Naglakad ako sa makipot na daan na tila humahati sa gitna ng kagubatan. Mabato ito at hindi pantay ang lupa, halatang bihirang madaanan ng sasakyan. Sa magkabilang gilid, puro punong matataas at makakapal ang sanga. Halos hindi na makita ang langit. Pero sa dulo—sa pinakagitna ng daan—kita ang pulang liwanag ng apoy at ang itim na usok na unti-unting tumataas sa langit.
Ngayon ko mas napatunayang nasusunog nga ang headquarters ng Red Hand Society.
Nanikip ang dibdib ko. Nanayo ang buhok ko sa batok at braso. Nagsimula rin akong pagpawisan ng malamig. Hindi lang ito dahil sa apoy—kundi dahil sa takot at pag-aalala sa maaari naming kahantungan ni Zavier. May tiwala ako sa kanya pero hindi lang kasi ito parte ng napagkasunduan namin sa isla.
Sa kalagitnaan ng paglalakad, natigilan ako. Ma
