39

1797 Words

Kahvaltının ardından hep birlikte evin geniş oturma odasına geçtiler. Erna kendini fazlalık gibi hissetmemeye çalışıyordu ama aslında öyle olduğu kesindi. Elbette kimse ona kötü davranmıyor ya da onu yok saymıyordu fakat burada oluşu gözüne o kadar alakasız görünüyordu ki eli ayağına dolanıp duruyordu. Ailenin kendi içindeki dinamiğine aşina değildi. Güzin Hanım bile her biriyle öyle rahat konuşuyordu ki sanki aileden biri gibiydi. Dağhan hiç olmadığı kadar konuşkan ve neşeli, Doğu her zamankinden daha şımarık ve çocuksu, evleri dışarıdan asla tahmin edilemeyecek kadar mutlu bir yuvaydı. Özellikle Ayla Hanım ve Dağhan dışarıda öylesine ciddi insanlardı ki burada gördüğü samimiyetlerini dışarıdan birinin izliyor olması bile tuhaf olmalıydı. Sanki Erna onları böyle görmemeli, bu huzurlu tab

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD