คืนราคะ

บทที่ 2 (3/3)

"ตอนออกมาผมได้ยินพี่บอกคุณแม่ว่าต้องรีบไปพบลูกค้าต่อไม่ใช่เหรอครับ ไม่รีบแล้วเหรอ"

"วันนี้พี่ยกเลิกนัดไปหมดแล้ว ที่พูดไปอย่างนั้นเพราะจะหลบออกมาก่อน พอดีพี่นัดกับธรรศจะไปเยี่ยมเมฆามันหน่อย แต่คงต้องรอให้สองสาวนั่นกลับไปก่อน"

"อ้อ ถ้าอย่างนั้นผมไปทำงานก่อนนะครับพี่"

"อืมๆ ตามสบาย ขอบใจนะน้องชายสำหรับทางลับน่ะ"

ธีร์ยกมือขึ้นทำท่าโอเคตอบพี่ชายคนโต ก่อนจะมองกลับมาที่หญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง

"ผมขอตัวก่อนนะครับคุณมุก"

"มุกฝากด้วยนะคะคุณหมอธีร์"

"ครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด ไม่ต้องกังวลนะครับ" คุณหมอหนุ่มยิ้มให้เธออีกที

"ค่ะ" ม่านมุกยิ้มตอบ มองตามคุณหมอที่เดินเข้าไปในห้องผ่าตัดตรงหน้าจนสุดท้ายประตูก็ปิดลง

ใจดวงน้อยแทบเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อนึกถึงคนข้างหลังเธอที่คุยอยู่กับคุณหมอธีร์เมื่อสักครู่ เขาไปแล้วหรือยังนะ ม่านมุกค่อยๆ หันกลับไปดูข้างหลัง

“เฮ้อ” ลมหายใจยาวเหยียดถูกพ่นออกอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าคนที่เธอไม่อยากพบที่สุดในตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

"ญาติเธออยู่ข้างในเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยถามมาจากอีกด้าน

"คุณธัญ! " ม่านมุกสะดุ้งสุดตัว รีบหันกลับมามอง

ธัญยกยิ้มมุมปากเป็นการทักทาย “ตกใจอะไรขนาดนั้น ฉันไม่ใช่ผีสักหน่อย”

เมื่อสักครู่อาการยืนนิ่งตัวเกร็งของหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่กับน้องชายชวนให้ชายหนุ่มต้องเพ่งสายตาพิจารณาเธอเป็นพิเศษ ผมยาวสลวยรับกับรูปร่างที่สูงประมาณร้อยหกสิบต้นๆ สัดส่วน ทรวดทรง รูปร่างของเธอมันคุ้นตาธัญมากอย่างบอกไม่ถูก จากที่จะเดินเลยไปเขาจึงเปลี่ยนใจ เดินเข้าหาจากอีกฝั่งแทนเพื่อดูให้แน่ใจว่าใช่คนที่สงสัยหรือเปล่า แล้วก็ใช่ เป็นเธอจริงๆ เสียด้วย

"ฉันถามว่าญาติเธออยู่ข้างในเหรอ? " ธัญถามซ้ำอีกครั้ง

หญิงสาวไม่ตอบแต่พยายามเดินเลี่ยงออกไป

"ฉันถามทำไมไม่ตอบ" เขาเดินไปขวางทางข้างหน้าไว้ไม่ยอมให้เธอไปไหน

"จะญาติฉันหรือใครมันก็คงไม่เกี่ยวอะไรกับคุณหรอกค่ะ" ม่านมุกพยายามจะเดินหนีเขาไปอีกทาง

"ทำไมเธอต้องหนีฉัน เมื่อเช้าจะกลับทำไมไม่บอก" ธัญก็ยังขยับกายเข้าไปขวางเธอเอาไว้ได้อีกเช่นเคย

"ก็ฉันทำงานของฉันเสร็จแล้วนี่คะ หลบไปเถอะค่ะคุณธัญ" ร่างเล็กพยายามดันตัวอีกฝ่ายออกจากทางเดินของเธอ

"แต่ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้เธอกลับ" คราวนี้ธัญเปลี่ยนมารั้งแขนเรียวเอาไว้ไม่ให้เธอได้เดินหนีเขาไปอย่างที่ต้องการง่ายๆ

"ปล่อยฉันนะคะ"

"ไม่" ธัญรั้งร่างเล็กเข้าหาจนแทบประชิด

"จนกว่าเธอจะบอกฉันว่าเธอเป็นใคร"

"คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันอีกแล้วนะคะ ตอนนี้ฉันไม่ใช่ลูกจ้างของคุณและไม่จำเป็นต้องทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างอีกแล้ว บอกให้ปล่อยไงคะ" ม่านมุกเริ่มสะบัดแขนแรงขึ้นแต่ก็ไม่หลุด เธอไม่อยากเอะอะเสียงดังเพราะยังเกรงใจสถานที่อยู่

"เธอเป็นใคร? " ธัญยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆเหมือนกัน

ม่านมุกพยายามหาทางหนีทีไล่ แต่มองไปทางไหนก็เหมือนจะหนีไม่พ้น สุดท้ายร่างบางเลือกที่จะตะโกนให้คนช่วย

"ช่วยด้วยค่ะ ช่วย... อุ๊บ!! "

ธัญใช้มือปิดปากเธอเอาไว้แล้วพาตัวไปยังทางลับที่เขาเพิ่งผ่านมาเมื่อสักครู่ ที่ตรงนั้นค่อนข้างลับตาและไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน

ร่างเล็กถูกดันเข้าไปในซอกหลืบของกำแพงแล้วกางกั้นปิดทางไว้ด้วยสองแขนของเขา

"จะบอกดีๆ หรือต้องให้บังคับ" ใบหน้าคมเลื่อนลงหาใบหน้าหวานจนเกือบจะชิดพวงแก้มหอมกรุ่น

"คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะคะคุณธัญ" ม่านมุกเริ่มรู้สึกวูบไหวกระวนกระวายคล้ายจะหายใจไม่ค่อยออกเต็มที ภาพของเธอกับเขาเมื่อคืนย้อนวนขึ้นมาในหัวจนเริ่มมีอาการปวดตื้อไปหมด

"ฉันทำได้มากกว่านี้อีก เธอจะลองไหมล่ะ" จมูกคมเริ่มคลอเคลียซอกคอขาวอย่างบังคับขู่เข็ญ

"ช่วย...อุ๊บ!!! " ยังไม่ทันได้ร้องขอความช่วยเหลือใดๆ ริมฝีปากบางก็ถูกปิดลงเสียก่อน

ธัญจากแค่จะประกบปิดปากของเธอไว้เฉยๆ ตอนนี้เขากลับทำมากกว่านั้น จูบเร่าร้อนกำลังถูกถ่ายทอดให้อีกฝ่ายโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ยินยอมพร้อมใจแบบเมื่อคืน หนำซ้ำเธอยังดิ้นรนต่อต้านเขาอีกต่างหาก

ม่านมุกพยายามขัดขืนในสิ่งที่พี่ธัญกำลังทำกับเธอ แต่ก็ทัดทานเรี่ยวแรงของเขาไม่ไหว ตอนนี้ร่างกายเริ่มโคลงเคลงเหมือนจะยืนไม่อยู่ ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือนไร้ความชัดเจนลงทีละน้อยจนสุดท้ายก็ดับวูบไป

"เธอ! " ธัญรีบรับร่างตรงหน้าเอาไว้ไม่ให้ล้ม

"เธอ...เธอ!! " ชายหนุ่มเขย่ากายบางในอ้อมแขนเบาๆ อย่างตกใจ

นี่เขาทำให้เธอถึงกับเป็นลมหมดสติไปเลยหรอ!

ธัญพาร่างของหญิงสาวขึ้นมาที่ห้องพักส่วนตัวของธีร์ ซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของตึกวีไอพีภายในโรงพยาบาล

ชั้นนี้คุณพ่อสั่งทำพิเศษเอาไว้ให้สำหรับหมอระดับผู้บริหารได้ใช้พักในคืนที่ต้องเข้าเวรดึก ทั้งชั้นมีเพียงสิบห้องเท่านั้น

ความโออ่าภูมิฐานก็ลดหลั่นตามคุณสมบัติของผู้ที่เป็นเจ้าของ อย่างห้องของน้องชายของเขาเทียบแล้วความหรูหราใหญ่โตจัดอยู่ในอันดับที่สาม จะเป็นรองก็แค่ห้องของคุณพ่อกับคุณอาธิปเท่านั้น

และที่สำคัญเขาเป็นคนควบคุมการก่อสร้างและการตกแต่งด้วยตัวเองทั้งหมด ธีร์มักบ่นเสมอว่าเขาใส่อะไรเข้ามามากมายเกินความจำเป็น เพราะน้องใช้ห้องนี้เพียงเพื่อนอนพักในบางคืนที่กลับบ้านหรือคอนโดไม่ไหวเท่านั้น

ดวงตาคมจ้องใบหน้าหวานของคนบนเตียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอหลับไปนานแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาเลย

สงสัยเมื่อคืนเขาคงจะรุนแรงและตักตวงจากร่างกายของหญิงสาวมากจนเกินไปจริงๆ

ชายหนุ่มค่อยๆ ไล้มือไปตามเส้นผมนุ่มสลวย เกลี่ยปอยผมออกจากดวงหน้าหวานแผ่วเบา

ปากจิ้มลิ้มสีสดที่บวมเปล่งด้วยฝีมือของเขากำลังเรียกทั้งสายตาและความรู้สึกให้สนใจมันอีกครั้ง ยิ่งมองก็ยิ่งอยากจูบซ้ำ อยู่ใกล้เธอทีไรมันเหมือนจะทำให้เขากลายเป็นพวกบ้าตัณหาตลอดเวลา

สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวจนต้องแนบริมฝีปากลงไปหาปากสวยนั้นอย่างที่อยากทำ แต่ธัญสัมผัสมันเพียงบางเบาเพราะเกรงว่าจะทำให้หญิงสาวตื่นเพราะความตกใจ

มือหนาไล้เกลี่ยพวงแก้มขาวพลางยกยิ้มมุมปากอ้อยอิ่ง "ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้นะ...เด็กดีของฉัน"

ก่อนหน้านี้ในระหว่างที่รอให้เธอรู้สึกตัว เขาได้โทรหาคุณชาติเพื่อถามไถ่ว่าเธอเป็นใครจนได้ประวัติคร่าวๆมา แต่นั่นยังไม่พอสำหรับเขา ธัญจึงสั่งให้นักสืบที่บริษัทไปหาข้อมูลเชิงลึกของหญิงสาวมาให้อย่างละเอียดอีกครั้ง ซึ่งนั่นทำให้เขาได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้ทั้งหมดแล้ว

ใจจริงก็อยากให้เจ้าตัวเป็นคนบอกเขาเองดีๆ เลยพยายามถามดูก่อน แต่ในเมื่อเธอไม่ยอมให้ความร่วมมือก็ต้องละลาบละล้วงแบบนี้

สมัยก่อนเด็กดีของเขาว่าง่ายออกจะตายไป ทำไมโตขึ้นมาแล้วถึงได้ดื้อดึงขนาดนี้กัน ดวงตาสีรัตติกาลทอดมองใบหน้าหวานอย่างอ่อนโยน