คืนราคะ

บทที่ 3 (3/3)

แพรดาวนั่งตบยุงรอเพื่อนสาวที่โทรมาบอกว่ากำลังจะเดินทางกลับมาในไม่ช้า วันนี้เป็นอีกครั้งที่เธอโทรหาม่านมุกแล้วไม่มีคนรับสาย สุดท้ายเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมาเพื่อนก็โทรมาบอกว่ากำลังจะกลับหลังจากที่เห็นสายไม่ได้รับจากเธอเกือบสิบสาย

ใจแพรดาวร้อนรนราวกับไฟจนต้องออกมาเดินไปเดินมาอยู่หน้าบ้านแบบนี้ ไม่นานรถหรูที่ไม่คุ้นตาก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่นอกรั้ว

มันคือรถสปอร์ตสองที่นั่งแบรนด์ดังฝั่งยุโรปที่คนระดับชนชั้นกลางอย่างเธอหรือแม้กระทั่งเพื่อนบ้านในละแวกนี้ไม่มีทางที่จะเอื้อมถึง

"นั่นรถใครกันนะ" มองไกลๆ เห็นคนขับเป็นผู้ชาย ส่วนคนฝั่งซ้ายที่นั่งมาด้วยซึ่งกำลังลงก้าวจากรถคือเพื่อนสนิทของเธอ "มุก!"

แพรดาวรีบเดินไปหาเพื่อนทันทีที่รถคันนั้นเคลื่อนตัวออกไปแล้ว

"มุก เมื่อกี้รถใครเหรอ" แพรดาวถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

"รถพี่ธัญ" ม่านมุกตอบเพื่อนด้วยเสียงแผ่วเบา

"ธัญไหน อย่าบอกนะว่าเป็นธัญเดียวกันกับที่มุกเคยเล่าให้ดาวฟังบ่อยๆ น่ะ" พอได้ยินชื่อนั้นแพรดาวก็ยิ่งอยากรู้ขึ้นมาอีกหลายเท่า

ม่านมุกพยักหน้าให้เพื่อนด้วยหัวใจที่แทบแหลกสลาย พี่ธัญคนเดียวกัน แต่เขากลับไม่เหมือนพี่ธัญคนนั้นเลย ที่สำคัญคืออะไรๆ ระหว่างเขากับเธอตอนนี้มันเปลี่ยนไปจนไม่อาจหวนกลับได้แล้ว

จากที่สุ่มถามเล่นๆ แบบไม่คิดว่าจะเป็นไปได้เพราะเพื่อนสนิทของเธอกับชายคนนั้นไม่ได้เจอกันมานานหลายปี แต่การตอบรับของเพื่อนทำให้แพรดาวตาโตด้วยความตื่นเต้น

"กรี๊ดดด" หญิงสาวแทบอยากจะกรีดร้องแทนเพื่อน เพราะแพรดาวรับรู้มาโดยตลอดว่าเพื่อนของเธอเครซี่พี่ธัญคนนี้แค่ไหน ขนาดมีคนดีๆ ที่ทั้งรวยทั้งหล่อเข้ามาจีบก็ยังไม่สนใจ

ม่านมุกมักให้เหตุผลว่ายังไม่สามารถรู้สึกกับใครได้เท่าพี่ธัญเลยไม่ได้ตัดสินใจคบหาใครเป็นพิเศษ เพราะถ้าเธอคบกับผู้ชายอีกคนแต่กลับมีชายอีกคนอยู่ในใจมันคงไม่ดีกับอีกฝ่าย

"ธัญนั้นจริงเหรอเนี่ย! แล้วไปยังไงมายังไงถึงได้มาด้วยกันได้ ไปเจอเขาที่ไหน? ยังไง? อย่าบอกนะว่าไปสมัครงานที่เมธากรุ๊ปมาก็เลยได้เจอกัน ไหนมุกเคยบอกดาวว่าจะรอให้มีประสบการณ์สักสองสามปีก่อนแล้วค่อยย้ายไปทำงานที่บริษัท​เมธาไม่ใช่เหรอ"

คราวนี้ม่านมุกส่ายหน้าปฏิเสธ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้าม "ไม่ใช่เลยดาว ไม่ใช่แบบนั้นสักนิด"

พอเห็นเพื่อนร้องไห้แพรดาวก็ตกใจ เพราะปกติถ้าพูดเรื่องพี่ธัญกับม่านมุกแล้ว เพื่อนของเธอมักจะมีอารมณ์สาวน้อยช่างฝันที่มาพร้อมกับรอยยิ้มเขินอายไม่ใช่หรือไง ทำไมวันนี้ถึงมีน้ำตาและสีหน้าที่เจ็บปวดได้ล่ะ

"มุกเป็นอะไร เขาทำอะไรมุกรึเปล่า"

"เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า เรื่องที่ดาวอยากรู้ เดี๋ยวมุกจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง"

โรงพยาบาลเมธากุล

บริเวณที่จอดรถด้านข้างของโรงพยาบาล รถเมอร์เซเดสเบนซ์คันสวยสมราคาหลักสิบล้าน ชายคนหนึ่งถือของพะรุงพะรังขึ้นรถให้ชายอีกคนหนึ่ง

"ที่จริงผมถือเองก็ได้ครับ"

"ไม่เป็นไรครับ ให้พี่ช่วยเถอะนะ" ผู้ที่อายุมากกว่าตอบด้วยรอยยิ้มบาง เดินวนไปเปิดประตูหน้ารถให้ใครคนนั้นเข้าไปนั่งแล้วเปิดประตูหลังเพื่อเก็บสิ่งของในมือ จากนั้นจึงตามเข้านั่งเคียงกัน

มือหนาวางลงบนไหล่ของชายหนุ่มหน้าหวานค่อยๆ นวดคลึงให้เบาๆ ด้วยความห่วงใย

"ไหล่แข็งไปหมดเลย วันนี้เคสเยอะใช่ไหม"

"ครับพี่อัศ ไม่ต้องนวดให้ผมหรอกครับ พี่ก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วเหมือนกัน เดี๋ยวผมไปนวดที่แผนกแพทย์แผนไทยเองก็ได้ครับ"

"ไม่เป็นไร พี่แค่อยากดูแลธีร์บ้าง"

คุณหมอหนุ่มได้ฟังก็ต้องยิ้มจางๆ ให้ พี่อัศดูแลเขาเป็นอย่างดีเสมอมา ถ้าไม่นับเรื่องที่ไม่ค่อยกล้าเปิดตัวและทำอะไรเปิดเผยในที่สาธารณะ พี่อัศก็นับว่าเป็นคนที่เพอร์เฟกต์ที่สุดเท่าที่เคยคบมาแล้วสำหรับธีร์

"อ้อ วินกลับมาทำงานที่บริษัทคุณพ่อพี่แล้วใช่ไหมครับ" คุณหมอหน้าหวานถามหาเพื่อนรักอีกคนจากผู้เป็นพี่ชาย

"ครับ เห็นมันบอกโทรนัดธีร์กับเพชรไว้ตอนสิ้นเดือน จะไปเที่ยวไหนกันเหรอ"

"หัวหินครับ ผมคิดว่าจะลาพักร้อนสักสามวัน"

"งานนี้พี่อดสินะ เพราะคงไปกันแบบเพื่อนๆ" อัศดินทร์ทำหน้าเศร้าปนเสียดายแหย่อีกฝ่ายเล่นแบบไม่จริงจังนัก

"อดครับ ทริปนี้สงวนสิทธิ์สำหรับเพื่อนสนิทเท่านั้น ส่วนคุณแฟนเอาไว้ครั้งหน้านะ" ธีร์ส่งสายตาน่ารักน่าเอ็นดูใส่อย่างออดอ้อน

"ธีร์ว่ายังไงพี่ก็คงต้องว่าอย่างนั้น ใครจะไปขัดใจคนแสนดีแสนน่ารักขนาดนี้ได้" อยากก้มลงไปลองลิ้มชิมรสริมฝีปากจิ้มลิ้มตรงหน้าสักครั้ง หากที่เคยได้ทำกลับแค่แตะลงเบาๆ เพียงสัมผัสภายนอกเท่านั้น ยังไม่สามารถล่วงล้ำอะไรไปได้มากกว่านี้เลย

"พอแล้วครับพี่อัศ ผมดีขึ้นแล้ว" หลังจากปล่อยให้เขาได้ทำตามใจสักพักธีร์ก็วาดมือขึ้นมาจับมือหนาลงมากุมไว้ ดวงตาคมที่กำลังจดจ้องที่ปากตัวเองอยู่นั้นทำให้ธีร์รู้ดีว่าเขาต้องการอะไร

"ขอบคุณมากนะครับพี่อัศ" ธีร์บีบมือใหญ่นั้นเบาๆ เพื่อให้เขารู้ว่า เขาขอบคุณอย่างจริงใจ

"พี่ขอกอดหน่อยได้ไหม" อัศดินทร์รู้ดีว่าธีร์ไม่ชอบการระรานถึงเนื้อถึงตัวโดยไม่ได้เต็มใจ เขาเฝ้าถนอมคนรักไว้มาเป็นแรมปีด้วยหวังว่า ธีร์จะยินยอมพร้อมใจเป็นคนของเขาในสักวัน

"ครับ" ร่างคุณหมอหน้าหวานขยับเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนชายอีกคนตามที่อีกฝ่ายร้องขอ

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นถูกแอบซุ่มดูผ่านเลนส์กล้องส่องทางไกลบนระเบียงห้องพักฟื้นคนไข้ห้องหนึ่ง

"เขาเป็นใครพี่" เคียงเมฆาชักสีหน้าทันทีที่เห็นภาพนั้น

"คุณหมออัศดินทร์ อัศวปรีชาพร หัวหน้าฝ่ายอายุรกรรมที่เคยเล่าให้ฟังนั่นไง" ธรรศตอบปรายตาลอบสังเกตอาการไอ้น้องรัก

"ดูอะไรกันเหรอครับ" เพชรเดินถือจานผลไม้ออกมาวางบนโต๊ะให้ ก่อนจะนั่งลงเก้าอี้อีกตัว

"คนพลอดรักกัน" เคียงเมฆาวางกล้องส่องทองไกลลงดังปึก!!

"ไหนๆ ผมขอดูบ้างสิ" เพชรออกอาการตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็น

"ไม่ทันแล้วเพชร เขาขับรถออกไปกันแล้วล่ะ" ธรรศบอกเพชรก่อนหันไปบ่นอีกคนที่ตอนนี้กำลังทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่

"กล้องฉันมันจะพังเพราะมือแกอีกแล้วหรือเปล่าเนี่ย ไอ้บ้านี่ มือหนักฉิบหาย" ธรรศหยิบกล้องขึ้นมาทำทีลูบๆ คลำๆ ไปอย่างนั้นแหละ

เป็นเขาเองที่จงใจถือมันมา ตามด้วยพาเจ้าของห้องออกมานั่งเล่นที่ตรงนี้ ที่ที่สามารถมองลงไปที่ลานจอดรถของบุคลากรในโรงพยาบาลได้ชัดเป็นอย่างดี แถมชี้โพรงให้สอดส่องอีก อยากรู้นักว่าหลังจากนี้ไอ้เมฆาน้องรักมันจะทำอย่างไรต่อไป

วันต่อมา

สำนักพิมพ์ พรรณรายณ์

ม่านมุกใช้โอกาสในตอนที่แม่ของเธอยังพักฟื้นอยู่ห้องไอซียูอีกหนึ่งวันซึ่งเธอยังไม่สามารถจะอยู่กับแม่ตลอดเวลาได้ รีบเดินทางมาที่ทำงานเพื่อจะแจ้งข่าวสำคัญให้พี่ลดาได้รับรู้