Dağhan bir süre sonra arabanın durduğunu fark ederek birden yerinde doğruldu. Uyuyakalmış olmalıydı. Arabanın için oldukça sessizdi, ikizi dinlediği şarkıyı da kapatmış olmalıydı.
“Dinlendin mi Dağhan?”
Doğuhan kemerini açarken ikizine sırıtıyordu. Anlaşılan mola vermeye karar vermişti.
“Evet.”
“Güzel çünkü sıra sende!”
İstemsizce güldü. Çocukken her şeyi sıraya koyarlardı ve buna rağmen Doğuhan her şeye itiraz eder, mızıkçılık yapar, hileyle tüm sorumluluklarını Dağhan’ın üstüne atmaya çalışırdı.
“Bir sıra yoktu?” dedi imalı bir şekilde.
“Elbette vardı. İkimiz yan yana olduğumuz sürece olur!”
Doğu kapısını açıp arabadan indi ve abartılı hareketlerle vücudunu esnetti. Dağhan da aynı şekilde uykusunu açmak için hareket ederek gözlerini Erna’nın camına dikti. Hâlâ uyuyor muydu? Doğuh
