That was the shortest day of my life… and somehow, also the happiest.
Katulad ng napag-usapan namin ni Zavier, umalis kami ng isla paglubog ng araw. Naghiwalay lang kami pagbaba ng yate. Kahit wala si Pietro sa bansa, kailangan pa rin naming mag-ingat. Kaya pinahatid na lang niya ako sa tauhan niya pabalik sa condo.
Nakapag-usap na kami ni Zavier tungkol sa mga susunod naming hakbang. Ngunit hindi maalis ang kaba sa dibdib ko. Panay din ang pag-ikot ng tyan ko. Sana lang ay magtagumpay ang mga binabalak namin. We both can’t afford to lose this time.
Gabi na nang makabalik ako sa condominium. Pumasok ako sa loob ng building at naghintay sa pagbukas ng elevator. Kahit pagod sa byahe, hindi ko alam kung magagawa ko bang makapagpahinga pagbalik sa unit ko. May mga bagay kasing gumugulo sa
