คืนราคะ

บทที่ 8 (2/2)

“ถ้าอย่างนั้นก็เอ่อ...” ม่านมุกนิ่งไปสักพัก ก่อนจะพูดต่อ “อย่างนั้นฉันขอเรียกคุณธัญก็แล้วกันค่ะ น่าจะเหมาะสมที่สุดแล้ว” หญิงสาวตัดบท

ธัญถอนหายใจกับสิ่งที่ได้ยิน อุตส่าห์รอฟังว่าเธอจะตอบอะไร สุดท้ายตัดบทไปเสียเฉยๆ “สองมาตรฐานชัดๆ” ใบหน้าคมบึ้งตึงเมื่อไม่ได้ดั่งใจ “แล้วทำไมตอนสมัยเด็กยังเรียกได้”

“ก็ตอนนั้นฉันไม่ใช่พนักงานนี่คะ แล้วคุณก็บอกเองว่าให้คิดซะว่าคุณเป็นพี่ชายแถมให้เรียกว่าพี่ด้วย” ม่านมุกอธิบาย

“สมัยก่อนก็ทำตัวน่ารักว่าง่ายดีอยู่หรอก มาตอนนี้บอกอะไรก็ไม่ทำตามสักอย่าง”

“ก็มันไม่เหมาะ...เอ่อ คุณให้ฉันเข้ามาพบมีงานอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะต้องต่อปากต่อคำกับเขาไปมากกว่านี้

“ไม่มีงาน... ไปนั่งรอที่โซฟา” ชายหนุ่มชำเลืองสายตาไปที่โซฟารับแขกภายในห้องทำงานของเขา

"อะไรนะคะ?" ม่านมุกมีทีท่างงงวยเล็กน้อย ไม่มีงานคืออะไร! แล้วให้ไปนั่งที่โซฟาทำไม

“ไปนั่งที่โซฟา” ชายหนุ่มย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเธอยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหน

“ไม่ได้มีงานอะไรแล้วให้ไปนั่งที่โซฟาทำไมคะ”

"อย่าถามอะไรซ้ำซากเลยน่า สั่งให้ไปก็ไป จะไปนั่งดีๆ หรือต้องให้ฉันพาไป" ร่างสูงลุกขึ้นยืนพร้อมโน้มตัวเข้าหาหญิงสาวจนปลายจมูกคมแทบจะชนจมูกรั้น แม้จะมีโต๊ะทำงานกั้นกลางอยู่ก็ดูจะไม่มีผลใดๆ ในการขวางกั้นเขา ธัญยังคงแสดงอาการคุกคามหญิงสาวตรงหน้าได้อย่างง่ายดายเช่นเดิม

"ปะ...ไปแล้วค่ะ" ใบหน้าหวานผงะออกห่างหลบปลายจมูกคมที่เลื่อนเข้าหาแทบไม่ทัน ม่านมุกรีบเดินไปนั่งลงบนโซฟารอเขาตามคำสั่ง นี่เขาจะทำอะไรอีกนะ?

มือหนาหยิบของบางอย่างออกมาจากโต๊ะทำงานแล้วเดินตามไป ร่างสูงใหญ่นั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกัน หันหน้าไปมองคนที่ขยับหนีเขาไปจนชิดพนักอีกด้าน

"ขยับเข้ามา" ธัญสั่งเสียงเรียบ

ม่านมุกขยับเข้าไปใกล้ขึ้นตามคำสั่งแต่มันก็ยังไกลสำหรับเขาอยู่ดี

"ขยับเข้ามาอีก" เขาสั่งเป็นครั้งที่สอง ตอนนี้สีหน้าเริ่มแสดงความหงุดหงิดให้เห็นเล็กน้อย

หญิงสาวถอนหายใจยาว ค่อยๆ ขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายตามคำสั่ง

พอได้ระยะช่วงแขนเอื้อมถึงธัญก็คว้าร่างเล็กเข้าไปกอดทันที

"คุณธัญ! นี่มันที่ทำงานนะคะ" ว่าแล้วไหมล่ะอย่างนี้ทุกทีเลย ม่านมุกได้แต่คิดในใจ

"ก็เธออยากยั่วฉันก่อนทำไมล่ะ"

"ฉันยั่วอะไรคุณ"

"ก็เธอชอบยั่วให้ฉันโมโห ทำอะไรชวนให้หงุดหงิดอยู่เรื่อย" ธัญอ้างข้างๆ คูๆ ไปอย่างนั้น

“ไม่เจอตั้งหลายวันคิดถึงแก้มนุ่มๆ กับกลิ่นหอมๆ ของเธอเหมือนกันนะเนี่ย” ไม่เพียงแค่พูด ธัญยังฉกฉวยโอกาซุกไซ้ใบหน้าเข้าหาพวงแก้มนวลอย่างที่ใจปรารถนา

"อื้อ! คุณธัญหยุดนะคะ" ม่านมุกพยายามแกะวงแขนที่โอบล้อมกายออกพลางหลบจมูกคมสันไปในคราวเดียวกัน แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไรอีกเหมือนเคย “ถ้าคุณไม่หยุดฉันจะร้องให้คนเข้ามาช่วยจริงๆ ด้วย”

“ถ้าเธอร้องฉันจะปิดปากเธอด้วยปากของฉัน และรับรองว่ามันจะไม่จบลงแค่จูบแน่ ฉันรอเธอมาสองอาทิตย์กว่าแล้วนะหนูมุก ทำอย่างนั้นในห้องทำงานก็ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศดีเหมือนกันว่าไหม” ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้พวงแก้มขาวใส สูดกลิ่นหอมหวนเข้าเต็มปอดดังฟอดแล้วฟอดเล่าทั้งซ้ายขวา

“คุณธัญ อื้อ อย่า” ยิ่งดิ้นรนผลักใสพี่ธัญก็ยิ่งจงใจกอดเธอแน่นขึ้น จะร้องให้คนช่วยก็กลัวเขาจะทำแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ ทั้งจมูกและริมฝีปากของเขาฟัดแก้มของเธออย่างเอาแต่ใจครั้งแล้วครั้งเล่า

“หอมไม่เปลี่ยนเลย”

“หยุดเถอะนะคะคุณธัญ...พอแล้ว”

ธัญละออกมามองใบหน้าหวานด้วยรอยยิ้ม “พอก็ได้ แต่เธอต้องรับของนี่ไปก่อน” กล่องกำมะหยี่สีเข้มที่เตรียมเอาไว้ถูกยื่นให้หญิงสาว

"นี่ของขวัญของพี่ลดานี่คะ" ม่านมุกจำสัญลักษณ์ร้านจิวเวลรี่ชื่อดังที่กล่องนั้นได้เป็นอย่างดี “ตอนนี้เลยวันเกิดพี่ลดามาแล้วนี่คะ ทำไมคุณยังไม่ได้ให้เธออีกล่ะ”

"เปิดดูก่อนสิ"

“มันมีอะไรผิดพลาดเหรอคะ หรือว่ามีอะไรไม่ถูกใจคุณหรือเปล่า” ม่านมุกค่อยๆ เปิดออกดูด้วยคิดว่า เขาอยากให้เธอช่วยพิจารณาหรือแก้ไขอะไรสักอย่าง แต่ทันทีที่เปิดออกก็ต้องงงหนักไปกว่าเดิมเมื่อมันไม่ใช่สร้อยคอที่เธอเลือก แต่กลับเป็นสร้อยข้อมือที่เธอรู้สึกถูกใจในตอนแรก

"เอ๊ะ! เปลี่ยนมาเป็นสร้อยข้อมือเส้นนี้ได้ยังไงคะ" วันนั้นเธอเห็นเขาเรียกให้พนักงานจัดการกับสร้อยคอเส้นนั้นกับตานี่นา “แล้วสร้อยคอเส้นนั้นไปไหนเหรอคะคุณธัญ”

“ไม่ได้เปลี่ยน สร้อยเส้นนั้นก็ยังอยู่ ...ตรงนี้ไง” ธัญเปิดกล่องกำมะหยี่ใบเล็กซึ่งมีอีกชั้นหนึ่งซ้อนกันอยู่ออกมา ปรากฏเป็นสร้อยเส้นงามที่อีกฝ่ายถามหา “ฉันให้..”

“สรุปคุณเอามาทั้งสองเส้นนี่เอง คุณให้? หมายถึงให้ฉันเป็นคนเอาไปให้พี่ลดาเหรอคะ ทำไมคุณไม่เอาไปให้เองล่ะ” ม่านมุกถามอย่างสงสัย

คำถามนั้นทำเอาธัญถึงขั้นไปไม่ถูก นึกว่าเธอจะตอบรับ ขอบคุณหรือปฏิเสธเขา แต่นี่ดันคิดว่าเขาจะให้ลดาซะอย่างนั้น “ของขวัญลดาฉันเอาไปให้แล้ว อันนี้ไม่ใช่ของลดา”

“อ้าว!” ยิ่งเขาพูดแบบนี้สาวน้อยตรงหน้าก็ยิ่งทำท่างงเข้าไปใหญ่ “ก็วันนั้นคุณบอกว่าจะซื้อของขวัญให้พี่ลดา”

“ก็ใช่ไง ตอนที่เธอเลือกสร้อยพวกนั้นอยู่ฉันก็เลือกสร้อยให้ลดาด้วยเหมือนกัน” ชายหนุ่มอธิบายพร้อมขำน้อยๆ

"คุณขำอะไรคะ คุณไม่พอใจสร้อยที่ฉันเลือกให้หรือไง ทำไมไม่บอกกันดีๆล่ะคะ มันไม่ดีพอที่คุณจะให้พี่ลดาเหรอ" คราวนี้ม่านมุกถามด้วยความน้อยใจ ก็เธออุตส่าห์ตั้งใจเลือกเสียดิบดี แต่เขากลับจะเอาไปให้คนอื่น

ธัญไม่ได้ตอบอะไร ดวงตาคมเฝ้ามองใบหน้าสวยที่งอง้ำของเธอด้วยรอยยิ้ม น่าเอ็นดูอะไรแบบนี้ก็ไม่รู้ เหมือนตอนอายุสิบห้าที่เขาแกล้งหลอกว่าการ์ดปีใหม่ที่เธอทำให้เขามันหายไปยังไงยังงั้น ใบหน้าคมเลื่อนเข้าบดจูบลงบนริมฝีปากสวยอย่างอดใจไม่ไหวในความมันเขี้ยว

พอถูกจูบแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยม่านมุกก็นิ่งอึ้งไปในตอนแรก พอรู้สึกตัวอีกทีก็พยายามผลักร่างหนาตรงหน้าออก แต่พี่ธัญก็ไม่ขยับสักนิดเดียว

ริมฝีปากอุ่นครอบครองปากนุ่มซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างโหยหา ทั้งรุกล้ำโลมไล้ขบเม้มทั้งบนล่างด้วยความหื่นกระหาย ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าสู่โพรงปากบางตวัดโอบเกี่ยวเรียวลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง

ยิ่งหญิงสาวตรงหน้าพลั้งเผลอตอบสนองกลับมาก็ยิ่งทำให้อารมณ์หวามไหวใคร่อยากครอบครองลุกโชน

เจ้านายหนุ่มต้องพยายามข่มใจเอาไว้อย่างยากลำบาก ให้ตายเถอะ นี่ถ้าไม่ใช่ว่าเขากำลังใช้แผนตะล่อมค่อยเป็นค่อยไปเพื่อรอให้เธอยินย้อมพร้อมใจกับความสัมพันธ์ครั้งใหม่อยู่ล่ะก็ ต่อให้เป็นที่ทำงานเขาก็คงจะจัดการรวบหัวรวบหางแล้วจัดการกินเธอให้หนำใจไปซะตอนนี้

แต่ที่ทำได้กลับเป็นแค่การตอดนิดตอดหน่อยและอดทนรออย่างใจเย็นเพื่อไม่ให้ไก่ตื่นหรือแผนการพังทลายลงไปเสียก่อน เพราะเขาอยากได้เธอมาเป็นผู้หญิงของเขาอย่างเต็มใจไม่ใช่ด้วยการบังคับขืนใจ

แปลกมากที่ธัญรู้สึกหวามไหวอยากทำอะไรต่อมิอะไรกับสาวน้อยคนนี้ได้ตลอดเวลา เขาใกล้จะกลายเป็นพวกบ้าตัณหาเข้าไปทุกทีที่อยู่กับเธอ

เนิ่นนานกว่าธัญจะอิ่มหนำกับจูบแสนหวานแล้วยอมปล่อยริมฝีปากบางนั่นให้เป็นอิสระ

"วันนั้นฉันเลือกของชิ้นอื่นให้ลดา ส่วนที่ให้เธอเลือกมาคือของเธอเอง นี่ของขวัญสำหรับการเริ่มต้นทำงานใหม่ ฉันตั้งใจให้เธอ.. ม่านมุก"

หญิงสาวแทบลืมหายใจเมื่อได้ฟังประโยคนั้น เมื่อกี้เขาพูดเล่นหรือพูดจริงกัน “อะไรนะคะ”

“ฉันให้เธอ รับไปสิ ทำไมต้องให้พูดอะไรซ้ำบ่อยๆ ”

“เอ่อ...แต่ว่ามันแพงเกินไป”

“ไม่มีแต่”

“คุณธัญคะ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”

“ถ้าเธอปฏิเสธไม่ยอมรับมัน ฉันจะให้เธอรับอย่างอื่นแทน เอาไหมล่ะตรงนี้เลย” ชายหนุ่มส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้ ก่อนจะขยับเข้าคุกคามเอาเปรียบเธออีกครั้ง คราวนี้ร่างสูงดันหญิงสาวให้เอนลงบนโซฟาตามด้วยขึ้นไปคร่อมไว้ในท่าหวาดเสียว

“คุณธัญ!! อย่า ฉันรับมันไว้ก็ได้ค่ะ ฉันไม่ปฏิเสธแล้ว” มือบางรีบรับมันมาอย่างรีบรนพร้อมมองคนให้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตื่นเต้นตกใจ ปลาบปลื้มยินดี หวั่นไหว ระแวง และหวาดกลัว! ใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ใบหน้าสวยขึ้นสีเลือดฝาดอย่างยากที่จะคุมเอาไว้ เธอตามพี่ธัญไม่ทันจริงๆ เขาเป็นอะไรที่น่ากลัวกว่าที่เธอคิดเอาไว้มากเหลือเกิน ไม่เห็นเหมือนพี่ธัญคนที่เธอเคยรู้จักตอนเด็กเลย