Nakaupo sa sala, tahimik kong pinanuod ang pagliligpit ni Zavier ng mga kalat sa kusina. Kahit gusto ko sanang tumulong, ayaw niya akong pakilusin dahil sa mga sugat na natamo ko. Kaya ang tanging magagawa ko lang ngayon ay pagmasdan siya.
Malakas na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Parang gumaan ang bigat sa dibdib ko. Somehow, with him here, everything feels a little less terrifying.
Tinupi ni Zavier ang suot na black long sleeves at bahagyang lumingon sa ‘kin. Pinagdikit ko ang labi ko nang magsalita siya, “Sa kwarto ka na maghintay. I’ll cook something for you.”
Akala yata niya gutom ako dahil sa naabutan niyang nagkatapon-tapon na mga sangkap at gamit panluto sa kusina. Tatanggi sana ako para hindi na siya mag-abala, lalo’t alanganing oras na rin. Kaya lang ay kumulo ang sikmur
