Contracted By The Mafia Heir (SSPG)

002

Nagising ako na mabigat ang katawan ko, sobrang bigat… Para bang kapag tumayo ako ay babagsak ako sa sahig

Hindi parin ako makapaniwala sa nangyari—sa ginawa namin ng nag iisang si Zaitan Raiv Gulliermo. Kinatatakutan ng buong city, dahil sa pagiging anak ng isang kilala at di matibag-tibag na leader ng Mafia na si Don Gulliermo.

Kinatatakutan rin si Zaitan dahil gaya ng ama ay napakalupit rin nito, marami pang sabi-sabi na ilang beses narin itong nakapatay dahil lang sa utos na hindi nasunod, kaya iniisip ng mga tao na kapag siya humalili na siya sa kaniyang Ama, ay mas malala pa ito.

Pero hindi ko iyon alitana kagabi, ang nasa isip ko lang ay makahingi ng pabor sakaniya at mailigtas ang buhay ng kapatid ko.

Dahan dahan akong tumayo, ramdam ko ang pamamanhid ng p********e ko kaya napahawak ako bigla sa puson ko.

“You’re up” boses ni Zaitan mula sa di kalayuan, ng tignan ko siya ay nakaupo siya sa isang lether couch, may hawak na whiskey habang pinapaikot ang yelo sa loob ng baso…

Ang aga naman niyang umiinom ng alak?

“Here,” Bigla niyang sabi at pinadulas sa marmol na mesa ang isang makapal na brown envelope..

Dahan dahan akong tumayo at umupo sa harap niya, at kinuha ang envelope. Pero bago ko pa ito buksan ay napahinto ako ng ilapag niya ang baso sa mesa.

“2.5 million.” panimula niya, dahilan para matulala ako at mabitiwan ang hawak ko.

“What?!” Halos sumigaw ako. “This… this isn’t enough! How do you expect me to save Kairo with this?! nag usap na tayo! we both agree with the 5 million!” Inis kong sabi, halos maiyak na ako dahil narin sa halo halong nararamdaman ko. Galit, takot, at disbelief.

He leaned casually against the countertop, arms crossed, calm as ever na talaga namang nakapag pa inis sakin ng husto , kung wala lang talaga akong kailangan sa bwesit na 'to baka inupakan ko na e!

“I told you before, I don’t do charity, Miss Villiena. You asked for help, and I’m giving it. But understand… I can’t just hand out five million like a candy.” saad nito.

“Candy?!” napasigaw na ako dahil sa galit. “You said five million!” sigaw ko pa.

“I didn’t promise anything, besides i told you that i’m going to check if you're worth 5 million, and i think this is your worth.” saad pa niya..

Parang gusto ko nang lumuhod dahil sa panlalambot ng mga tuhod ko, o pwede ring lumuhod nalang ako para mag makaawa sakaniya na ibigay ng buo ang 5 million alang alang sa kaligtasan ng kapatid ko, pwede rin namang sakalin ko na siya ngayon? charot! mamamatay ako bago ko pa ma isave ang kapatid ko.

“What if, instead of 5 million—i’ll give you 10 Million?” bigla niyang sabi.

“Ten… million?” Napahinto ako, at napakuyom, ano nanaman bang gusto niyang gawin? o trip lang talaga niyang pagtripan ako?

“Yes, you just need to sign a contract” sagot niya. Dahilan para magtaas ng kusa ang kilay ko.

“What… what kind of contract?” tanong ko.

Muli siyang may ipinadulas sa mesa na papel at sakto itong napunta sa harap ko, at hindi ako makapaniwala sa nakasulat roon.

“M-marriage Contract?” tanong ko, hindi makapaniwalang aalukin niya ako sa ganitong kontrata

“Yes… and here’s the thing" huminto siya sa pagsasalita at tinititgan ako. “the contract isn’t considered fulfilled until it produces an heir.” saad pa niya.

So tama talaga ang narinig ko kagabi? he wants me pregnant, gago ba siya? ano ako? palahian?!

“E-heir? y-you mean… need ko mabuntis?” hindi makapaniwalang tanong ko.

“Exactly. The terms are clear. You don't have to pay the 10 Million. The contract ends only when you are pregnant and deliver a child.” His eyes glinted dangerously.

Hindi ako makagalaw. Galit, takot, at sobrang naguguluhan ako at parang gusto ko na lang siyang barilin ngayon kung meron man ako!

“You… this is insane! How can you… need ba talagang—”

“This is my world. My rules. And you want my help, remember? The five million you need isn’t just cash anymore. It’s ten million… in exchange for the terms you just heard.” he said.

Tumigil ako at tumingin sa envelope sa kamay ko, sa kalahating pera, at sa lalaking nakaharap sa akin. Halos maramdaman ko ang bigat ng buong mundo sa mga balikat ko, tapos dumagdag pa 'tong kumag na'to! kung makaungol sa pangalan ko kagabi habang binabayo ako, wagas! tapos sasabihin na dalawa't kalahating milyon lang ang halaga ko? gago e!

Kung hindi lang nakasalalay ngayon sakin ang kapalaran ni Kairo.

“Think carefully, Miss Villiena This isn’t about money. This is about survival. And… whether you’re willing to play by the rules of my world.” nakangisi pa niyang sabi, at tumayo sa pagkakaupo at nakatingin sa wristwatch niya na nagkakahalaga siguro ng milyon.

“Your brother has only hours left before the people holding him decide what to do.” nakangisi pa niyang sabi.

Right, i have only 8 hours to get the 5 million… pero…

Hindi ako makagalaw. Hindi ko alam kung anong isasagot ko…

“Tick-tock, Miss Villiena. Time is running out. And only you… can save him. Decide now.” seryoso niyang sabi.

Bigla akong binalot ng takot, kapag hindi ko pa iginrab ito… for sure hindi ko na alam kung kanino pa ko lalapit.

“Fine,” saad ko at kinuha ang ballpen.

“I’ll… do it. I’ll agree to the contract.” saad ko pa at pinirmahan na ito, magkasubukan tayo ngayon letche ka!

He nodded slowly and satisfied, as if he won to an argument.

Nang mapirmahan ko ang kontrata at naibigay ni Zaitan sakin ang pera, ay nakiusap ako sakaniya na kailangan ko ng umalis upang tubusin ang kapatid ko, at agad naman itong pumayag, pero binigyan rin ako ng limit. After ko makuha si Kairo, kailangan kong bumalik kay Zaitan.

Bitbit ang briefcase na may lamang 5 million in cash at ang black card na may laman ring 5 million ay dali dali akong lumabas sa exclusive bar kung saan kami nagkausap ni Zaitan. Pero bago pa man ako makapara ng masasakyan ay may huminong Rolls-Royce na sasakyan sa harapan ko, at unti unting bumaba ang bintana ng kotse.

“Hop in!” bungad ni Zaitan sakin.

“I’m taking you there. You handle the exchange. I’ll be nearby.” saad pa niya.

Tumango ako, halatang hindi sanay sa presence niya na parang kahit hindi nagsasalita ay kumokontrol sa bawat galaw ng paligid, kaya dali dali na akong pumasok at naupo sa tabi niya.

“Just… just let me do this fast. My brothe—”

“I know,” putol niya sakin. “I’m just accompanying you. Nothing more.” salubong ang kilay niyang nagumpisa ng magmaneho.

weh? charot!

“Where exactly is that place?” tanong while facing the highway…

“Somewhere along the east district,” sagot ko, while fidgeting my fingers.

“It’s not far, pero kailangan natin maging maingat. Lalo ka na” saad pa niya.

Mabilis ang ginawa niyang pagmamaneho, halata mo talagang may buhay na nakasalalay bawat segundong lumilipas, and i think… hindi ako nagkamali ng nilapitan, and all thanks to my friend Migs.

Pagdating namin sa maliit na hideout, ay ipinarada niya lang ang kotse sa gilid, bababa na sana ako pero bigla niyang hinawakan ang kamay ko at pinaupo ulit.

Maya maya pa ay inayos niya ang nakalugay kong buhok at may inilagay na earpiece sa tainga ko at tinakpan niya iyon ng buhok ko, kasabay ay may ipinasuot siya saking eyeglasses.

“Listen to me, okay? do whatever i say” bilin niya at sinenyasan niya na ako na lumabas.

Huminga muna ako ng malalim bago nag umpisang humakbang, napahinto ng may marinig akong tunog mula sa earpiece na nasa tainga ko.

“Just look straight, your glasses has a small camera, i’m watching.” saad niya, hindi ako sumagot, at siguro naman ay understood na sakaniya iyon.

Habang dahan dahang naglalakad bitbit ang case ay narating ko ang bungad ng warehouse. Kinakalawang ang gate nito, pero halatang matibay. Pagpasok ko ay na-shock ako sa simplicity ng lugar. Maliit na bodega lang, parang abandoned warehouse, may ilang mesa sa loob, at ilang mga taong puro may mga tattoo sa katawan.

I gripped the handle of the case, nakaramdam ako bigla ng kaba dahil narin sa mga itshura nila.

“I don’t like the look of this,” saad ni Zaitan mula sa earpiece. “Keep your head straight, keep calm.” bilin niya pa.

“I–i’m here for Kairo” mahina kong sigaw, sakto lang para umalingaw ngaw sa loob ng warehouse ang boses ko.

Maya maya pa ay may apat na lalaking lumabas mula sa naasarang kurtina sa dulo, at nakita ko si Kairo, nakatali ang mga kamay, habang hawak hawak ng isang lalaki na may tattoo sa gilid ng mata at sa leeg.

“Stay back,” Ani Zaitan. “I’m observing. Don’t provoke them.” saad pa niya.

“Dala mo na ba?!” sigaw ng lalaking may kalakihan ang katawan, siya ang nakausap ko kahapon, ang leader ng grupo na ito..

“Now… negotiate” utos ni Zaitan.

“Dala ko, pero ibigay nyo muna ang kapatid ko!” sigaw ko habang itinaas ko ang case na hawak ko.

“Wag mo kaming tinatarantado! hindi kami madadala sa ganiyan mo kahit pa… kahit pa masarap ka” biglang sabi ng Leader nila habang tinitigan ako mula ulo hanggang paa, kita ko sa mga mata niya ang sobrang pagnanasa.

“Sige! sabay nalang tayo!” sigaw ko pa. “That's right, but remember, tuso yang si Dante, leader yan ng isang illegal loanshark at pasugalan kaya matalas isip niyan” dinig kong sabi ni Zaitan.

Kilala niya ang grupo, dapat ba ay isinama ko nalang siya rito sa loob? since i’m sure kilala rin siya ng mga tao panigurado..

Dahan-dahan akong naglakad papunta a gitna at ganoon rin si Dante habang hawak si Kairo, at ng magkaharap na kami ay sabay naming binitawan ang mga hawak namin.

Agad akong napayakap kay Kairo, habang si Dante naman ay binuksan ang briefcase.

“Buong 5 Million yan, Cash” saad ko na nagpakinang ng mata niya.

Ang leader ng grupo ay tumingin sa akin at sa pera, nag-smile na may pagka-malisyoso or should i say, may pagkamanyak..

“Pwede ko rin naman ibalik sa’yo ‘tong 5 million e, basta ba…” huminto siya at pinadulas ang kamay niya sa hita ko pataas sa gitnang parte ko agad king tinignan ang kamay niya para makita ni Zaitan ang ginagawa nito sakin.

“Fvck you Dante!” dinig kong bulalas ni Zaitan sa earpiece. “Bitiwan nyo na si Ate, nakuha nyo namana ang pera diba” pagmamaaawa ni Kairo kaya napakapit ako sa kamay niya.

“Oo pero, mukhang mas exciting kung ang ate mo ang makuha ko” saad pa ni Dante, at biglang naglandas ang labi niya sa leeg ko kaya napaigtad ako palayo.

“Wag ka ng maarte alam ko naman na ibinenta mo ‘yang katawan mo para sa pera na ito, why not try me, malay mo mas masarap akong bumayo kesa sa bumayo sayo kagabi.” bulong pa niya sakin at muli nanamang hinawakan ang hita ko. Pero bago ko pa iyon tignan para makita ni Zaitan ay bigla nalang may malakas na impact na naging dahilan ng pagkawasak ng gate ng warehouse.

Lahat nagulat, maging ako… Hindi dahil sa biglaang pagkasira ng gate dahil sa pagpasok ni Zaitan kundi sa Rolls-Royce niyang kotse na ginanon lang niya.

Halos napatayo lahat ng nakaupo kanina, habang ang leader at tatlo niyang galamay ay nagdikit dikit.

Maya maya pa ay lumabas sa kotse si Zaitan, parang biglang nag slow mo nang lumabas siya at bahagyang pag-pagan ang suot niyang suit at bumaling ang tingin sa paligid, at sakin.

Nakita ko kung paano mamutla ang lahat ng makita si Zaitan, at lumapit pa si Dante kay Zaitan.

“M-Mr. Gulliermo—” naputol ang sasabihin nito ng bigla siyang tutukan ng baril ni Zaitan at ngumisi ito.

“Anyone who lays a hand on my wife… will die, instant!” parang dumagundong sa buong warehouse ang boses ni Zaitan na talagang nagbigay takot sa lahat.

“W-wife?” utal na tanong ni Dante.

“Yes and i saw all you did to my wife, now it's my turn!”

Parang biglamg huminto ang oras. Ang leader at mga tauhan niya ay nag-back up, nakataas ang kamay na para bang sinasabi nila na hindi sila lalaban, partida mag isa lang si Zaitan, while sila? ang dami nila.

Maya maya pa ay lumuhod si Dante sa harap ni Zaitan na nakatutok parin ang baril. “M-mr. Gulliermo ma-maawa po kayo… ito, i-ibabalik ko po itong 5 million” pagmamakaawa ni Dante kay Zaitan.

“And you think maaawa ako? what’s my name again?” nakangisi nitong sabi at pinaputukan ang kamay ni Dante, tatlong daliri nito agad ang nalagas kaya napayakap ako kay Kairo at tinakpan ang mata nito.

Dinig ang malakas na sigaw ni Dante sa buong warehouse habang ang iba naman ay tila naistatwa nalang sa kinatatayuan nila.

“Zaitan—and my name rhyme with Satan, tapos magmamakaawa ka sakin?” nakangisi pang sabi nito at pinasadahan ng matalim na tingin ang lahat, bawat tatamaan ng tingin niya ay kusang napapaluhod at napapayuko.

Then, i realize… Mukhang hindi na ako makakatakas pa kay Zaitan Raiv Gulliermo.