Business Proposal

### BUSINESS PROPOSAL *by MS_kaliwete07* *PROLOGUE* Ako si Saphire Del Rio, 26 years old. Kung titingnan mo ang i********: ko, akala mo mayaman pa rin ako. Naka-white dress, nasa studio na may malaking bintana, nakaharap sa dagat ng Nasugbu. Painter. Eldest daughter ng Del Rio Shipping. Pero kung bubuksan mo ang drawer ng studio ko, makikita mo ang totoo. Final Notice. 89 Million. Bank loan. Auction notice para sa bahay namin sa Batangas. At isang medical abstract na may pangalang Emerald Del Rio, 7 years old, may congenital heart disease. Kailangan operahan within 60 days. 2 Million pesos. Yun ang totoo. Isang taon na akong hindi umiiyak. Kasi pag umiyak ako, parang sinabi ko na talo na kami. Kaya nagpipinta na lang ako. Pero nitong mga nakaraang linggo, kahit pintura, hindi ko na magawa. Nakatitig ako sa blankong canvas nang bumuhos ang ulan. Alas-onse ng gabi. Bagyo. Signal No. 2 daw sa Batangas. Lahat ng kasambahay, pinauwi na ni Dad sa kanila para safe. Si Dad, nasa Manila, nakikipagmakaawa sa mga investors. Si Emerald, nasa bahay ng Tita ko sa Lipa para hindi matakot sa bagyo. Ako lang mag-isa sa lumang mansion na halos wala nang ilaw dahil pinutulan na kami ng kuryente sa third floor para makatipid. Ako lang at ang dagat. Binuksan ko ang glass door ng studio. Sumalubong sa akin ang hangin na maalat at malamig. Ang dagat namin, kahit private, mabangis pag ganito. Kulay itim. Walang bituin. Doon ko siya nakita. Sa una akala ko basura. Malaking troso na inanod. Pero gumagalaw. May kamay. Tao. Nanigas ako. Tapos biglang kaba na parang sasabog ang dibdib ko. "HELLO!" sigaw ko pero nilamon ng hangin. Walang sumagot. Lumulubog na. Hindi na ako nag-isip. Hinubad ko ang tsinelas ko, iniwan ang phone ko, at tumakbo pababa. Tatlong palapag na hagdan, madilim, pero tumakbo pa rin ako. Nadulas pa ako sa second floor pero tumayo agad. Pagdating sa dalampasigan, mas malakas na ang ulan. Ang buhangin parang karayom sa paa ko. Ang alon, kasing taas ko na. "HOY! KUMAPIT KA!" Lumangoy ako. Varsity swimmer ako nung high school, pero iba ang dagat pag may bagyo. Hinihila ka pababa. Parang may kamay na gustong lunurin ka rin. Nang maabutan ko siya, halos wala na siyang malay. Lalaki. Matangkad. Mga six-footer. Nakahiga sa malaking bato, kalahati ng katawan nasa tubig. Wala siyang pang-itaas, black pants lang na punit. Kita ang katawan niya kahit maputla — malapad ang dibdib, may abs, pero puno ng gasgas. May malalim na hiwa sa kaliwang kilay niya na dumudugo pa rin kahit binabasa ng ulan. At ang mukha niya... kahit puno ng dugo at buhangin, gwapo. Sobrang gwapo na parang hindi totoo. Matangos ang ilong, makapal ang kilay, yung panga parang inukit. Basa ang itim niyang buhok. Buhay pa ba? Hinila ko siya. Ang bigat niya. Parang 80 kilos. Pero sa takot at awa, nagawa ko. Inch by inch, hinila ko siya palayo sa tubig hanggang sa buhanginan. Pagod na pagod ako, hingal na hingal, basa ang white dress ko na dumidikit na sa katawan ko. Pinahiga ko siya. Pinakinggan ang dibdib. Halos wala nang t***k. "CPR... kailangan ng CPR..." Naalala ko training namin sa Red Cross nung college. Pinagdikit ko ang kamay ko sa gitna ng dibdib niya at nag-pump. "One, two, three, four..." Nanginginig ang kamay ko. Umiiyak na ako. "Please... wag kang mamamatay dito... please..." Walang response. Kailangan ng hangin. Tinakpan ko ang ilong niya. At hinalikan ko siya. Hindi yung halik na iniisip niyo. Mouth-to-mouth. Para mabuhay siya. Hiningahan ko siya. Isa. Dalawa. Lasang dagat, dugo, at ulan. Pag-angat ko, bigla siyang umubo ng malakas. Napabangon siya at sumuka ng maraming tubig-dagat na maalat. "Oh my God! Thank God!" Hinagod ko ang likod niya habang umuubo siya. Nanginginig ang buong katawan niya sa lamig. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. At doon ako natigilan. Gray ang mata niya. Hindi brown. Hindi black. Gray. Kulay abo. Parang kulay ng langit bago bumagyo. Malalim, malamig, at malungkot. Nagtitigan kami. Ulan lang ang naririnig. "You... saved me," bulong niya. Ang boses niya, kahit mahina at garalgal, ang lalim. May accent na parang mayaman. Hindi ko ma-explain. Tumango ako, umiiyak pa rin. "Anong pangalan mo?" tanong ko. "Saan ka galing? May kasama ka ba? May lumubog ba na bangka?" Umiling siya. Hawak niya ang ulo niya, parang masakit. "I... I can't... remember..." Hindi niya maalala? Amnesia? Dahil sa sugat sa ulo? "Okay, okay wag mo na pilitin. Ako si Saphire. Saphire Del Rio. Taga dito ako." "Saphire..." ulit niya sa pangalan ko, parang sinusubukang tandaan. Nanginginig pa rin siya. Hypothermia na. Kailangan ng init. Tumingin ako sa paligid. Walang tao. Walang ilaw. Walang signal phone ko. Dinala ko siya sa lumang boathouse sa dulo ng property. Doon may lumang kama, may kumot, may gas lamp at first aid kit. Buong lakas ko siyang hinila doon. Halos isang oras. Pagdating namin, sinindihan ko ang ilaw. Nilinis ko ang sugat sa noo niya. Nilagyan ng betadine at bandage. Pinunasan ko ang katawan niya ng tuwalya — namula ako nang sobra pero sabi ko emergency lang. Binalutan ko siya ng tatlong makapal na kumot. At buong gabi, binantayan ko siya. Nakaupo ako sa sahig, nakasandal sa kama, hawak ang kamay niya para masigurong mainit pa rin. "Sinong ka ba?" bulong ko ng madaling araw habang pinapanood siyang matulog. Medyo okay na ang paghinga niya. Walang sumagot. Bandang alas-kwatro, nakatulog ako sa pagod. Pag-gising ko, alas-sais na ng umaga. Sikat na ang araw. Tapos na ang bagyo. Paglingon ko sa kama... Wala na siya. Walang tao. Ang kumot, maayos na nakatupi. Ang gas lamp, patay na. Wala na ang lalaki. Tumakbo ako palabas ng boathouse. Tumingin sa dalampasigan. Walang bakas ng paa dahil hinugasan na ng ulan. Walang bangka. Walang tao. Parang panaginip lang. Pero hindi. Kasi sa palad ko, pagbukas ko, may naiwan. Isang gintong cufflink. Mabigat. Antique ang design. Makintab. At may nakaukit na isang letra lang. *P.* Letter P lang. Walang pangalan. Walang apelyido. "P?" bulong ko habang tinititigan yun. "P... ano? Paulo? Prince? Patrick?" Walang sagot. Tanging alon lang. Isinuot ko yung cufflink bilang kwintas. Simula noon, hindi ko na hinubad. Isang taon ang lumipas, hindi na siya bumalik. Pero gabi-gabi, bago ako matulog, hawak ko yung P at iniisip kung buhay pa ba siya. Kung naalala niya ba ako. Hindi ko alam na isang taon pala ang hihintayin ko para malaman kung sino si P. At hindi ko alam na sa araw na malalaman ko, yun din ang araw na ipapakasal ako sa ibang tao para mabayaran ang 89 Million na utang namin. --- PLAGIARISM IS A CRIME COPYRIGHTS2025_Wattywriters07© AUTHOR: MS_KALIWETE07 2025®|Nov.2026