BOUND BY FATE

Episode 5: Are you jealous

Isang linggo matapos ang kanilang unang halikan, naging mas malapit na sina Xander at Serena. Hindi pa nila opisyal na inaamin ang kanilang nararamdaman, pero malinaw na hindi na ito simpleng kasunduan lang.

Ngayon, dumalo silang muli sa isang corporate gala ng Vergara Group. As usual, naka-black tux si Xander, at nakasuot si Serena ng eleganteng silver gown na litaw ang kanyang ganda at hubog. Together, they looked unstoppable — para silang celebrity couple na hindi pwedeng hindi mapansin.

---

Pagpasok nila sa grand ballroom, sabay silang napalingon ng mga tao. Ilang negosyante ang agad lumapit kay Xander para bumati, habang si Serena naman ay binati rin ng ilang kababaihan.

Pero sa isang sulok, may paparating na babaeng agad napansin si Serena. Matangkad, mestiza, at sobrang sophisticated. She walked straight to Xander, her smile sharp and confident.

“Alexander Vergara,” bati ng babae, sabay hawak sa braso niya. “It’s been a while.”

Nakatitig si Serena mula sa tabi, at naramdaman niya agad ang kirot sa dibdib. Who is she?

“Cassandra,” sagot ni Xander, bahagyang ngumiti. “It’s been years.”

Habang nag-uusap sina Xander at Cassandra, nakikita ni Serena kung paano nakahawak si Cassandra sa braso niya, halos hindi bumibitaw. Tumawa pa si Xander sa biro nito, bagay na bihirang-bihira niyang gawin.

Parang biglang lumamig ang paligid para kay Serena. Hindi niya maipaliwanag, pero ang init sa kanyang dibdib ay pinaghalong kaba at inis.

Why am I feeling like this? Bakit parang gusto kong hilahin si Xander palayo sa kanya?

Nilapitan siya ng isang waiter, nag-alok ng champagne. Agad niya itong kinuha at ininom nang mabilis.

“Serena.”

Napalingon siya, at nandoon si Xander, nakatitig sa kanya. Naiwan na niya si Cassandra.

“Are you okay?” tanong niya.

“Of course,” sagot niya, pilit na nakangiti. Pero ramdam ni Xander na hindi iyon totoo.

Habang nasa mesa, hindi maiwasan ni Serena ang magbitaw ng pasaring.

“So… Cassandra, huh? Old friend?”

“Yes. Her family used to work with us,” sagot ni Xander.

“Ohhh. Kaya pala so… close kayo,” sagot ni Serena, medyo matalim ang tono.

Napatingin si Xander sa kanya, napangiti ng bahagya.

“Are you jealous?” tanong niya, diretso.

Napamulagat si Serena. “W-what? Me? Jealous? Please, Xander. Don’t flatter yourself.”

Pero halata sa pamumula ng kanyang pisngi na hindi totoo ang sinasabi niya.

Hindi na kinaya ni Serena ang tensyon kaya nagpaalam siyang lalabas muna sa hall. Uminom siya ng konting wine sa terrace habang nakatingin sa city lights. Huminga siya ng malalim, sinusubukang kontrolin ang sarili.

This is stupid. Why am I feeling threatened? I don’t even know if… if he really likes me.

Biglang may lumapit. Si Xander. Tahimik itong tumayo sa tabi niya, nakasandal sa railing.

“You walked out,” sabi niya, walang emosyon ang boses.

“I just needed air,” sagot ni Serena, umiwas ng tingin.

Sandaling katahimikan. Hangin lang at mga ilaw ng siyudad ang maririnig.

“Serena.”

Napalingon siya. Seryoso ang mukha ni Xander, nakatitig ng diretso.

“I don’t care about Cassandra. Or anyone else. The only reason I came here tonight… is you.”

Nanlaki ang mata ni Serena. Hindi niya alam kung paano sasagot. Pero bago pa siya makapagsalita, lumapit si Xander at hinawakan ang kamay niya.

“You’re jealous because you care. Admit it.”

Namula si Serena, pero imbes na magalit, napatawa siya ng mahina.

“Fine. Maybe I was jealous. But don’t get used to it.”

Ngumiti si Xander, ang kind of smile na bihira pero sobrang totoo.

“I don’t need to get used to it. I just need to know you feel the same way.”

Tahimik si Serena, pero hindi na niya kinaila. Sa kanyang ngiti at sa paraan ng pagkakahawak nila ng kamay, malinaw na ang sagot.

Pagbalik nila sa ballroom, magkahawak na ang kanilang kamay. Hindi na niya pinansin si Cassandra o ang ibang tao. Para kay Serena, isang bagay lang ang malinaw: si Xander, kahit gaano siya ka-cold sa mundo, ay nagsisimula nang maging mainit… para sa kanya.

At si Xander, habang nakatingin sa kanya sa gitna ng ilaw at musika, alam niyang tama ang desisyon ng kanyang mga magulang.

This wasn’t just an arranged marriage anymore. This was something real.