BOUND BY FATE

Episode 3: Ang unang Tampuhan

Maagang nagising si Serena kinabukasan. May photoshoot siya para sa isang local fashion magazine, at excited siyang ipakita ang bagong koleksyon na siya mismo ang nagdisenyo. Pagdating niya sa studio, abala ang lahat—mga models, makeup artists, at photographers. She was in her element.

“Perfect. Okay, change angle… Serena, can you fix this detail?” sigaw ng photographer.

“On it!” mabilis niyang sagot, at agad niyang inayos ang gown ng isa sa mga models.

Habang nakatingin sa set, napangiti siya. This is what I love. This is who I am. Hindi ako asawa ng kung sino. I’m Serena.

Ngunit hindi niya alam, may paparating na aberya.

---

Ang Pagdating ni Xander

Sa kalagitnaan ng shoot, biglang dumating si Xander. Suot ang corporate suit, halatang fresh mula sa meeting. Ang lahat ay natigilan, parang biglang bumagal ang oras nang pumasok ang gwapo at intimidating na CEO.

“Uh… Mr. Vergara, you can’t just walk in here,” sabi ng isang staff.

Ngumisi lang si Xander. “I’m here for Serena.”

Napalingon si Serena, halatang nagulat.

“Xander? What are you doing here?”

“Your mother told me you’re too busy. I decided to check.”

“Check? As in… bantayan ako?”

Ramdam ng lahat ang tensyon. Pero imbes na mahiya, tumayo si Serena ng tuwid.

“Excuse me, but this is my work. Hindi mo pwedeng basta istorbohin ang shoot.”

Tumaas ang kilay ni Xander. “I’m not disturbing. I’m observing.”

“Observing? Xander, this isn’t your world. Hindi ito boardroom meeting na kaya mong kontrolin.”

Nagkatinginan sila, parehong matigas ang panga, parehong ayaw magpatalo.

After the Shoot

Matapos ang shoot, hinihintay ni Xander si Serena sa labas. Paglabas niya, agad siyang sinalubong nito.

“You embarrassed me, Xander! Do you even realize how controlling that looked?”

“I was just making sure you’re okay,” malamig na tugon niya.

“I don’t need a bodyguard. I don’t need you checking on me like I’m some child!”

Natahimik si Xander. Hindi sanay na may sumisigaw sa kanya, lalo na sa harap ng iba. Pero sa tono ni Serena, ramdam niya ang tapang at ang apoy na kinatatakutan at kinagigiliwan niya.

“Don’t twist this, Serena. I’m trying here. I showed up because I care.”

“Then care in a way that respects me,” matalim niyang sagot bago siya umalis.

---

For the next two days, hindi sila nag-usap. Walang tawag, walang text. Si Serena, busy sa trabaho. Si Xander, nakatutok sa meetings. Pero kahit parehong in denial, ramdam nilang may kulang.

Habang nasa opisina, biglang napatingin si Xander sa cellphone niya. Walang message mula kay Serena. Napakunot ang noo niya. Why am I waiting for her text?

Samantala, si Serena naman ay nakahiga sa kama, hawak ang phone, tinititigan ang pangalan ni Xander sa contacts.

“Ugh. Why am I even thinking about texting him? He’s the one who should apologize.”

---

Ikatlong gabi mula nang magtampuhan, biglang tumunog ang doorbell ni Serena. Pagbukas niya ng pinto, nandoon si Xander—nakasuot ng simpleng white shirt at jeans, pero sobrang gwapo pa rin.

“Xander? What are you—”

Hindi pa siya natatapos magsalita nang iniabot sa kanya ni Xander ang isang paper bag.

“Peace offering. Your favorite—tiramisu cake from that Italian café you love.”

Natigilan si Serena. Alam niya kung gaano kahirap makakuha ng cake na iyon dahil lagi itong sold out.

“How did you even…?”

“I pulled some strings,” sagot niya, sabay kibit-balikat.

Tahimik silang pumasok sa sala. Umupo si Xander, at si Serena naman ay tumabi, medyo alanganin pero hindi mapigilan ang kilig.

---

“Look,” nagsimula si Xander, seryoso ang tono. “I’m not used to this… relationship thing. Hindi ako marunong makisama minsan. But I don’t like fighting with you.”

Napatingin si Serena. Sa unang pagkakataon, nakita niya ang vulnerability sa mga mata ng binata. Hindi ito ang cold CEO na laging kontrolado ang lahat. Ito ay isang lalaki na marunong umamin ng pagkukulang.

She smiled faintly. “I don’t like fighting either. But Xander, if we’re going to make this work, kailangan mong intindihin na I’m not someone you can control. I need my space, my dreams… my freedom.”

Tumango si Xander, mabigat ang buntong-hininga. “Then maybe I’ll just have to learn how to share control.”

Nagkatinginan sila. Hindi nila alam kung sino ang unang ngumiti, pero unti-unti itong napuno ng tawanan.

---

Habang kumakain sila ng tiramisu sa sofa, nadikit ang daliri ni Serena sa cream. Napansin ito ni Xander.

“Messy,” bulong niya, sabay hawak ng kamay ni Serena para punasan sana gamit ang tissue. Pero imbes na tissue, dinilaan niya ito nang mabilis bago ngumiti.

Napamulagat si Serena, sabay tulak ng bahagya sa kanya.

“Xander!”

“What? It’s just cream,” sagot niya, nakangising parang bata.

Namula si Serena, pero hindi mapigilang tumawa. At sa halip na mainis, naramdaman niyang unti-unting nawawala ang galit niya.

Bago umalis si Xander, natigilan muna siya sa may pinto. Tumingin siya kay Serena, seryoso ang mga mata.

“Thank you for giving me another chance,” mahina niyang sabi.

“Just don’t mess it up again,” sagot ni Serena, pero may lambing sa kanyang boses.

Bahagyang lumapit si Xander, halos magtagpo ang kanilang mga labi. Pero imbes na halikan siya, bahagya lang niyang hinalikan sa pisngi si Serena bago tuluyang umalis.

Naiwan si Serena na nakangiti, hawak ang pisngi kung saan dumampi ang labi niya.

“Oh no… this is getting dangerous,” bulong niya sa sarili.

At si Xander, habang nagmamaneho pauwi, hindi mapigilang ngumiti.

“She’s worth the fight.”