“คุณปรานต์คะ มุกว่าทางนี้ไม่น่าจะไปมหา’ลัยของมุกได้นะคะ” มุกดานั่งเงียบมาสักพักใหญ่ จนเริ่มแน่ใจแล้วว่าถนนสายนี้คงไม่ใช่ทางไปมหาวิทยาลัยแน่ ๆ ภายในจิตใจเริ่มวิตก คิดถึงเรื่องที่ปริณสั่งห้ามยุ่งกับผู้ชายคนนี้
“คุณมุกพูดเหมือนกำลังไม่ไว้ใจผมเลยนะครับ” ปรานต์พูดออกมาด้วยเสียงเรียบ ๆ แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มมอย่างไม่น่าไว้ใจ
“คือไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ พอดีมันใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้วค่ะ มุกคิดว่าเราน่าจะหลงทาง” เธอยังพยายามทำใจดีสู้เสื้อ แต่คนที่กำลังขับรถอยู่เหมือนจะไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอพูดสักนิด รถยังแล่นมาตามทางเรื่อย ๆ มุกดาได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่าง สลับกับหันไปมองใบหน้าของปรานต์
“คุณปรานต์คะ จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวมุกเรียกแท็กซี่ไปต่อเองจะดีกว่าค่ะ คุณจะได้ไม่ต้องเสียเวลาด้วย”
ในเมื่อเขาไม่ยอมเลี้ยวกลับ เธอจึงเอ่ยขอร้องให้เขาจอดรถตรงนี้ แต่ก็ยังเหมือนเดิม ปรานต์ยังคงนิ่งเงียบแล้วขับรถไ
