Vicious Love

Beinte dos

IT was past midnight when Tristan decided to go out of his room. Medyo madilim sa labas, at ang lamp lang sa salas ang nagbibigay liwanag.

Dahan-dahan ang kaniyang galaw papuntang kusina. Mahirap na at baka magising si Nadia. Sinulyapan niya itong natutulog sa couch. Napapikit siya ng mariin at hinilot ang kaniyang batok.

What a temptress! Sort of! Unconsciously she's tempting him the hell out!

As much as possible, he tried to look away from Nadia's exposed legs. Kinumutan niya ito. Bahagya itong gumalaw at umungol.

Tsk! Pati ungol ng asawa ay nakakatukso. Pwede na 'yung isang beses na hinalay niya ito sa kaniyang isipan kanina.

He stared at her face. Hindi naman maitatangging maganda si Nadia. It's just that, she's her father's w***e. He doesn't want to be fooled by her her angelic face and sweet charm.

Napailing na lamang siya ng ulo patungong kusina. He's starving, at kasalanan 'yun ni Nadia. Nakita niya ang platong para sa kaniya. Hindi ito niligpit ng babae. He took out the food and started to eat.

Habang kumakain siya hindi niya maiwasan ang sulyapan ang natutulog na asawa. Na isip niya, paano kung may biglang pumasok na masamang tao. Tsk! How stupid of him! Of course, unang makikita ang asawa niya, paano na lang kung reypin ito?!

Damn!

----

Bahagyang tumagilid si Nadia sa pagkakahiga. Ang sarap ng tulog niya, para lang siyang nakahiga sa kaniyang kama. She even pulled up the blanket to keep her warm and hugged her pillow.

"Hmmm..." Isiniksik niya ang mukha sa unan at inamoy-amoy pa iyon. The scent was manly at alam niyang hindi iyon kaniya.

She slightly opened her eyes, adjusting to the morning light peeping on the window. "Umaga na pala..." She breathed. Kailangan na niyang bumangon bago pa man bumangon si Tristan. Stretching her both arms while yawning, tsaka pa niya napansin na nasa kama pala siya.

Kama?!

Agad-agad niyang nilibot ang mga mata sa buong lugar. Wala na siya sa salas! Teka! Wala naman siyang na aalalang nagpunta siya sa loob ng silid ni Tristan!

Sh*t! Si Tristan!

Dali-dali siyang bumangon at inayos ang kama. Mahirap na at baka magalit na naman ito sa kaniya. Hindi pa naman ito kumain kagabi, kasi galit na naman ito sa hindi malamang dahilan.

She stiffened on her place when she heard the knob of the door turned. Para siyang tinatakasan ng hininga. Paano ba kasi siya na punta sa silid ni Tristan?! Nag-sleep walk ba siya?!

Bumukas ang pintuan at niluwa doon ang kaniyang asawa. Their eyes met. Hindi niya alam kung ano o papaano siya kikilos ngayon sa harapan nito lalo pa't nang hindi niya maiwasan ang mapatingin sa hubad na naman nitong katawan, on the contrary may suot naman itong jogging pants. "G-good mo-morning!" Nagkandautal-utal niyang bati.

Pero sa halip na batiin siya nito pabalik ay dire-diretso lang itong pumasok sa loob ng walang imik. Tumungo ito sa wardrobe nito para kumuha ng t-shirt. Napansin rin niyang pawisan ito at may puting tuwalyang nakasabit sa balikat nito.

"Pa-pasensiya na, mukhang nag-sleep walk ako kagabi." Nahihiya niyang sabi. Nagulat na lamang siya nang tumawa ito ng malakas. Mas lalong lumakas ang tawa nito nang humarap sa kaniya.

Bahagyang kumunot ang kaniyang noo. Ano bang nakakatawa sa sinabi niya?

"Sleep walk ei?!" He said laughing sarcatically. "Dinala kita dito kagabi. I carried you here inside, you dope!"

"H-huh?" Umawang ang kaniyang mga labi. Kinarga siya ni Tristan?

"Hindi mo naman malalaman 'yun! It's because you sleep like a dead." Sumeryoso ang mukha nito. "And worst is, nakabukaka kang kung natutulog! Kita pati kaluluwa mo!" Siya? Nakabukaka? "Paano na lang kung may pumasok masamang tao at makita kang ganyan?! Hindi magdadalawang isip 'yun na gahasain ka!"

Gahasain? Teka! Concern din naman pala ang gagong 'to! Eh di sana nung day one pa siya nito pinatulog sa silid nito. Sinasabi na nga ba niya at may mabuting puso rin itong tinatatago. Hindi niya maiwasan ang kiligin. Ang isipin na kinarga siya ng asawa kagabi.

"Salamat," mahina niyang sabi at timid na ngumiti sa asawa na ikinatigil nitong tumawa. Saglit silang nagtitigan. Sa huli si Tristan din ang unang umiwas.

Kumuha ito ng t-shirt, dali-daling isniuot at pagkatapos ay walang imik na lumabas ng silid. Na iwang nakangiti lamang si Nadia.

----

"Saan tayo pupunta?" Tanong niya kay Tristan habang tinatahak nila ang mahaba at busy na daan. Hindi niya alam kung saan sila pupunta, basta sinabihan lang siya nitong magbihis at sila'y may pupuntahan.

"May i-mi-meet tayong tao." Sabi nito na hindi man lang lumingon sa kaniya.

"Sino i-mi-meet natin?"

"Kliyente."

"Kliyente?"

"Tsk! Ganyan ka ba talaga?" Iritable nitong baling sa kaniya. "You talk too much! Ayokong kinakausap ako, especially when I drive." He hissed.

"Sorry..." Napakagat labi siya. Nagtatanong lang naman ang sungit talaga ng kaniyang asawa kahit kailan.

---

Sa isang tanyag na five star hotel sila pumasok. Ang ganda ng lugar at halatang mga mayayaman lang ang nakakapasok sa naturang establishamentong iyon. Nilibot niya ang kaniyang mata sa buong paligid at hindi maiwasan ang mamangha. Sabagay, buong buhay niya ay sa hacienda lamang niya ibinuhos lahat ng kaniyang oras.

Hindi niya maiwasan ang maasiwa sa kaniyang sinuot. Napakasimple lang kasi, isang floral three-fourths na polo at maong na pantalon na intinerno lamang niya ng snickers. Lahat kasi nang nakakasalubong niyang tao ay puros elegante kung manamit. Nanliit tuloy siya sa kaniyang sarili.

Sinulyapan niya ang nakatalikod na asawa, nasa unahan niya ito. Nagmukha tuloy siyang alalay ni Tristan. Ayos naman kasi ang suot nito. White polo na tinupi hanggang siko at isang dark wash fitted jean ang suot nito, kaya ayos lang ang porma nito. Hindi naman kasi nito sinabi sa kaniya kung saan talaga sila pupunta. Kung sana lang, sana ay nakapaghanda siya, kahit simpleng suot ay magmumukha naman siyang presentable.

"Ang bagal mo," anito sa kaniya na hindi man lang lumilingon sa kaniya.

"Nakakahiya naman kasi..." Bulong niya habang palinga-linga sa paligid. "Sana pala nag ayos ako kahit papaano."

"Ayos na 'yang suot mo! Huwag ka na ngang magreklamo pa. Hindi ka naman nagpunta dito para pumorma." Tumigil ito sa paglalakad at humarap sa kaniya. "And besides what made you think na gusto talaga kitang isama dito?" Tumaas ang gilid ng labi nito, "it's just that I don't have a choice, Nadia."

Oo na! Kailangan bang i-remind lagi sa pagmumukha niya. Nag-iwas na lamang siya ng tingin at kumapit ng mahigpit sa dala niyang shoulder bag.

Tristan rolled his eyes and turned his back on her. Tahimik na lamang niya itong sinusundan. Pumanhik sila sa elevator at nagtungo sa 6th floor, pagkatapos ay dumiretso sa isang chinese restaurant na naroon.

May isang babaeng nakasuot ng chinese attire ang lumapit sa kanila. "Meihao de yitian!" Bati nito sa kanila sa lengguwaheng tsina na ang katumbas sa ingles ay 'good day'. "What can I do to help you, Sir?"

"Ahm... I'm looking for Mr. Oliver Yu."

"Mr. Yu is inside one of the VIP rooms Sir. May I ask who's looking for him?"

"It's Tristan. Tristan dela Vega." Pakilala nito at lumingon kay Nadia. Pasimple niyang hinila si Nadia sa kamay. "Mr. Yu is expecting us. This is my wife, Nadia dela Vega." Ngumiti ito. Nagulat naman si Nadia dahil pinakilala siya nitong asawa. Ito ang kauna-unahang pagkakataong pinakilala siya bilang asawa nito. Although alam niyang acting lang ang lahat.

"I see. You have a lovely wife, Sir." Puri ng singkit na babae. Nahihiyang nginitian iyon ni Nadia. "Right this way, Sir, Ma'am."

"Just act normal. Like any sweet husbands and wives." Bulong nito sa kaniyang punong tainga. Tango lang ang isinagot niya dito. "Good."

The waitress led them in to one of the VIP rooms inside the restaurant. Isang nakangiting Oliver Yu ang naghihintay sa kanila sa loob. May dalawa rin itong kasama. Isang lalake na nasa early thirties nito at isang babaeng tsinita na kamukha ni Mr. Yu. Tantiya niya ay anak iyon ng ginoo.

"Glad to see you Mr. And Mrs. Dela Vega." Magiliw nitong bati. "Come and join us. We were just about to have our lunch."

"Thank you, Mr. Yu." Ngumiti si Tristan. "I'm sorry, we hope we didn't keep you waiting." He said in an apologetic tone.

"No! No. It's okay. Come have a seat." Aya ng matanda. Pinaunlakan naman nila ang paanyaya nito.

He assisted Nadia just like a real gentleman. Wow lang ha.

"This is my daughter and her husband, Lawrence Archival. One of the owners of the AGC. Have you heard about them?"

"Ah yes," agad na tugon ni Tristan. Tahimik lang nagmamasid si Nadia. Wala kasi siyang masabi e, mahirap na at baka na mal-entrametida siya sa usapan magagalit na naman si Tristan. "I'm Tristan dela Vega." Inabot nito ang kamay sa lalakeng si Lawrence. "Lawrence." Pakilala nito. "Nice to finally meet you, and this is Ezra, my wife."

"Nice to meet you, Mrs. Archival." Magalang nitong sabi, "and by the way, this is my wife Nadia." Pakilala ni Tristan sa kaniya. Parang proud husband lang.

"Hi..." Naglamano siya sa tatlo. Bukod sa 'hi' ay wala na siyang ibang sinabi.

"Shall we start our business negotiations while we eat?" Mr. Yu smiled.

"Mas magandang nag-mi-meeting habang kumakain!" Singit naman ng anak nitong si Ezra. "Right, honey?" Baling nito sa asawa.

"Right!" Tugon ng asawa nito. "Pasensiya na mahilig kumain ang asawa ko ngayon. She's pregnant with our fourth child. Alam niyo na mga pregnant women!" Lawrence chuckled.

Nadia just smiled, ang sweet naman ng mag-asawa. Ang proud talaga ni Lawrence Archival. Sabagay, may ikaka-proud din naman talaga ito sa asawa nito.

"Do you already have children?" Si Ezra ang nagtanong kay Nadia. Muntik nang mabilaukan si Tristan sa sinabi nito.

"Ah..." Sinulyapan niya muna si Tristan. "W-wala pa... We-we just got married."

"I see." Ngumiti si Ezra. "So newly wed pala kayo. Nasa honeymoon stage pa!"  Tinapunan siya nito ng na nunuksong tingin.

"We're planning to have children too." Sumingit si Tristan sa usapan at umakbay pa talaga ito sa kaniya. "Kaya lang, baka after two years pa. Nadia and I are still very busy with our business."

Sinungaling! May balak ba talaga?! Kahit after two years? E mana lang naman ang kailangan nito.

"You two will make a cute combination pag nagkataon," si Lawrence naman ang nagsalita. "Gwapo ka at maganda ang asawa mo. I'm encouraging you to make a lot of little Tristan and Nadia!"

"Sabi nga nila, if you have beautiful genes, dapat nagpaparami na kayo!" Natatawang biro naman ni Mr. Yu.

Tantiya ni Nadia ay pulang-pula na ang kaniyang muka. Akala ba niya ay business deal ito, pero iba ang usapan nila.

"Soon!" Tumawa si Tristan na ikinatingala niya dito. "And if that time comes..." Tinitigan siya nito sa mga mata. "I'll make sure, Nadia and I will create a baseball team!"

----

"Yes! Yes!" Ang saya ni Tristan nang pumasok sila sa loob ng sasakyan nito. After a long chat with the Yu's and Archival, sa wakas ay nakipagpirmahan na rin ito ng kontrata sa kanilang mag-asawa.

"Mabuti naman at tayo ang pinili nilang kuhaan ng materyales para sa mga furnitures." Ngumiti si Nadia sa asawa. Na aaliw kasi siya sa inaasta nito para kasing bata.

"Yeah! Dati ko pa kasi gustong makipag-business deal sa malaking kumpanya nila." Tristan smiled. He really looks so happy. "It's my dream. Ilang beses na kasi akong nag-attemp na kumbinsihin sila dati, but they rejected me."

"Bakit naman?"

Napabuntong hininga ito. "Maybe it's because nobody believes in what I am capable of." She could sense the sadness in what he said.

"Ganon ba... Hindi naman siguro..." Nginitian niya ito at hinawakan sa kamay. Tumingin naman si Tristan sa kamay nitong hawak niya, "for me, you did a great job inside kanina." Ito ang kauna-unahang pagkakataong nag-usap sila ng matino ng asawa.

He laughed a little and turned away his gaze from her. Binawi nito ang kamay na hawak niya. Para bang napapaso si Tristan.

"Yeah, I did. Pero tinulungan mo naman ako. Wala naman kasi akong alam sa hacienda, everyting inside of it. I'm glad you explained and described the materials we have."

"Wala 'yun. Masaya akong nakatulong sa 'yo."

"Anyways..." Inandar nito ang makina ng sasakyan nito. "Thank you. Thank you Nadia."

Marunong din naman pala itong mag-thank you. She could feel the warm sincerity in Tristan's thank you.

"Walang anuman." She gave him the sweetest smile.

"And for that I have a surprise for you."

Talaga?! Si Tristan may surpresa para sa kaniya?

"S-surpresa?"

"Yep! Babalik na tayo ng hacienda."

"Talaga?!" Excited niyang tili.

"Yup! Let's start running our business together, wife," pinatakbo nito ang ang sasakyan. Habang siya nama'y pigil ang nadaraman kasiyahan. Uuwi na sila! Salamat naman! Ibig sabihin wala nang Gwynette ang gagambala. At sa sinabi nitong last word na wife. Hmmm... Let's see...

Kung saan pupunta ang lahat ng ito.