“คุณ มารอนานแล้วเหรอค่ะ”
เสียงหวานใสเอ่ยทักเมื่อเห็นผู้ชายตัวโตยืนอยู่ข้างเตียงนอน ด้วยชุดที่เขาสวมอยู่ก็พอจะรู้ว่าปริณเข้ามาเพื่อต้องการอะไร แต่สีหน้าท่าทางของเขากลับไม่เหมือนกับทุกครั้ง
ไม่มีคำตอบออกมาจากปาก ร่างสูงเดินดุ่มเข้ามาหา ฝ่ามือหนาคว้าเอาข้อมือเล็กแล้วลากเธอด้วยความแรง ก่อนที่จะเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงเต็มแรง
“ว้าย! คุณ หนูเจ็บ” มุกดาร้องขึ้นด้วยความตกใจ ถึงที่นอนราคาแพงจะนุ่มแค่ไหน แต่โดนเหวี่ยงลงมาขนาดนั้นมันก็ต้องเจ็บเป็นธรรมดา
“เจ็บเหรอ เจ็บก็ดีจะได้ลดความร่านของเธอลงมาบ้าง”
เสียงพูดลอดมาตามไรฟันที่ขบกรามแน่น คล้ายกับกำลังโมโหอะไรสักอย่างมาก ๆ แต่เมื่อกี้ก่อนที่จะแยกจากกัน ปริณก็ยังอารมณ์ดี ยังบอกว่ารอกินข้าวเย็นพร้อมกันอีกด้วย
“คุณโกรธหนูเรื่องอะไรคะ”
มุกดาพยายามถามด้วยน้ำเสียงปกติมากที่สุด เธอจำได้ ป้าสายเคยบอกเอาไว้ ว่าถ้าหากเขาโกรธให้พูดด้วยดี ๆ ห้ามเถียงเด็ดขาด
