Letters to Mr. Genius

Chapter 11

Chapter 11

Znela

I poured everything what's inside the bottle. Wala ako sa sarili dahil sa sobrang sakit na nararamdaman ko ngayon. I want to end the pain! I want to end the suffering! I want to end my life if it's the only thing I need to do to stop feeling like this!

"ZNELA! ZNELA OPEN THE DOOR!" sigaw nila mula sa labas pero hindi ko sila pinapansin.

Lumunok ako saka tinignan ang palad ko na punung-puno ng pain relievers that I usually take whenever my migraine strikes. Umupo ako ng maayos habang patuloy sa pag-iyak. Rinig ko ang pagkalabog nila sa pinto sabay ng pag-sigaw ng pangalan ko.

"If this is the only thing I can do to escape all the pain, I'm w-willing to do it..."

I closed my eyes at doon lalong bumilis ang pagpatak ng mga luha ko. I opened my mouth and was about to take all the pills when suddenly-

"ZNELA!" halos sumubsob ako sa kama matapos akong sampalin ni Mommy ng malakas. But the pain from her slapped means nothing to me dahil sa sobrang sakit na nararamdaman ko sa ulo at dibdib. "WHAT IN THE WORLD ARE YOU TRYING TO DO?" she shouted at me and grabbed my arm.

"Be easy on her!" rinig kong sabi ni Dad pero para na akong bingi at wala sa sariling katawan. Niyugyog nila ako pero hindi ko sila sinasagot "Znela! Znela! Please talk to us! Zne-"

Those were the last words I heard before I totally went blank.

------

Three Days After...

"Iha! Andito na ang pagkain mo." nakatulala lang ako habang nakasandal sa headboard ng kama. I don't talk to anyone of them, kahit kay Yaya! "Iha, kailangan mong kumain at uminom ng gamot, kung patuloy mong gagawin ito mapipilitan kaming dalhin ka sa ospital at ipatingin kung-" napatigil siya matapos ko siyang tignan.

Maga pa ang mga mata ko at sobrang bigat ng pakiramdam ko. Feeling ko sobrang tanga ko! Feeling ko sobrang gaga ko! Feeling ko sobrang unworthy ko! Fifteen years! Fifteen f*****g years nilang tinago sa akin ang lahat! May pamilyang iba si Daddy! May iba siyang anak! May anak sa labas si Daddy! May iba siyang mahal, n-no, may iba siyang mas minahal!

And sa loob ng fifteen years na iyon, I never had a clue. Ah. Kaya ba ganun si Mommy? Kaya ba ganun na lang siya kagalit sa mga anak sa labas? Sa mga laging second?

But. But is that my fault? Is that even my fault?

"Okay pero kainin mo ito, please Ela..." binalik ko ang tingin sa kawalan matapos siyang magsalita. Narinig ko rin ang pagsara ng pinto ng kwarto at sabay yun ng pagtulo ulit ng mga luha ko. Niyakap ko ang tuhod ko saka sinubsob ang mukha doon. I feel so damn weak!

G-Gusto kong...G-Gusto kong makawala sa sakit.

Humiga ako sa kama saka niyakap ang unan ko. I felt betrayed, akala ko para sa akin lahat ng ito pero n-nagkamali ako. Bakit ba may mga tao na sumisira ng isang pamilya? Bakit ba nag-eexist ang mga tulad nila? Hindi ba sila makahanap ng ibang lalaking mamahalin? Bakit yung may pamilya pa? Bakit?

Ramdam ko ang pagkabasa ng unan ko dahil sa pag-iyak. Nagagalit ako kay Mommy! Bakit niya tinanggap ng ganun na lang? Bakit niya tinago sa akin? Bakit niya hinayaan na ganun na lang ang mangyari? Bakit di niya pinaglaban ang pamilya namin?

My phone suddenly rang pero tinignan ko lang iyon. Three days had passed kaya three days na rin akong di pumapasok. It was Sam and the other classmates who were calling me. Some of my professors were also trying to contact me pero ni isa wala akong sinagot sa kanila. I turned my back at my phone pero tumunog ulit yun for a call, a call via facetime.

"DAMN IT! WHAT DO YOU THINK YOU ARE DOING? ILANG ARAW KANAN-" natigilan siya matapos sigurong makita ang mukha ko "W-What happened to you?" he asked. I just looked at him while holding my phone. "Seatmate, a-are you okay? You look terrible and-" I suddenly ended the call ng gusto nanamang lumabas ng mga luha ko.

"I h-hate you..." I murmured saka kinuyom ang mga palad. "I h-hate people like you!"

------

"Zee!" salubong sa akin ni Sam. I just looked at her "You looked terrible, what happened to you?" she asked saka kinuha ang bag ko matapos mapansin ang paghihina. Sinamahan niya ako hanggang sa makaupo sa designated chair ko.

"M-Migraine..." I plainly answered her.

"I know it's not just migraine..." she answered me saka umupo sa tabi ko "You can talk to me Zee, you know you always can!"

"It's n-not the right time Sam!" I answered her habang nakatingin parin sa harap "I c-can't talk about it right now, please."

"I do understand and I respect you, you can ask permission to the dean to take some rest kung hindi mo pa-" napatigil siya sa pagsasalita matapos akong umiling.

"I'm good, I...I c-can take care of myself..." tumango na lang siya saka bumalik sa upuan matapos niyang maramdaman na ayaw kong pag-usapan ang tungkol dito ngayon. She respected that and that's what I like about Sam, she knows when will she enter the scene and comforts me. She never forced me. She understand me and Sam one of the few people who can actually read me.

Natapos ang klase. Agad rin akong pinatawag sa office and I explained everything at dinahilan ang severe migraine ko. They accepted my reason and even offered me a rest pero I refused. Mas manghihina lang ako kung nasa bahay ako at mas mararamdaman ko lang lahat ng sakit kung mag stay ako sa bahay.

Lumabas ako ng office, I was heading to the parking area kung saan ko aantayin ang driver ko ng bigla kong nakasalubong si Terrence. Our eyes locked for a bit pero una rin akong bumawi.

"H-How are you?" he asked ng maglakad ako sa harap niya. Hindi ko siya pinansin. Naramdaman ko ang pagsunod niya sa akin kaya binilisan ko ang paglalakad. "HEY! WHAT'S WITH THE HANGING UP OF CALL?" he shouted and I stopped "Talk to me, will you?"

Hindi ko siya hinarap and I was about to take another step ng hinawakan niya ang braso ko saka ako hinila paharap sa kanya "WHAT'S WRONG WITH YOU? TALK TO ME, GODDAMN IT!"

"WHAT?" I shouted back, napatigil siya "WHAT DO YOU WANT ME TO SAY?" at naramdaman ko ang pagbigat ulit ng mga mata ko. I looked away saka pasimpleng pinunasan ang mga mata pero napansin niya iyon.

"Are you crying?" he asked saka hinuli ang mukha ko. I pushed him away pero hindi siya nagpatinag "T-Talk to me seatmate, please?"

"H-How am I going to talk to you? Huh? What am I going to tell you?" balik tanong ko sa kanya saka tuluyang umiyak.

Sobrang bigat, sobrang bigat na umaapaw na ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Sobrang bigat na parang gusto ko ng sumabog sa sakit! Sobrang bigat na parang gusto ko na lang na biglang mawala sa dito sa mundo!

"Tell me so that I can find a way to help you..." he insisted and I smirked.

"Help me? Naririnig mo ba ang sarili mo? Hindi mo alam kung ano ang nararamdaman ko! Hindi mo alam kung anong pinag dadaanan ko! Hindi mo alam kung ano ang problema ko! WALA KANG ALAM! WALA KANG ALAM AT MAS MABUTI PANG WAG KANANG MAKIALAM!" I shouted at him, pero hindi niya ako pinansin.

Bakit hindi siya magalit? Bakit hindi niya rin ako sigawan pabalik?

"Ganun ba kabigat?" mahina pero rinig kong sabi niya "Kung sobrang bigat na, bitawan mo at ako ang papasan para sa iyo..." napalunok ako matapos niyang sabihin iyon "Hindi ko alam? Kaya nga tinatanong ko sa iyo para malaman ko. Wag akong makialam? I can’t just look away after kung makita ang estado mo. Kaya please mong sabihin na wag akong makialam.”

Iniwas ko ang tingin ko matapos ang mga sinabi niya. Bakit ka ba ganito? Bakit mo ba ako pinapahirapan? You can’t be that nice Terrence! You’re making me hard to hate you for real!

"You can't help me!" matigas kong sabi "You can't help me because you are part of the problem!" nabigla siya sa sinabi ko.

"I don't understand!"

"You will never do!" tinignan ko siya ng masama, nagagalit ako sa kanya! Nagagalit ako d-dahil, d-dahil katulad siya ng batang tinago sa akin ng mga magulang ko! Katulad siya ng mga taong sumira sa pamilya namin! Katulad siya ng mga taong sumira sa pangarap ko na magkaroon masaya at buo na pamilya!

"Kaya nga ipaliwanag mo sa akin!" sagot niya at lalo akong umiyak "P-Please let me understand..."

"IKAW!" duro ko sa kanya habang humahagulgol na "IKAW! YUNG MGA TULAD MONG TAO NA MAHILIG MAG-ANGKIN NG PAGMAMAHAL NA DI DAPAT PARA SA KANILA! IKAW! YUNG MGA TULAD MO NA SUMISIRA NG PAMILYA! IKAW! IKAW! TULAD MO YUNG BATANG SUMIRA SA PAMILYA KO! YUNG BATANG SUMIRA SA PANGARAP KO NA MAGKAROON NG BUO AT MASAYANG PAMILYA! IKAW! KAYO! MGA ANAK SA LABAS!"

Hindi ko napigilan ang sarili ko sa sobrang galit. Dinuro-duro ko siya at sinigaw-sigawan! Hindi siya umimik at parang inantay niyang magsink in lahat sa kanya. Lahat ng mga sinabi ko! Lahat ng mga sinigaw ko sa kanya! Lahat ng binintang ko!

"S-Seatmate..."

"SEE!" simula ko ulit, I wiped my face saka siya hinarap "You will never understand me because you are one of them! I hate you! I hate people like you! Bakit ba huh? Bakit ba may mga tulad niyong tao na mahilig umepal? Bakit ba hindi kayo maghanap ng para talaga sa inyo? Bakit ba ang hilig hilig niyong makihati? Huh?"

"Seatmate, calm down..." and I shook my head matapos niyang isagot sa akin iyon.

"CALM DOWN? HOW WILL I CALM DOWN MATAPOS KONG MALAMAN NA MAY IBANG PAMILYA ANG DADDY KO? HUH? SABIHIN MO! PAANO?"

Lumapit ako sa kanya saka siya sinuntok suntok sa dibdib. He was trying to hold my hands pero parang hinahayaan rin niyang umabot ang mga hampas ko sa kanya. I was crying real hard. Gusto kong ilabas ang sakit. Gusto kong ilabas kung anong meron sa akin at gusto kong matapos na lahat ng iyon pero hindi ko alam kung paano.

"B-Bakit? Bakit?" I cried repeatedly. He holds my two hands saka iyon pinalibot sa kanya. Umiiyak parin ako ng hilayin niya ako palapit sa kanya saka ako niyakap ng mahigpit. "B-Bakit? Sabihin mo! Sabihin mo kung bakit may mga taong tulad mo!"

"Cry hanggang sa gumaan ang pakiramdam mo..." sagot niya sa tanong ko. Hinaplos niya ang buhok ko at naramdaman ko rin ang paghalik niya doon.

I closed my eyes and fist at patuloy parin sa paglabas ang mga luha ko. He hugged me tightly. Naramdaman ko ang kamay niya sa likod ko at parang hinihiling niya na isuko ko ang lakas ko sa kanya ngayon.

"Normal lang na masaktan ka ng ganyan..." bulong niya habang yakap ako "Normal lang na magalit ka!" he hugged me even tighter "Normal lang na humanap ka ng taong sisisihin pero wag na wag mong ibabaon sa galit ang sarili mo..."

"Y-You don't understand me..."

"Maybe I don't but somehow I know how it feels like, n-no, I know how it feels like to be in other side..."

Napadilat ako matapos niyang sabihin iyon, kumalas siya sa pagkayakap sa akin saka ako tinignan sa mukha.

"Alam kong maraming tao ang galit sa mga tulad kong anak sa labas pero sana naisip niyo rin na wala naman kaming nagawang kasalanan..." napalunok ako "I didn't choose to be like this. I didn't choose to be just an option. A second choice. A second family. An illegitimate child! S-Sana naisip niyo rin yun, mo rin yun..."

"B-But still, you shouldn't exist!" matigas ko paring sabi. Instead na magalit he smiled at me saka yumuko. Nanlaki ang mata ko matapos makita ang mukha niyang sobrang lapit sa akin.

"I'm sorry but I can't agree with you to that!" he said saka ako tinignan sa mga mata "I wouldn't be standing here with you, hugging you, talking to you, comforting you if that thing happened..."

He bent at para akong nawala sa sarili matapos niyang halikan ang noo ko "How can you think about that Zee? Ako nga hindi ko kayang isipin yun eh!" saka niya ako hinila at niyakap ulit ng mahigpit.

Anong sabi niya? A-Anong ibig niyang sabihin?

T-Teka did he...d-did he just say my name?