(Zephyr’s POV)
"ZEPHYR, ang saya-saya ko ng nakipag-kita ka sa akin ngayon!" Masayang agad akong niyakap ni Samantha.
Hinayaan ko lang siyang yakapin ako.
Ng araw ding ito ay nakipagkita ako sa kaniya lalo na at wala namang pasok.
Naupos na siya sa tabi ko. "Akala ko talaga ayaw mo sa akin eh!" Niyakap niya ang braso ko.
"Masama ba ang loob mo?" tanong ko.
"Medyo lang. Kaya lang nawala na ng makipagkita ka sa akin ngayon. Magde-date ba tayo?" excited na tanong niya.
Tipid na ngumiti lang ako. "Hindi, sa katunayan ay may mahalaga lang akong sasabihin sayo."
Napalayo siya sa akin at tinitigan ako. "Ano yun?"
"Bakla ako!"
Hindi siya nakapagsalita sa sobrang gulat.
Nakanganga lang siya.
Alam ko na ngayon ang totoo. Pinag-isipan ko na rin ang bagay na ito kagabi pa.
Totoong nagulat
