Chapter 17:
Gissell POV:
Ang lamig ng hangin sa labas ay hindi sapat para patahimikin ang init ng dibdib ko. Ilang oras lang ang tulog ko kagabi. Hindi dahil sa alak—kundi dahil sa mga alaala at salita ni Glenn na paulit-ulit na bumabalik sa utak ko. Ang tono ng boses niya, ang lamig ng titig, at ang paulit-ulit na pagpapamukha na may ibang laman ang puso niya. Na hindi ako. Na kailanman, hindi ako.
Iba na 'yan. Hindi na ko pwedeng magsiwalat. Hindi na ko pwedeng gumagawa ng totoong pag-iisang reyna sa isang lalaking hindi siguro ma pagtanggap. Napapagod na akong mahalin ang isang lalaking wala sa kakayahan makuha ko Ang poso. Napapagod na akong magsilbi, magparaya, at maghintay. Lalo na kung sa huli, ako'y ang masasaktan.
Pero kung bakit ba ganito pa rin ang pagtrato niya, naghahanap
