BOUND BY FATE

Episode 2: The Secret

Kinabukasan matapos ang formal dinner ng kanilang mga pamilya, hindi mapakali si Serena. Kahit anong gawin niya, naiisip pa rin niya ang malamig ngunit mapanganib na mga mata ni Xander.

“Bakit ba siya hindi maalis sa isip ko? Ugh, Serena, focus! May trabaho ka,” bulong niya habang nakatingin sa sketches sa kanyang table.

Sa kabilang banda, si Xander ay nasa boardroom meeting. Nakikinig siya sa presentation ng mga executives, ngunit ang utak niya ay bumabalik sa imahe ni Serena na nakasuot ng pulang bestida kagabi.

She’s not like the others… She’s fire. And I might get burned.

Mag-aalas dose na ng tanghali pero hindi pa rin makafocus si Serena sa kanyang sketches. Nakatitig lang siya sa sketchpad, hawak ang lapis pero wala namang naiguguhit.

“Ugh! Why am I even thinking about that man?” bulong niya sa sarili.

Kinuha niya ang cellphone at binasa muli ang text ng kanyang ina:

> Serena, remember to be nice to Xander. Hindi ito para sa iyo lang, kundi para sa pamilya natin.

Napailing siya.

“Be nice? Eh ni hindi ko nga alam kung marunong siyang ngumiti.”

Pero kahit anong tanggi niya, bumabalik pa rin sa isip niya ang eksenang halos maglapat ang labi nila kagabi bago dumating ang waiter. Kinilabutan siya, pero hindi niya alam kung sa inis o sa kilig.

---

Sa Opisina ng Vergara Holdings

Meanwhile, nasa boardroom si Xander. Naka-projector ang financial reports habang nagsasalita ang isang executive. Pero imbes na makinig, nakatitig lang siya sa screen ng phone niya. May bagong message mula kay Doña Isabella:

> Son, don’t forget to check on Serena. She might be overwhelmed. Show her you care.

Napabuntong-hininga si Xander. “Care? That’s not exactly my thing,” bulong niya. Pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, tinype niya ang isang simpleng message.

> Dinner. 8 PM. I’ll pick you up.

Ilang segundo lang, nag-reply si Serena:

> Wow. Command ba ‘yan o invitation?

Ngumiti si Xander, bahagyang hindi sanay sa pakiramdam.

> Take it however you want. Just be ready.

---

Nakaharap si Serena sa salamin, suot ang black off-shoulder dress. Elegant pero hindi sobra. Habang inaayos ang buhok, hindi niya mapigilang kabahan.

“Relax, Serena. It’s just dinner. Hindi date. Hindi date,” bulong niya. Pero kahit siya mismo, alam niyang may kakaibang excitement na bumabalot sa dibdib niya.

Dumating si Xander sakay ng kanyang black luxury car. Nang makita siya ni Serena, bumaba ito para pagbuksan siya ng pinto.

“Wow, marunong ka palang magbukas ng pinto para sa iba,” biro ni Serena habang pumapasok.

“Don’t get used to it,” malamig pero bahagyang may ngiti si Xander.

---

Hindi ordinaryong dinner ang dinala ni Xander. Nasa isang private rooftop restaurant sila, overlooking the city lights. May candlelight sa gitna ng mesa at malambot na jazz music na tumutugtog.

Serena blinked in surprise.

“Seriously? I thought magdadala ka lang ng fast food tapos business talk agad.”

“Do I look like a man who eats fast food?” sagot ni Xander, sabay ngisi.

Habang kumakain, unti-unti silang nagbukas ng sarili.

“So… tell me. Bakit parang allergic ka sa kasal na ‘to?” tanong ni Xander habang iniikot ang wine glass.

Serena leaned back. “Because I want to choose who I marry. Gusto kong mahalin ang taong pipiliin ko, hindi yung taong pinili para sa akin.”

Natigilan si Xander. Saglit siyang tumingin sa mga ilaw ng siyudad bago nagsalita.

“I used to think like that. But in my world, choices are… limited. Sometimes, you just do what you have to do.”

Napatingin si Serena sa kanya. Sa unang pagkakataon, nakita niya ang seryosong mata ng binata—hindi lang malamig, kundi puno ng bigat na hindi niya maintindihan.

Pagkatapos kumain, niyaya ni Xander si Serena sa gilid ng rooftop. Nakatayo sila sa railing, malamig ang hangin, at kumikislap ang mga bituin.

“Beautiful view,” sabi ni Serena, sabay lingon kay Xander.

“Yeah,” sagot niya, pero hindi sa city lights nakatingin, kundi kay Serena.

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Unti-unting lumapit si Xander, at halos hindi makagalaw si Serena. Ramdam niya ang init ng hininga nito habang papalapit ang mukha.

Pero bago pa maglapat ang kanilang mga labi, umiwas si Serena ng bahagya.

“No. Not like this.”

Xander raised an eyebrow. “Scared?”

Serena smirked, kahit mabilis ang t***k ng puso. “I’m not scared. I just don’t kiss strangers.”

Tumawa si Xander ng mahina, ang unang totoong tawa na narinig niya mula rito.

“Then I guess I’ll have to stop being a stranger.”

---

Sa loob ng kotse, tahimik silang dalawa. Pero hindi ito awkward na katahimikan—bagkus, may kakaibang kilig na tila kumukuryente sa hangin.

Pagdating sa harap ng bahay, hindi agad bumaba si Serena.

“Thanks… for tonight,” mahina niyang sabi.

Xander leaned closer, halos isang pulgada na lang ang pagitan nila.

“Get used to it, Serena. I don’t play games. If I want something… I get it.”

Napatitig si Serena sa mga mata niya. May halong kaba at kilig ang naramdaman niya. At kahit hindi sila naghalikan, ramdam niyang may nabuo na lihim sa pagitan nila—isang spark na hindi na maikakaila.

Habang papasok siya sa bahay, huminga siya nang malalim.

“Oh no… This is bad. I think I’m starting to like him.”

At si Xander, habang pinagmamasdan siyang pumasok, lihim na ngumiti.

“She’s mine. Whether she admits it or not.”