"อย่าเกร็งสิเด็กดี ผ่อนคลาย ปล่อยตัวตามสบาย"
"คุณมันใจร้าย ฮึกๆ ฮือ...ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย" ม่านมุกสะอื้นไหวพร้อมร่างกายที่สั่นเทา หัวใจของเธอเจ็บร้าวไปหมดเมื่อเข้าใจว่าพี่ธัญเห็นเธอเป็นเพียงวัตถุระบายอารมณ์ทางเพศ
"ฉันเสียใจที่ต้องใช้วิธีนี้" เขาขอโทษจากใจจริง ก้มลงจูบซับน้ำตาให้หญิงสาวเพื่อเป็นการปลอบโยนเธอจากการกระทำของเขา
"ถ้าคุณเสียใจจริงก็หยุดมันเถอะนะคะ พอแล้ว"
"ฉันทำไม่ได้ ฉันทนไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันต้องการเธอม่านมุก" ชายหนุ่มค่อยๆ ขยับกายรุกล้ำเข้าหาหญิงสาวให้ลึกซึ้งเข้าไปอีก ตอนนี้ช่องทางรักตอดรัดเขามากขึ้นทุกที ความซ่านเสียวนี้มันช่างทรมานเหลือเกิน
"อ๊ะ เจ็บ พอเถอะค่ะคุณธัญ" ความเจ็บร้าวแผ่ขยายไปถ้วนทั่วเมื่อเขาเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ร่องสวาทสีกุหลาบตอดกระตุกบีบรัดรุนแรงจนอีกฝ่ายครางเสียงทุ้ม
"อาส์ อย่าขยับหนีสิคนดี ไม่อย่างนั้นมันจะเจ็บกว่าเดิม" เขาสั่งห้าม
