“ไหน ๆ ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ปริณยกโทษให้น้องเถอะนะ ถือว่าย่าขอ”
ในขณะที่ปริณอยู่ในห้องพักฟื้นของมุกดา เพื่อรอให้เธอฟื้นขึ้นมา คุณหญิงย่าก็ยังเอ่ยขอร้องเรื่องเดิมซ้ำ ๆ
“อย่าเอาเรื่องน้องเลยนะลูก ปรานต์คงไม่ได้ตั้งใจ” แม้แต่ปรารณ ผู้เป็นพ่อเองก็พยายามขอร้องเขาอีกแรงเช่นกัน
เสียงทุ้มต่ำได้แต่แค่นหัวเราะอยู่ในลำคอ ผิดชอบชั่วดีทุกคนที่อยู่ตรงนี้รู้หมด แต่ก็พยายามปิดตาเอาไว้ และไม่ใช่ปิดแค่ข้างเดียว ทุกคนพยายามปิดตาทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้มองเห็นว่าทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมายทำเลวแค่ไหน
“เพราะเป็นมุกดาเหรอครับ ทุกคนถึงได้ทำเหมือนกับเธอไม่มีความรู้สึก ไม่มีค่า ทั้งที่ไอ้ปรานต์มันทำชั่วขนาดนี้”
ปริณเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง สายตาคมตวัดมองคนที่อยู่ในห้องไล่ไปทีละคน แววตาของเขาไร้ความรู้สึกจนไม่สามารถคาดเดาได้ว่า ณ ตอนนี้ เขากำลังคิดอะไรอยู่
จะมีก็เพียงผกามาศที่ทำท่าทางฟึดฟัดไม่พอใจ ที่เห็น
