ร่างหนักขยับตัวพร้อมกับเปลือกตาที่เปิดขึ้นในตอนเช้าอัตโนมัติโดยไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุก คงเป็นความเคยชินที่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ทุกวันเพื่อไปทำงาน ถึงแม้วันนนี้ยังอยากจะอยู่กอดคนตัวเล็กที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนให้นานกว่านี้อีกหน่อย แต่ที่บริษัทยังมีงานให้ทำอีกหลายอย่าง
ปริณค่อย ๆ ขยับตัวมุกดาให้นอนบนที่นอนอย่างแผ่วเบา ไม่อยากจะทำให้เธอตกใจตื่นแต่เช้า เพราะเมื่อคืน กว่าจะรังแกเธอเสร็จก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง
ใบหน้าสวยเวลาหลับพริ้มช่างน่ารักน่าเอ็นดู จนทำให้ผู้ชายอย่างเขาเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว แต่ระหว่างที่กำลังจะเดินกลับไปห้องของตัวเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของมุกดาที่วางอยู่บนโต๊ะ
ปริณรู้ดีว่ามุกดาไม่ได้เป็นคนชอบโกหก แต่ว่า ก็ยังอยากจะรู้ว่าหากอยู่ลับหลังเขาแล้ว เธอจะปฏิบัติตัวกับเพื่อนผู้ชายคนนั้นอย่างไร
เขาหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความกลับไปหาการุณ
‘วันนี้มารับเราหน่อยสิ เราส่งโล
