Business Proposal

_Chapter 04_ 💍💐

### BUSINESS PROPOSAL _by MS_kaliwete07_

### CHAPTER 4: My Husband Is Bastos But Gentleman

*SAPHIRE DEL RIO PENDLETON POV*

Akala ko yung mansion ni Phoenix, parang bahay lang namin sa Nasugbu na malaki lang ng konti. Yung tipong may second floor, may gate na bakal, may aso.

Hindi.

Impyerno pala na gawa sa salamin, bakal, at pera.

Pagpasok ng itim na Maybach niya sa Alabang, bumukas mag-isa yung gate na sobrang taas. May dalawang guard na nakayuko agad. May fountain sa gitna na may statue ng kabayo na tumatakbo, may ilaw pa sa ilalim.

"Putangina..." bulong ko. Hindi ko mapigilan.

Si Phoenix, katabi ko sa backseat, hindi man lang ako tinignan. Naka-black suit pa rin siya, pero ngayon nakabukas na coat niya at kita ko white shirt na hapit na hapit sa dibdib at abs niya. Gray eyes niya nakatingin sa labas, malamig. Amoy na amoy ko pabango niya dito sa loob ng kotse — yung Creed Aventus na sinasabi mo boo, pero mas matapang kasi kulob.

"This is my house. Our house for one year," sabi niya, hindi man lang ako nililingon. "Rules: Wag kang magulo. Wag kang magkalat. At wag kang magsuot ng shorts na parang pang-tinda ng isda sa harap ng bisita ko."

"Ano? Eh wala nga akong damit!"

"Manang will provide. I told her your size. Small. Maliit ka kasi."

Bastos talaga.

Pagbaba namin, halos malaglag ang panga ko.

Tatlong palapag. May elevator na glass. May pool sa likod na parang dagat, may ilaw na blue. At may sampung katulong na nakalinya sa harap ng pinto, lahat nakayuko.

"Good evening, Sir Phoenix! Good evening, Ma'am Saphire!" sabay-sabay nila, parang choir.

Ma'am Saphire. Ako yun. Kahit ayoko, ako yun.

"Where's my room?" bulong ko kay Phoenix kasi nahihiya ako. Hindi man lang niya ako hinawakan pagbaba ng kotse, nauna pa siya maglakad na parang wala akong kasama.

Huminto siya sa hagdan. Lumingon pababa sakin.

"Our room," correct niya, boses na parang boss na nagagalit sa employee. "Second floor. Last door. Left side. Manang Pining will guide you."

Our room. Iisa lang.

Pag-akyat ko, totoo nga. Isang kwarto lang na kasing laki ng buong barangay hall namin sa Nasugbu.

King size bed sa gitna. Isang bed lang. Lahat kulay gray — bedsheet, curtain, wall, carpet. Parang mata niya. Malamig, malinis, walang kalat. Walang picture, walang kahit ano. Parang hotel na walang tao.

At isang couch na maliit sa gilid. Maliit para sa 6'1 na lalaki na tulad niya. Parang pang bata.

"Phoenix, saan ako matutulog?" tanong ko, yakap yakap ko pa yung lumang backpack ko na may isang damit lang at panty na dalawa.

Humiga siya sa kama na parang pagod na pagod. Inalis ang sapatos niya na mukhang mas mahal pa sa isang taon naming bigas at isda. Nahiga siya sa gitna ng kama, kamay nasa noo, nakapikit.

"Sa kama. Saan pa ba?"

"Eh ikaw?"

"Sa kama rin. Asawa kita, di ba? Sa papel man lang, tabi tayo matulog. Don't worry, Mrs. Pendleton, hindi kita gagalawin. Hindi ako papatol sa babaeng mukhang batang naligaw sa ukay. At mukhang hindi pa naliligo."

Gusto ko siya sampalin!

"Bastos ka!"

"Totoo lang. Tignan mo suot mo. White dress na may punit sa gilid. Tinahi mo pa. Cute."

"Eh wala nga akong pera pambili! Hinusgahan mo na agad!"

"I'm not judging. I'm observing. May difference."

Kumuha ako ng kumot sa cabinet. Makapal, gray din, ang lambot. Inilatag ko sa sahig sa tabi ng kama.

"Eh di sa sahig na lang ako. Sanay ako sa sahig sa Nasugbu."

Doon siya bumangon. Bigla. Mabilis. Parang nagulat.

"Saphire Del Rio Pendleton," sabi niya, at iba na boses niya. Hindi na malamig, galit na, mababa, parang kulog. Tumayo siya. Lumapit sakin. "What are you doing?"

"Matutulog sa sahig?"

"I may be bastos, I may be many things, I may be a jerk, I may be an asshole that you hate — but I will never, ever let my wife sleep on the floor while I sleep on a king size bed. Ano tingin mo sakin? Hayop? Walang pinag-aralan?"

Napatigil ako. Kasi totoo, hindi ko inexpect yun.

"Akala ko kasi ayaw mo akong katabi..."

"Ayaw? Sino nagsabi na ayaw kitang katabi?"

"Eh sabi mo hindi mo ako papatulan!"

"At anong connect nun sa sahig? Pwede kitang hindi patulan habang katabi kita sa kama. Marunong ako magpigil, Saphire. Lalaki ako, hindi hayop."

Kinuha niya yung kumot sa sahig at binato pabalik sa kama. Malakas pero hindi sakin.

"Matulog ka sa kama. Ako sa couch. End of discussion."

Tiningnan ko yung couch. Ang liit talaga. Paa niya lagpas, balikat niya nakalaylay.

"Hindi ka kasya diyan. Ang tangkad mo, Phoenix. 6'1 ka tapos yang couch parang pang 5'2 lang."

"Not your problem, wifey. Matulog ka na."

At humiga na siya sa couch. Tumalikod. Hindi na nagsalita.

Alas-dyes na ng gabi, hindi pa rin ako makatulog.

Paano ako makakatulog kung katabi ko sa iisang kwarto ang asawa kong bilyonaryo na galit sa mundo at amoy mayaman?

Tumagilid ako. Tinitigan ko siya sa couch.

Nakahubad na siya ng polo niya. Naka-white undershirt lang na manipis at black boxers. Kita ang abs niya kahit madilim dahil sa ilaw galing labas. Kita ang braso niya na may ugat. Kita ang tattoo niyang maliit na anchor sa may ribs — parang barko. Bagay sa apelyido niyang Pendleton na shipping ang business.

Ang gwapo. Kahit tulog, gwapo pa rin. Kahit suplado, gwapo pa rin. Parang kasalanan maging gwapo ng ganyan.

"Bastos ka kasi matulog, Saphire. Patingin-tingin ka," bigla niyang sabi kahit nakapikit pa rin.

Napatalon ako sa kama! Kumot ko nalaglag!

"Gising ka pa pala! Manyak ka! Pinapanood mo ako!"

"Paano kita papanoorin eh nakapikit ako? Ikaw tong manyak, titig na titig ka sa abs ko kanina pa. Rinig ko ang paghinga mo ng malakas."

Namula ako hanggang leeg! Buti madilim!

"Hindi ah! Tinitignan ko lang kung buhay ka pa! Baka mahulog ka sa couch, ang liit liit niyan! Nag-aalala lang ako no!"

Ngumisi siya. Dumilat. Gray eyes niya nakatitig sakin sa dilim. May ilaw galing sa pool sa labas kaya kita ko dimple niya.

"Worried ka sa akin? Cute. First time may nag-worry sakin na hindi dahil sa pera."

Tumahimik kami. Pero iba na ang tahimik ngayon. Hindi awkward, parang... may kuryente.

Maya-maya, tumayo siya. Kumuha ng tubig sa mini ref sa gilid. Pagdaan niya sa kama ko, tinitigan niya yung shorts ko — yung pinahiram ni Manang na silk shorts na kulay champagne, maikli, hanggang kalahati lang ng hita.

Napamura siya ng mahina. Rinig na rinig ko sa tahimik na kwarto.

"Putangina, Saphire."

"Ano?! Bastos ka na naman!"

"Yang shorts mo. Sino nagsabi sayo magsuot ka niyan sa harap ko?"

"Eh wala akong dalang damit! Pinahiram lang to ni Manang! Sabi niya pang-tulog daw to ng bisita!"

Lumapit siya sa kama. Hindi siya umupo, nakatayo lang sa gilid ko. Isang dangkal lang ang layo sakin. Amoy na amoy ko siya — amoy mamahaling pabango,

Hinawakan niya ang laylayan ng shorts ko pero hindi balat. Yung tela lang. Dulo lang ng daliri niya ang dumikit sa hita ko pero parang nakuryente ako hanggang likod.

"Maiksi. Masyadong maiksi. Kita na ang kalahati ng hita mo. At yang hita mo, Saphire... maputi. Makinis. Hindi bagay na nakikita ng ibang tao."

"Bastos! Manyak! Asawa lang kita sa papel!"

"Alam ko," sabi niya, boses biglang naging mababa, parang bulong na may pagpipigil. "Alam kong sa papel lang. Kaya nga ako nagpipigil. Kasi kung hindi sa papel lang, Saphire, kanina pa kita—" huminto siya. Huminga ng malalim, kita ang pag galaw ng Adam's apple niya. "Never mind."

Tinalikuran niya ako pero bago siya bumalik sa couch, kumuha siya ng kumot at dahan-dahan tinakpan ang legs ko. Hindi bastos ang hawak, maginoo. Maingat. Parang ayaw niya akong mahawakan pero kailangan niya takpan kasi hindi siya makapagpigil.

"Matulog ka na. Bukas maaga ka pa sa ospital kay Emerald. Binayaran ko na ang lahat. Nasa VIP room na siya kanina pa."

Natigilan ako. Lahat ng inis ko, lahat ng kilig ko, napalitan ng kaba.

"Ano?"

"Yung kapatid mo. Nasa VIP room na sa St. Luke's BGC kaninang alas-singko pa lang. At yung doctor nanggaling pang US na sinabi ko, dumating na kaninang hapon. Bukas ang schedule ng opera. 8 AM. Lahat ng test tapos na. Lahat ng gamot nandun na. Pati yung private nurse, kinuha ko na."

Hindi ko alam kung iiyak ako o magagalit o yayakapin siya.

"Binayaran mo? Lahat? Magkano?"

"Oo. 10 Million. Hindi 2.8. Dinagdagan ko. Para sure na mabuhay siya. Walang tipid. Best doctor, best room, best Ang mga gamot. Wag mo na isiping utang. Bayad na sa ospital. Wala ka nang poproblemahin."

Tumingin ako sa kanya. Nakatayo siya sa harap ko, nakahubad ng shirt, pero yung mata niya hindi bastos ngayon. Malungkot. Parang tao, hindi CEO.

"Bakit mo ginawa yun? Akala ko ba kontrata lang tayo? Akala ko ba pera lang habol ko sa cufflink mo? Akala ko ba mukha akong pera?"

Lumapit siya. Umupo sa gilid ng kama ko pero may distansya pa rin. Hindi ako dumidikit. Tinitigan niya ako.

"Saphire, I'm bastos, I'm arogante, I'm wild, I'm possessive, I'm mapanakit minsan sa salita. Lahat ng pangit na ugali nasa akin na. Aminado ako. Pero hindi ako masamang tao sa bata. Emerald is 7. She deserves to live. Hindi siya dapat madamay sa kabastusan ng mundo natin at sa deal nating dalawa. Bata siya."

Doon ako naiyak. Hindi dahil sa mansion. Hindi dahil sa kama. Kundi dahil sa sinabi niya.

"Thank you," bulong ko, umiiyak na, tumutulo luha ko.

Lumapit siya lalo. Pinunasan Niya ang luha ko gamit ang hinlalaki niya. Magaspang ang kamay niya pero mainit at dahan-dahan.

"Don't thank me," bulong niya. "Utang mo pa rin sakin yan. Madadagdagan pa ang utang mo sa akin. Hindi pera."

"Ano pa?"

Ngumiti siya. At sa unang pagkakataon simula nung nakilala ko siya sa party na yun, ngiting totoo. Hindi malamig, hindi mayabang, hindi nang-aasar. Ngiting may dimple at ngiting parang... gusto niya ako.

"Good night, bastos na wifey," sabi niya.

"Good night, bastos na husby , " sagot ko habang umiiyak pa rin.

Bumalik siya sa couch. Ako sa kama. Pero pareho kaming nakangiti sa dilim. At pareho kaming hindi makatulog dahil sa t***k ng puso.

Alas-dose na, narinig ko bumangon siya ulit.

"Phoenix?"

"Hmm?"

"Hindi ka pa rin kasya diyan no?"

"Hindi."

Tahimik.

"Tabi ka na kasi dito. Ang laki ng kama. Promise maglalagay ako ng unan sa gitna. Boundary. Hindi kita hahawakan, hindi mo ako hahawakan. Deal?"

Tumayo siya. Dahan-dahan lumapit. Bawat hakbang parang yung kantang — Taste of You -by: Slow Burn.

Humiga siya sa kabilang side ng king size bed. Malayo. May isang metro ang pagitan. Naglagay ako ng apat na unan sa gitna — pader namin.

"Boundary yan, Mr. Pendleton. Wag kang tatawid. Pag tumawid ka, sisigaw ako."

Tiningnan niya yung unan wall. Ngumisi.

"Cute. Parang bata."

Tahimik ulit. Pero ngayon iba. Kasi amoy ko na siya. Katabi ko na siya. Mainit yung kama dahil sa kanya.

Maya-maya, naramdaman kong gumalaw yung kama.

"Phoenix! Anong ginagawa mo?!"

"Wala. Inaayos ko lang yung kumot ko. Ang likot mo kasi matulog."

Pero naramdaman kong mas malapit na siya. Yung unan wall gumalaw ng konti.

"Phoenix! Yung boundary!"

"Hindi ako tumatawid. Ikaw tong tumatawid, Saphire. Tingnan mo, paa mo nasa side ko na."

Tumingin ako. Totoo nga! Paa ko ang lumagpas sa unan!

"Sorry! Sorry!"

Tinulak ko ang paa ko pabalik pero hinawakan niya. Hindi mahigpit. Magaan lang. Pero mainit ang kamay niya at hindi niya agad binitawan.

"Lamig ng paa mo," bulong niya, habang hawak pa rin paa ko sa ilalim ng kumot.

"Eh malamig kasi aircon mo! 18 degrees! Parang yelo!"

Tinakpan niya ang paa ko ng kumot niya at hinaplos ng isang beses, mabilis lang.

"Wag mo alisin. Malamig."

Doon ako kinilig ng sobra pero at the same time kinabahan kasi after niya takpan ang paa ko, bumalik siya sa pwesto niya. Lumayo ulit.

"Good night, Saphire. Matulog ka na. Bukas opera na ni Emerald."

"Good night..."

At natulog kami. Magkalayo pero isang kama. May unan wall pero parehong gising at parehong naririnig ang t***k ng puso ng isa't isa.

Kinabukasan paggising ko, wala na ulit siya sa kama. Pero maayos yung kumot sa kabilang side.

Pero yung unan wall, wala na.

nakapa ko ang noo ko.

At may sticky note sa noo ko, sulat kamay niya na magulo pero gwapo pa rin.

_You crossed the boundary, wifey. Not me. 1-0. Your feet were cold, so I kept you warm. Don't overthink. And don't wear that shorts again. Masyadong wild hita mo para sa ibang lalaki. Akin lang yan. - P_

At sa baba ng kama, may paper bag.

Pagbukas ko, may bagong pajama set — hindi maikli, mahaba, silk, kulay gray na bagay sa mata niya. At may note ulit.

_For you. Para hindi ako mahirapan magpigil. - P_

Putangina talaga neto. Bastos pero gentleman. Paasa pero comforting.

Paanong hindi kita mamahalin niyan, Phoenix Pendleton?

---

PLAGIARISM IS A CRIME

COPYRIGHTS2025_Wattywriters07©

AUTHOR: MS_KALIWETE07

2025®|Nov.2026