Letters to Mr. Genius

Chapter 24

Chapter 24

Znela

I already started my term papers and iba pang mga projects, naka-table na lahat ng mga gagawin ko and I assume na magiging okay ang lahat as long as susundin ko ang mga nakasulat doon.

I only have few hours of sleep, hindi rin ako makakain ng maayos dahil sa sobrang daming gawain, feeling ko kasi bawal ng kumurap at bumuntong hininga, sayang lang sa oras!

Patapos na ako sa gawain ko ng may bigla akong narinig mula sa baba. I looked at my alarm clock, malapit ng mag alas sais ng umaga, inumaga nanaman pala ako. Tumayo ako bigla kaya nakaramdam ako ng pagkahilo, I even felt the aching inside my head. I closed my eyes shortly para pakalmahin ang sarili, the pain is going strong, agad kong inabot ang gamot ko para sa migraine saka ininom din agad iyon.

"TUMIGIL KA! ALAM MO NA HINDI PWEDE ANG GUSTO MONG MANGYARI ROB!" sigaw ni Mommy kay Daddy, I was standing from the second floor habang nakatitig sa kanila sa baba. Nakita ko na lumapit si Mommy kay Daddy saka hinigit ang braso nito, napalunok ako ng malakas ng winaksi ni Daddy iyon.

"HE HAS THE RIGHT TO CLAIM MY NAME!" he shouted, tungkol nanaman ba ito sa kanya? Sa kapa-, sa anak niya sa labas?

"WHAT DID YOU SAY? ROB, MAHIYA KA NAMAN, NASA PAMAMAHAY NATIN IKAW, SANA NAMAN ISIPIN MO NA PAGKAKAMALI PARIN ANG ANAK MO SA LABAS!" sigaw ni Mommy, nakita ko rin ang mga katulong na nakayuko lang at nakatayo sa may dulo "ANG LAKAS PA NG LOOB MO NA DALHIN YANG DUMI MO DITO!" at doon ako napatingin sa isang teenager na lalaki na nakatayo sa may gilid.

Napalunok ako at biglang nanginig ng makita ko ang side view niya, he looks like Dad, yes, mas kamukha niya si Daddy compared sa akin! I suddenly felt the urge to cry, I bit my lower lip to stop myself pero hindi ko magawang maitago ang galit at lungkot ng mabuti.

"Chesca, lalaki siya, you know I need a son!" Dad reasoned out to Mom "Znela will be marrying a man and I need someone who will take over the company for us, someone who has my blood!"

"Is that the reason k-kung bakit mo nagawa ito Dad?" napatingin silang lahat sa akin ng magsalita ako, I was silently crying not only because of the pain I am feeling inside my head but also inside my heart.

"Go to your room, you don't need to hear it!" sagot ni Mommy.

"No!" sagot ko saka naglakad pababa ng hagdan "I am your daughter and I have all the rights para makialam!"

"Ela, we should settle all this-" Dad said but I cut him in.

"Settle? Settle what? Don't tell me you're asking me to accept your dirt and replace me here in this house!" sagot ko na may galit na tono.

"No one is replacing someone!" sagot ni Daddy "I am just thinking of you, I am just making things easy for you!"

"NO DAD! YOU'RE JUST THINKING ABOUT YOURSELF! ABOUT HOW WILL YOU CLEAN UP YOUR MESS!" sigaw ko matapos di mapigilan ang sarili, lumapit na si Mommy sa akin saka ako hinawakan sa magkabilang braso, he tried to calm me matapos niyang makita ang pamumula ng mukha ko dahil sa galit.

"Ela, hindi yan ang gusto-"

"Hindi? Look what you did, dinala mo pa yang anak mo sa labas dito, hindi mo man lang inisip ang mararamdaman ko! Ang mararamdaman ni Mommy! Ano ang susunod? Huh? Dadalhin mo ang babae mo and you will ask us to accept her too?"

Dad was about to slap me ng pinigilan siya ni Mommy.

"Bakit? Masakit ba Dad? Masakit ba na ipamukha sa iyo ang mga kagagohan mo? You didn't leave even a little respect, kahit hindi na lang sa akin Dad, kahit kay Mommy na lang!"

Lumapit ang anak sa labas ni Dad sa kanya, he looked innocent, alam kong wala siyang kasalanan at hindi niya pinili ang ganitong buhay pero naiinis ako sa kanya! Nagagalit ako sa kanya because he is the reason kung bakit naging lalong impossible na mabuo ang pamilya na pinapangarap ko! I hate him! I hate his Mom! I hate Dad and I hate Mom for accepting what my father did! I hate everyone!

"Dad let's go!" mahina ng sabi pero rinig na rinig ko.

"Ikaw!" tawag ko sa kanya "I know that you're not that innocent anymore, I don't blame you for the mistakes that my Dad and your Mom committed but you should know your real place! I will never, ever let you in, in our lives! Not until I die!" I assured him, he can't look

"Dad, Mom or even you can't erase the scar that you brought since you came, I hate you, I hate your Mom, I hate Dad for creating you! I hate your existence, I hate everything about you!"

"ELA, ENOUGH!" Dad shouted at me "Walang kasalanan ang kapatid mo!"

"Hindi ko siya kapatid, he will never be a brother to me dahil ngayon lang, kinakalimutan ko na, na Daddy kita!" I ended the conservation just like that. Tahimik ang lahat, including Mom. I was about to take another step to the staircase ng marinig kong magsasalita ulit sana si Mommy but I cut her in.

"Mom, you said that the only person you have and you can call yours is me, then you have to decide." I said saka tinignan siya "Tell him to go away and never come back or else-"

"Ela..."

"Or else, ako ang aalis!" saka ko sila iniwan doon.

---------

"Hindi ganyan, mali yan, ganito!" ilang beses cri-noss-out ang outline ng term papers na pinapasa ko, naiinis na ako at gustung-gusto ko na siyang sagutin ng pinigilan ako ni Sam.

Na denied din ng school ang petition ko para sa dagdag budget ng organization namin. Pinatawag nanaman ako sa office dahil pinapamadali na nila ang pagpasa ng mga requirements para sa special award.

"AHHHHHH!" sigaw ko saka hinampas ang bag sa bench. I closed my eyes and tried to hold my temper pero inis na inis ako ngayon.

"Calm down Zee, may nangyari nanaman ba?" asked Sam. I can't answer her. Lumapit siya sa akin saka ako hinawakan sa kamay "Masyado mong ini-stress-out ang sarili mo, try mo namang huminga!" suhestiyon niya.

"Tingin mo hindi ko gusto?" galit na tanong ko sa kanya, napaatras siya matapos makita ang mukha ko "TIngin mo hindi ko gustong matapos ang lahat ng ito? Tingin mo hindi ako napapagod? Tingin mo hindi ako nagsasawa? Huh? Tingin mo madali lang ang lahat? Huh Sam?"

"Z-Zee hindi naman sa ganun, I was just-"

"Ang problema kasi sa iyo, lahat magaan! Lahat masaya! Lahat buo! Lahat ng gusto mo nangyayari!" natigilan ako ng makita ko ang naiiyak na, na si Sam. She bit her lower lip saka yumuko.

"H-Hindi naman yun ang gusto kong sabihin..." she reasoned out.

"Alam mo, gusto kong mapag-isa! Gusto kong makahinga, gusto kong makapag-isip, kaya please, wag mo naman akong guluhin pa!" halos pasigaw ko ng sabi.

"N-Nandito lang naman ako para pakalmahin ka!" sagot niya sa akin saka tumingin, doon ko nakita ang mga luha niya.

"Pwes hindi ka nakakatulong! Umalis kana Sam! Hindi kita kailangan!" sabi ko saka siya tinalikuran. Narinig ko ang malakas niyang paghikbi saka kinuha ang bag na nasa tabi ng bag ko.

She ran away as fast as she could habang umiiyak. Bigla akong nakaramdam ng guilt dahil doon. I bit my lip saka sinabunutan ang sarili.

"AHHH!!!" I shouted at doon may humawak sa kamay ko at nagpigil sa akin sa pananakit sa sarili.

"Sabi ko naman sa iyo, kung mabigat na, bitawan mo at ako ang papasan para sa iyo..." I looked at him at doon ko hindi napigilan ang pag-iyak. I was pulling back my hand but Terrence didn't let me go but instead, he pulled me and embraced me tightly.

"B-Bitawan mo ako..." iyak ko pero hindi siya nakinig, mas lalo niya akong niyakap ng mahigpit, he caressed my hair "S-Sawa na akong masaktan..." himutok ko "S-Sawa na akong makasakit..."

"In life, you can't avoid someone who will hurt you, there will be a big chance that you will meet someone along the way who will leave a big scar in your life, that's part of growing up, that's part of molding your future." Terrence whispered back at me "Pero asahan mo rin na merong taong handang magbura o kaya naman magtakip ng malaking sugat na iyon. Meron at merong taong handang masaktan, handang masugatan, magamot lang ang sugat na iniinda mo."

"Everything is falling apart Terrence..." mahina kong sabi saka kumawala sa pagkakayakap niya. "Everything is falling into pieces. I don't know what will I do in order to fix. I don't know how I will return it into its original state. H-Hindi ko na alam ang gagawin ko. H-Hindi ko na alam."

"What happened?" Terrence asked saka bahagyang yumuko, umiling ako bilang sagot.

"M-Marami, sa bahay, sa school sa pamilya ko, andaming problema, andaming pressure, hindi ko na alam kung paano ko pa i-hahandle ang mga iyon at-"

"Shhh!" Terrence interrupted. He cupped my face saka nilapit ang mukha niya sa akin, he wiped my tears saka ngumiti sa akin. "What do you want to do?" he asked, umiwas ako ng tingin.

"I d-don't know, I want to talk to Sam, I want to say sorry, I want to explain to her that I did-"

"Shh, I asked you what do you want to do for yourself not for the people around you. Forget about Sam, she is a true friend, she will forgive you, forget about your Dad, your Mom, our Professors, our school, your responsibilities. Isipin mo kung ano talaga ang gusto mo para sa sarili mo."

I took a deep breath saka sinalubong ang titig niya.

"I want to go away. I want to forget everything even just for a while. I want to relax. I want to free my mind. I want to forget all my problems." I answered him. Yes, those words came from me. Right now, that's what I really want.

Ngumiti siya sa akin saka tumayo ng tuwid, tumama ang sikat ng araw sa mukha niya sabay ng pag-ihip ng hangin, hindi ko alam kung bakit parang bumagal ang lahat. Ang oras, ang pah ihip ng hangin, ang paghinga ko, ang pagtibok ng puso ko.

Napatigtig ako sa kanya at feeling ko sobrang tagal nun.

"Do you trust me?" he asked, lumunok ako pero di nagdalawang isip na tumango. "Do you want to come with me?" kumunot ang noo ko. Nilahad niya ang kamay niya.

"S-Saan tayo pupunta?" I asked. Wondering.

"Sa lugar kung saan mo makakalimutan lahat, sa lugar na bubura ng lahat ng sakit at lungkot mo." I looked at him, I believed him, everything he said, lahat yung pinaniwalaan ko. Ewan ko kung bakit pero naniniwala ako sa kanya this time.

"Ano? Sasama ka ba sa akin?" tanong niya saka lalong nilahad ang kamay sa akin, lumunok ako saka tinanggap iyon. He smiled at me wider.

Inalalayan niya akong makasakay sa kotse niya, he even put my seatbelt on me. He started the engine of his car ng magtanong ako ulit.

"E-Eh saan lugar naman iyon?"

He smiled at me with excitement. Terrence glanced at me bago sumagot "Sa Kibok-Kibok." He shortly replied.

"K-Kibok-Kibok?" kunot ko ng noo, he laughed.

"Yes, sa Kibok-Kibok!"

Author's Note:

Legends say pag pumunta daw sa Kibok-Kibok, nagkakatuluyan. Hahaha!