คืนราคะ

บทที่ 9 (2/3)

ณ สำนักงานใหญ่บริษัทเมธา

"ผู้หญิงที่นั่งหน้าห้องนั่นคือเลขาคนใหม่ที่คู่หมั้นของคุณส่งมาดักคอแตมใช่ไหมคะธัญ"

ธัญส่ายหน้าอย่างระอา "ส่งเสิ่งอะไรกัน คุณก็พูดไปเรื่อย ลดาไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า"

"ธัญคะ พักนี้ทำไมคุณถึงจงใจหลบหน้าแตมนัก" ร่างบางเดินเข้าไปหาเจ้าของห้องพลางนั่งลงบนตักของเขา

"ก็ผมมีคู่หมั้นแล้ว จะให้ไปไหนมาไหนกับคนอื่นมันก็คงจะดูไม่ดีนักหรอกนะแตม ถึงยังไงก็ต้องเกรงใจผู้ใหญ่บ้าง ไปนั่งรอตรงโซฟานู่นก่อนผมต้องทำงาน " ชายหนุ่มอ้างไปอย่างนั้นพร้อมดันร่างเล็กให้ลุกขึ้นจากตักเขา

"คำก็คู่หมั้นสองคำก็คู่หมั้น นี่ธัญไม่คิดจะเห็นหัวแตมแล้วใช่ไหมคะ" เณอแตมเริ่มขึ้นเสียงใส่ด้วยใบหน้างอง้ำ

"ถ้าคุณยังขืนทำตัวไร้สาระแบบนี้ อีกไม่นานผมคงต้องทำตามที่คุณพูดจริงๆ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอแตม วินวินไม่มีอะไรผูกมัด จบแล้วก็จบกันไป อย่าให้ผมต้องรำคาญคุณมากไปกว่านี้เลยนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นขึ้นมาผมคงไม่เห็นหัวคุณจริงๆ" ธัญเริ่มหัวเสียเมื่อเจ้าหล่อนยังคุยไม่รู้เรื่อง

"แตมขอโทษ ธัญอย่าเพิ่งรำคาญแตมเลยนะคะ แตมแค่เอ่อ...แค่น้อยใจคุณเท่านั้นเอง อย่าโกรธแตมเลยนะ" หญิงสาวรีบแก้ตัว โผร่างเข้ากอดซุกไซ้หวังเอาใจเขา

"อย่าให้มันมากนักก็แล้วกัน คงไม่ต้องให้ย้ำนะว่าวันไนท์สแตนด์มันคืออะไร แตมก็รู้ว่าผมความอดทนต่ำ ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจคุณอาฌอร์นพ่อของคุณผมคงตัดขาดจากคุณไปนานแล้ว แล้วนี่จะลุกออกไปได้หรือยัง ผมจัดการเอกสารแฟ้มนี้เสร็จก่อนแล้วเดี๋ยวเราค่อยมาคุยเรื่องบริษัทโรเบอร์ฟาร์ลกัน"

ธัญออกปากไล่อย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก ก่อนจะดันตัวหญิงสาวออกให้พ้นจากกายเขา

เขาเผลอตัวมีอะไรกับเธอด้วยความเมาและการยั่วยวนขั้นสุดของเฌอแตมในตอนที่ไปงานปาร์ตี้เมื่อปีที่แล้ว ก่อนจะมีเซ็กส์กันก็ตกลงดิบดีว่าวันไนท์สแตนด์ ไม่มีการผูกมัด ต่างคนต่างเล่นๆ ขำๆ เพราะเธอก็ผ่านมาไม่ใช่น้อยตั้งแต่สมัยที่ไปเรียนอยู่ต่างประเทศแล้ว

และเมื่อไม่นานมานี้ พอรู้ตัวว่าต้องหมั้นกับลดาเขาก็ตัดขาดจากผู้หญิงที่คั่วอยู่ทุกคน ธัญรู้ว่าอะไรควรไม่ควร อย่างน้อยเขาต้องให้เกียรติคู่หมั้นของตัวเอง ไม่ใช่ว่าหมั้นแล้วก็ยังควงผู้หญิงคนอื่นไปเรื่อยไม่ซ้ำหน้า มันจะเสียหายและขายหน้าจนเป็นขี้ปากชาวบ้านทั้งตัวเขาเองและตัวลดาด้วย ซึ่งเขาไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น นั่นเป็นสาเหตุให้ธัญหันมาซื้อกินในที่ลับเพียงอย่างเดียว

ทั้งที่แต่ก่อนทั้งซื้อหาทั้งฟันดะไปเรื่อยเปื่อยไม่ได้คิดมากอะไร ถ้าพอใจจะเอาเขาก็เอา แต่หากต้องเสียเงินซื้อเขาก็จะให้คุณชาติจัดหามาให้ และแน่นอนว่าเสียเงินทั้งทีก็ต้องได้ของที่สดใหม่ เพราถ้าไม่ซิงจะหากินฟรีๆ ที่ไหนก็ได้

แต่เพราะเฌอแตมเป็นลูกสาวของเพื่อนคุณพ่อ และบริษัทของเธอกับเขายังต้องติดต่อธุรกิจกันอยู่เรื่อยๆ ธัญจึงจำต้องคุยเรื่องงานกับเธอหรือคบหากันในฐานะเพื่อนหรือพี่น้องแบบสมัยก่อนตอนเด็กๆ

"นี่ธัญต้องไล่แตมขนาดนี้เลยเหรอคะ" หญิงสาวออกอาการฮึดฮัดใส่เจ้าของห้องหวังให้เขาง้องอนเธออย่างใช้จริตมารยา แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะสนใจแม้แต่น้อย

"นี่เรียกว่าเชิญดีๆ หรือคุณอยากให้ผมไล่คุณไปจริงๆ " คราวนี้ธัญกล่าวด้วยสีหน้าและแววตาเอาจริงเอาจังจนเฌอแตมแอบขนลุก อาการแบบนี้แปลว่าชายหนุ่มตรงหน้าเอาจริง เธอควรถอยทัพไปก่อนเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา

"ก็ได้ค่ะ แตมไปรอคุณที่โซฟาก็ได้" เฌอแตมรับคำอย่างยอมจำนน ก่อนจะเดินออกไปนั่งรอเขาที่โซฟา

นั่งรออยู่สักพักธัญก็เสร็จจากเอกสารงานสำคัญ แล้วเดินตรงมาหาเธอ

“ไหนว่าเรื่องของคุณมาซิ อะไรที่ขัดข้องในการต่อสัญญากับกับบริษัทโรเบอร์ฟาร์ล”

หลังจากนั้นธัญก็นั่งคุยเรื่องงานกับอีกฝ่ายอยู่ราวสองชั่วโมงเพื่อร่วมหาทางแก้ปัญหานั้นให้ลุล่วงไป

พอคุยงานเสร็จเฌอแตมก็เร้าหรือให้ชายหนุ่มไปรับระทานอาหารกับเธอในช่วงค่ำ แต่ธัญก็ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยอีกเช่นเคย

เธอไม่ยอมแพ้และพยายามรบเร้าเขา แต่พอรบเร้าธัญมากๆ เข้าเขาก็ดูจะเริ่มไม่พอใจ เธอจึงต้องรีบออกจากห้องทำงานเขาไปก่อนที่อีกฝ่ายจะเกรี้ยวกราดใส่เธอมากไปกว่านั้น สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องกลับไปมือเปล่าด้วยความหงุดหงิดใจ

เมื่อออกจากห้องมาก็ไม่ลืมที่จะปรายตามองหน้าเลขาคนใหม่ ของธัญซึ่งศัตรูหัวใจของเธอคงเป็นคนส่งมาอย่างไม่ชอบขี้หน้านัก

ม่านมุกเองก็มองกลับหาได้หวาดเกรงอีกฝ่ายเหมือนกัน คุณเฌอแตมคนนี้เคยไประรานพี่ลดาถึงบริษัทเธอยังจำได้ดี และพี่ลดาเล่าให้ฟังว่าเธอคบอยู่กับคุณธัญแบบลับๆ ก่อนที่พี่ลดาจะหมั้นกับเขา ก็เลยออกอาการหึงหวงจัดถึงขั้นไปอาละวาดแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของถึงที่นู่น

"ลดาส่งให้เธอมาคอยจับตาดูฉันใช่ไหม ฝากไปบอกนายเก่าของเธอด้วยนะว่าฉันจะแย่งของของฉันคืนมาให้ได้ ที่ธัญหมั้นกับลดาก็เพราะเขาเลี่ยงไม่ได้ ยังไงซะฉันกับธัญเราก็มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งแนบแน่นต่อกันมากกว่าเจ้านายเก่าของเธอ" เฌอแตมจีบปากจีบคอพูดใส่หน้าหญิงสาว

"เหรอคะ? แต่เท่าที่ดูแล้วดิฉันคิดว่าคงจะยาก เพราะคุณสู้พี่ลดาไม่ได้เลยสักนิด" ม่านมุกตอบกลับไป อีกฝ่ายถือดีอะไรถึงมาพูดจาแบบนี้ และจะแย่งคู่หมั้นไปจากพี่สาวที่แสนดีของเธอ

"นี่แก!" เฌอแตมเงื้อมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าหญิงสาว

"ฉันไม่ใช่พี่ลดานะคะ ที่สูงส่งเกินกว่าจะลดตัวลงมาด่าทอหรือสู้รบปรบมือกับคนอย่างคุณ ถ้าคุณตบฉัน ฉันตบคุณกลับจริงๆ" ม่านมุกยืนขึ้นประจันหน้าพร้อมโต้กลับเช่นกัน

"แก..แกมันรากหญ้า... ยัยคนชั้นต่ำ”

“แล้วคุณสูงนักเหรอคะ ดีแต่ยกตนข่มคนอื่น ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้มีดีอะไรนักหนา เชื่อไหมคะว่าพี่ลดาไม่เคยด่าทอใครด้วยถ้อยคำร้ายๆ สักครั้ง ต่างกันกับคุณลิบลับ”

“นี่แกกล้าด่าฉันเหรอห้ะ” เฌอแตมพุ่งเข้าไปหาม่านมุกหมายจะตบหน้าด้วยความโมโหปะปนเสียหน้า

“ถ้าอยากลองแลกตบกับพวกรากหญ้าก็เข้ามาเลยค่ะ” ม่านมุกเงื้อมือขึ้นใส่เธออย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน

นั่นทำให้เเฌอแตมเปลี่ยนใจไม่ขยับเข้าไปใกล้เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้ามีท่าทีเอาจริง “ฉันไม่เอาพิมเสนไปแลกกับเกลือหรอกย่ะ เชอะ!”

เมื่อไม่นานมานี้เธอเพิ่งไปทำหน้ามาราคาหลายแสน เดี๋ยวหน้าพังไปเพราะยัยคนนี้มันจะไม่คุ้มกัน จึงทำแค่สะบัดหน้าเชิดใส่แล้วจ้องมองอีกฝ่ายเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ “ฉันกับเธอมันต่างกันยิ่งกว่าสวรรค์กับนรกเสียอีก อี๊...ไม่อยากจะลงไปเกลือกกลั้ว" พูดจบเฌอแตมก็รีบเดินออกไป

ม่านมุกส่ายหน้าอย่างระอากับพฤติกรรมของสาวเปรี้ยวจี๊ดหนึ่งในทำเนียบผู้หญิงของพี่ธัญที่เพิ่งจากไปพลางถอนหายใจ