Chapter 1 – Ang Pag-iisa ni Charlotte
Tahimik ang gabi. Tanging tunog ng wall clock at mahinang ugong ng bentilador ang pumupuno sa maliit na apartment na tinitirhan ni Charlotte Tinley. Dalawampu’t limang taon na siya, ngunit sa edad na iyon, ramdam niya na para bang ilang dekada na siyang nagdadala ng bigat sa dibdib.
Mag-isa siyang nakaupo sa maliit na lamesa habang nakatitig sa tasa ng kape na halos malamig na. Nakatitig siya sa kawalan, habang patuloy na bumabalik sa isip niya ang mga alaala ng nakaraan—ang kanyang ina na pumanaw dahil sa sakit, at ang amang iniwan siya noong siya ay bata pa.
Hindi niya alam kung saan naroon ang kanyang ama. Minsan, umaasa siyang muling magpapakita ito, babalik at yayakapin siya tulad ng dati. Ngunit mas madalas, kinamumuhian niya ito sa pananahimik at pagkawala.
“Bakit ako iniwan?” tanong niya sa sarili, habang pinipigil ang pagtulo ng luha. Alam niyang wala nang kasagutan, at siya na lamang ang natira upang ipagpatuloy ang buhay.
Isang simpleng empleyado si Charlotte sa isang kompanya ng marketing. Tahimik lamang siya, bihirang sumama sa mga lakad ng kanyang mga kasamahan. Mas pinipili niyang umuwi pagkatapos ng trabaho, magluto ng simpleng hapunan, at manood ng drama series sa lumang TV.
Ngunit ngayong gabi, may kakaiba. Mula pa kaninang hapon, kinukulit na siya ng mga co-worker niya na sumama sa kanila. May bagong bar daw malapit sa sentro ng siyudad at doon sila magpaparty pagkatapos ng mahabang linggo ng trabaho.
“No thanks, guys. Siguro sa susunod na lang,” mahina niyang sabi kanina, ngunit hindi siya tinigilan ng isa niyang kaibigang si Riza.
“Lagi ka na lang ganyan, Charlotte. Para kang madre. Just this once, please? Hindi ka naman magsisisi. Kailangan mong mag-enjoy kahit minsan.”
Natawa na lang siya at napilitan ding pumayag. Kaya ngayong gabi, habang nakahiga siya at nakatitig sa kisame ng kanyang maliit na kwarto, iniisip niya kung tama ba ang desisyong iyon.
Ang katahimikan ng kanyang apartment ay palaging may halong lungkot. Nasa dingding pa rin ang lumang larawan nila ng kanyang ina. Naka-frame ito, at madalas niyang kausapin sa tuwing siya ay nag-iisa.
“Mom, miss na miss kita…” bulong niya habang hawak ang larawan. “Kung nandito ka pa, siguro hindi ako ganito kalungkot. Siguro may kasama akong uuwian araw-araw.”
Napapikit siya at mariing kinagat ang labi upang pigilan ang emosyon. Ngunit kasabay ng lungkot, may unti-unting tumutubong pagnanais sa kanyang dibdib—ang maranasan din ang buhay na puno ng kulay, kahit isang gabi lang.
Bago siya matulog, tumayo siya sa harap ng salamin. Pinagmasdan ang sarili—mahaba ang buhok, maputi ang balat, at may malalambing na mata. Maraming nagsasabi na maganda siya, ngunit dahil sa kanyang tahimik na pamumuhay, bihira siyang mapansin ng mga tao.
“Hindi naman ako pangit,” mahina niyang wika, “pero bakit parang hindi ako sapat?”
Wala siyang nobyo mula’t sapul. Sa katunayan, wala pa siyang naging seryosong relasyon. Iniwasan niya ang ganitong bagay, marahil dahil sa sugat na iniwan ng kanyang ama. Ayaw niyang maranasan ang sakit ng pag-iwan muli. Ngunit sa kabila nito, hindi maitatanggi ang katotohanan: siya ay nag-iisa.
Kinabukasan, Sabado, tumunog ang cellphone niya. Si Riza iyon.
“Charlotte! Huwag kang umatras ah. Mamayang gabi, 8 PM, susunduin ka namin. We’ll make sure you’ll have fun!”
Napabuntong-hininga siya. “Okay, fine. Pero saglit lang ako.”
At doon nagsimula ang bagong kabanata ng kanyang buhay—isang desisyon na magdadala sa kanya sa isang gabing hindi niya malilimutan.
Habang papalapit ang gabi, dahan-dahang naramdaman ni Charlotte ang kaba at pananabik. Nagsuot siya ng simpleng black dress, hindi ganoon kaiksi ngunit sapat para ipakita ang kanyang magandang hubog. Naglagay siya ng kaunting lipstick at inayos ang kanyang buhok. Hindi man siya sanay sa ganitong ayos, may kakaibang sigla ang dulot nito.
Pagdating ng 8 PM, bumusina na ang kotse ni Riza. Paglabas niya ng apartment, ramdam niyang ibang gabi ang naghihintay sa kanya.
“Wow, Charlotte!” sigaw ni Riza. “Finally, mukhang babae ka rin! You look gorgeous.”
Namula siya at bahagyang natawa. “Tigilan mo nga ako.”
Ngunit sa loob-loob niya, may munting saya. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, parang muli siyang humihinga.
Pagdating nila sa bar, sinalubong sila ng malalakas na tugtog, ilaw na kumikislap, at halakhakan ng mga taong tila walang iniintindi kundi ang kasalukuyang sandali.
Para kay Charlotte, parang ibang mundo ito. Isang mundong hindi niya karaniwang pinapasok.
Ngunit hindi niya alam, sa mismong bar na iyon, may isang estrangherong nakaupo sa madilim na sulok—isang lalaking may malamig na aura at mapang-akit na titig. Siya si Hendrick Lawson.
At sa unang pagkakataon, magtatagpo ang kanilang mga landas.
