Vicious Love

Beinte

"So you live here?" Tanong ng binata sa kaniya habang nakasilip sa malaking gusali. "Nice place huh!"

"Yes. My husband owns a condo unit here." Sagot niya. "Ngayon lang din ako nakapunta dito." Amin niya.

"I see." Lumipat ang mga mata nito sa mukha niya. "Teka, kanina pa tayo nag-uusap, at ngayon andito na tayo sa harap ng lugar niyo. You already know my name, pero hindi ko pa alam ang pangalan mo."

"Nadia..." Mahina niyang usal sa kaniyang pangalan. "Ako nga pala si Nadia. Pasensiya ka na, hindi ko kasi ugali ang makipagkwento sa taong hindi kakilala."

"I understand." Ngumiti ang binatang si Eduard, "kahit sino naman sigurong babae hindi ba? Well, for some." Tumawa ito ng mahina. "Hmmm... Nadia. Kay ganda naman ng pangalan."

"Pasensiya na talaga, pero masaya ako at may taong mabait pa palang tulad mo." She said sincerely.

Kung kanina ay alanganin siya sa estranghero, ngayon nama'y panatag ang kaniyang loob dito. Mukhang mabait naman ang lalakeng nagpakilalang si Eduard Legaspi. Sa katunayan nga ay pinakita pa talaga nito ang isang identification card, na totoo ito at hindi nag-iimbento.

Hindi rin niya alam, pero agad din na panatag ang kaniyang sa lalake. Sinabi niya ang totoo na nawawala nga siya at hindi niya alam ang daan pauwi sa condo ng asawa. Eduard offered her help, and drove her safely home.

"Mabait rin naman somehow." Ngumiti ito bago bumaba at pinagbukas siya ng pintuan sa passenger's seat. "I bet your husband's already dead worrying about you. Pag ganito hindi mo alam ang lugar, dapat nagpapasama ka sa asawa mo."

"Ah... Wala kasi siya... Ano kasi..." Paano ba niya sasabihin? Ayaw rin naman niya ipahamak ang asawa. Kasalanan din naman talaga niya, kung sana hindi siya nagpunta ng malayo. "H-hindi niya alam na lumabas ako... Hindi kasi ako nagpaalam."

"You what? A wife like you, dapat hindi ka pinapabayaan ng mag-isa. He should spend time to go with you, baka may humila pa sa 'yo at hindi ka na pauuwiin sa asawa mo. Maganda ka pa naman."

"Ay...hindi naman..." Na-flattered siya sa sinabi nito. Napakamot na lamang siya sa batok ng dis oras at feeling niya namumula ang kaniyang mukha. "Ah...sige! Maraming salamat ulit..." She said with a grateful smile. "I think I have to go. Thank you, Eduard."

"Pleasures all mine."

Nginitian niya ito for the last time. "Thank you ulit..." Sabi niya ulit bago ito tinalikuran. Nakatayo ito sa side ng sasakyan nito habang ang mga kamay ay nasa bulsa.

Nakailang hakbang pa lamang siya nang marinig niya muli itong nagsalita.

"Nadia!" He called her name that made her look back to where he is standing, "I hope this isn't the first and the last time. I hope to see you again..."

Tinanguan niya lamang ito at kinaway. Wala siyang matagpuan na sagot na pwedeng ibigay sa binata. Iba kasi ang nararamdaman niya sa huling sinabi nito.

May laman.

Ayaw naman niyan mag-assume pero... Basta! Ramdam naman niya na isang mabuting tao si Eduard, pero hindi pwede. Hindi siya pwedeng makipaglapit o makipagkaibigan sa mga lalake. Lalo pa ngayon at may asawa na siya. Ipagpalagay na lamang natin na hindi nga maganda ang estado ng marital relationship nila ni Tristan, pero iba parin. Kung may nakilala man siya at naging kaibigan hanggang doon lang 'yun.

Napailing-iling na lamang siya ng ulo habang papasok sa malaking building. This day is exhausting but then it's still worth it... May nakilala siyang bagong kaibigan. Bukod sa pangalan lang nito ang alam niya at plate number ng sasakyan, ay wala ng iba. Hindi niya natanong kung saan ito nakatira o ano ba...

"Ano ba ang iniisip mo Nadia?!" Saway niya sa sarili. Napalingon naman ang dalawang taong kasama niya sa loob ng elevator. Mukhang napalakas ata ang pagkakasabi niya. Alanganin na lamang niya itong nginitian, pero dineadma lamang siya ng mga ito. 

---

Samantala...

Kanina pang pa-ikut-ikot si Tristan sa loob ng kaniyang unit. An empty place welcomed him home, at hindi niya alam kung saan naroroon ang kaniyang asawa.

He decided not to stay at Gwynette's place. Hindi rin naman niya iyon makakausap ng matino. She even advised him to fvck his wife. He protested to Gwyn's bullsh-t! Pero sinabihan pa siya nito ng, "ano ang masama 'dun? Eh mag-asawa naman kayo."

Yeah right! Mag-asawa.

Makakayanan ba kaya niya ang magkunwaring mabuti kay Nadia. Where in fact, ever edge of his being hates her so much.

Tumunog ang pintuan, he immediately stood up from the couch and hurriedly went to the door.

"Tristan!" Nanlaki ang mga mata ni Nadia nang makita siyang nakatayo sa harapan nito nang bumukas ang pintuan. Namutla agad ang mga labi nito pati ang kulay ng mukha nito ay para bang nawalan ng dugo.

"Where the---" pinigil niya ang sarili na huwag pagtaasan ng boses si Nadia. "I mean..." Tsk! Is this really him? "Saan ka galing? bakit ngayon ka lang?" He said in the most gentle way he knows.

"A...ano kasi..." Halata sa boses ni Nadia na ito'y takot sa kaniya, "lumabas ako para mag-grocery, kaya lang na aliw ako sa mall kaya ginabi ako at nawala."

"Nawala? Eh nakauwi ka nga."

"Oo... Pero ano, ma-mabuti na lang at..." Alanganin nitong sabi.

"Mabuti na lang at?" Tumaas ang dalawa niyang kilay.

"Ano... Nawala kasi ako." Nagdadalawang isip si Nadia kung sasabihin ba nito ang totoo sa kaniya.

"Oo, nawala ka nga. Andun na tayo." He said full of sarcasm.

"Nagtanong-tanong ako... Kaya ako natagalan. Pasensiya na."

"Tsk! Sige na sige na!" Aniya sa asawa, "na iinis kasi siya sa pag-uugali ni Nadia minsan. Masyado itong mabait! Hindi malaman kung ugali ba o pagbabalat kayo lamang iyon ng asawa.

"S-sige...i-iiligpit ko muna ang mga ito." Nagmadali itong magpunta sa kitchen counter. Sinundan na lamang niya ito ng tingin. He can't help but roll his eyes. Naalala niya pa ang isang bilin ni Gwynette.

"Go have dinner with your wife, or hindi naman kaya ay kumain kayo ng sabay, kahit man lang sa bahay. For sure, 'yun ang magiging first step, so you both will draw near to each other."

Tsk! Minasahe niya ang sumasakit niyang sentido. "Nadia..." Hirap na hirap niyang tawag sa pangalan ng asawa pero nagawa niya parin.

"Hmm?" Tumigil ito sandali sa ginagawa.

"M-may..." Tsk napailing siya ng ulo. This is so fvcking hard! "May pagkain pala akong binili. I thought, tsk! Just set the fvcking table! Kakain tayo ng sabay!" Pasuplado niyang sabi at walang lingon siyang dumiretso sa loob ng kaniyang silid. Pabagsak pa niyang sinara ang pintuan.

Tulalang na iwang nakatayo si Nadia.

----

Hindi akalain ni Nadia na umuwi si Tristan. Natatakot talaga siya nang mabungaran niya ang pagmumukha ng asawa, bagamat hindi maitatangging guwapo ito, pero sadyang nakakatakot talaga si Tristan!

Halos himatayin nga siya nung tanungin siya kung saan siya nanggaling. Hindi na lang din niya binanggit sa asawa na may nag magandang loob na siya'y tulungan at hinatid pa pauwi.

Baka kasi kung ano na naman ang isipin nito. Makitid pa naman ang utak nito.

Nagulat siya sa sinabi nitong sabay silang kakain ng hapunan, at may binili pa talaga itong pagkain. Napangiti siya habang nakatitig sa saradong pintuan.

Para kasing bata si Tristan. May kabaitan naman pala itong tinatago, sadyang ayaw lang talaga nitong ipakita. Pinagbagsakan pa talaga siya nito ng pintuan.

Sinimulan niyang ayusin ang dining table, nagluto na din siya ng kanin. Since, medyo malamig na kaunti ang biniling pagkain ni Tristan, nagpasya siyang initin na lamang iyon sa loob ng microwave.

Sinilip niya ang pintuan ni Tristan. Sarado parin ito. Hindi pa naman luto ang kanin kaya na isipan niya munang maglinis ng katawan. Na basa pa naman siya sa ulan. Mahirap na at baka magkasipon siya, or worst is magkakasakit siya.

Kumuha siya ng damit sa loob ng kaniyang travelling bag na nakalagay lamang sa isang sulok ng living area sa condo ng asawa bago nagtungo sa banyo na malapit lamang sa kusina.

----

"Bakit ba ang tagal niyang tumawag? Hindi pa ba siya nakapaghain ng pagkain?" Inis na bulong ni Tristan. He's now hungry and yet Nadia is still not calling him to eat. Nakapag-shower na siya, and now he's on his pj's.

Topless nga lang.

Ang init kasi! Hindi naman sira ang aircon, pero sadyang na iinitin talaga siya. Siguro dahil sa ininom niyang alak sa bar ni Gwynette kanina.

"Fvck! Where is she?!" Hindi na niya hinintay na siya'y tawagin pa ni Nadia. He went outside, and did not find her.

Nakita niyang naka-set na ang table, kasalukuyan pang niluluto ang kanin at nasa microwave ang binili niya.

Pero walang Nadia.

Tinungo niya ang refrigerator para kumuha ng maiinom na tubig, at dahil malapit iyon sa banyo. Hindi niya namalayang bumukas iyon at lumabas si Nadia habang tinutuyo ang buhok nito.

Sa kasamaang palad, dahil basa ang suot na tsinelas ni Nadia, at slippery rin ang tiles, na slide ito.

Kaya lang aksidente naman siya nitong naitulak kaya dalawa silang bumagsak sa sahig. 'Yun nga lang, nasa ibabaw siya nito.

"Fvc---" hindi niya maituloy ang kaniyang mura nang matitigan niya ng malapitan ang mukha ng asawa. She has this round dark brown eyes with long lashes, ang maliit nitong ilong na parang perpektong hinulma at labi, na kahit walang lipstick ay kulay pula parin. He saw how she bit those sensul lips, as if invinting him to kiss her.

Parang nahalikan na niya iyon dati.

He could feel the warmth of her breath, na nanunuyo't sa kaniyang pang-amoy. And her soft body pressing down to his, oh feels like...

Nice...

Nice lang nga ba?

Pati ang pagkiskis ng balat nito sa kaniyang balat. May kakaibang init at pakiramdam na gumugising sa kaniyang katauhan. Hanggang sa hindi niya namalayan ang isa niyang kamay ay kusang pumulupot sa maliit na baywang ng asawa, humahagod sa likuran nito hanggang sa bumababa ito at nahawakan niya ang bilugan na pang-upo nito.

Her glorious round but soft butt.

Then down to her legs...

Mariin siyang napalunok. There's a sudden rise of temperature inside the corners of his place. He's back in to his real senses, and he doesn't like the feeling his feeling right now.

"Fvck!" He silently cussed.

He said Nadia isn't his type and yet, he's now tempted to do something to her!