาที่เคยสุกสกาวตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากบางเบะเตรียมตัวปลดปล่อยความกลัวที่มีออกไป                “คุณพิพัฒน์!”                เธอโผเข้ากอดเขาด้วยความโล่งใจ และต้องการพักพิงให้ตัวเองรู้สึกปลอดภัย ปล่อยร้องไห้โฮอย่างสุดเสียง ชายหนุ่มหยุดค้างไปช่วงหนึ่ง ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าไอ้ความรู้สึกหายห่วงแบบนี้มันเกิดขึ้นเกินความจำเป็นไปหรือเปล่า?                ‘เธอยังเด็กอยู่เลย’                มันคงเป็นคำสะกดจิตตั้งแต่ครั้งแรกที่เริ่มรู้สึกยุบยิบหัวใจแปลก ๆ เมื่อเจอเธอ และคนอย่างเขามันก็คงไม่เหมาะที่จะจริงจังกับใคร ยิ่งเป็นเด็กที่อ่อนกว่าเกือบรอบอายุขนาดนี้ควรเลิกฝันไปเสีย!                มือหนาค่อย ๆ ลูบแผ่นหลังเล็กของเธออย่างเบามือ เสียงสะอื้นของเธอเหมือนจะหนักขึ้นเข้าไปอีก และแขนของเธอเองก็ดูจะรัดคอของเขาแน่นขึ้นด้วย แถมยังมีความนุ่มหยุ่นที่ทาบทับแผ่นอกของเขาด้วยนี่สิ                ตบะจะแตกเอาได้นะ!                “ไม่เป็นไรแล้วนะครับ” เขาพูดปลอบคนขวัญเสีย                พีดันร่างน้อย ๆ ของเธอออก เรียวนิ้วค่อย ๆ เกลี่ยแก้มนิ่มของเธอเบา ๆ ปัดซับน้ำตาที่ยังไหลมาไม่หยุด เธอกลัวขนาดนี้ ตัวเขาเองที่เป็นผู้ใหญ่กว่า กลับคิดเรื่องแบบนั้นในเวลาแบบนี้ได้อย่างไรกัน!                ไอ้ความร้อนรุ่มใจนี้ไม่ได้รู้สึกมานาน แต่ดันมาเกิดเพราะเด็กน้อยที่เจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง ตอนแรกก็คิดว่าอีกสักหน่อย ตัวของเขาที่ผ่านโลกมานานขนาดนี้จะค่อย ๆ จัดการความรู้สึกไม่จำเป็นออกไปได้... แต่ดูเหมือนมันจะสั่งแค่สมองได้อย่างเดียว                ตาลุงวัย 28 ปี กำลังคิดถึงกอดอุ่น ๆ ของเด็กอายุ 17 ไม่ยอมหายนี่สิ!                พีที่นั่งนั่งจ้องหน้าจอมอนิเตอร์เปล่า ๆ ครุ่นคิดและกำลังจัดการกับระบบสมองของตัวเอง แต่หัวใจมันเต้นหนึบ ๆ จนยากจะควบคุม...                ...เขาต้องการเธอ                ดวงตาเข้มค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ใช้ความคิดเยอะขนาดนี้ ไม่ว่าจะคิดแบบไหน สุดท้ายคำตอบก็ออกมาเหมือนเดิม                “คงมีแค่ต้องรอ...” พีเป่าลมในปอดออกปากก้อนใหญ่ เขาตัดสินใจได้แล้ว และความคิดที่จัดการมานาน ในที่สุดก็ตกผลึกเสียที “... ให้เวลาเธอโตอีกหน่อย หลังจากนั้นค่อยเดินหน้าเต็มกำลังก็ยังไม่สาย”                กลีบปากหยักลึกได้รูปกระตุกยิ้มมุมปากเบา ๆ สายตาที่เคยครุ่นคิดอยู่นานจนคิ้วเข้มขมวดกันมุ่นค่อย ๆ คลายออก เพราะตอนนี้เขาคิดได้กระจ่างแล้ว พลันสายตานั้นกับฉายแววมาดหมายอย่างชัดเจน ส่วนเป้าหมายก็เป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากเด็กสาวที่หมายตาเอาไว้เท่านั้น... ปริม!