Reincarnated As a Princess

Chapter 11

Celestine POV.

Nang makita ng natitirang mga tulisan ang pagbagsak ng kanilang pinuno, isa-isa nilang ibinaba ang kanilang mga sandata.

Sa loob lamang ng ilang minuto, tuluyan nang nakontrol ng mga royal knight ang buong kuta.

Napatingin ako sa paligid. Ligtas na ang lahat ng bihag, at wala nang natitirang lumalaban.

"Mission accomplished," mahinang sabi ni Vale habang ibinabalik ang kanyang espada sa baywang.

Matapos tiyaking ligtas ang lahat ng mga bihag at maikulong ang mga nahuling tulisan, agad kaming bumalik sa Capital kasama ang mga royal knights.

Pagdating namin sa pangunahing plaza, kumalat na ang balita tungkol sa matagumpay na operasyon.

Isa-isang lumabas ang mga mamamayan sa kanilang mga bahay. Ang ilan ay napaluha nang muling makita ang kanilang mga nawawalang anak, asawa, at kapatid.

"Anak!"

"Salamat sa mga diyos... ligtas ka!"

Niyakap nila ang isa't isa habang umiiyak sa tuwa.

Hindi nagtagal, lumapit sa amin ang pinuno ng Capital na ito kasama ang ilang mga mamayan.

"Your Highness Prince Vale, Princess Celestine... at sa inyong lahat," yumuko siya bilang paggalang. "Sa ngalan ng buong Capital, taos-puso kaming nagpapasalamat. Dahil sa inyo, tuluyan nang nabuwag ang grupo ng mga tulisan na matagal nang naghahasik ng takot sa aming lungsod."

Sumunod na yumuko ang mga mamamayan.

"Maraming salamat!"

"Salamat po!"

"We were only doing our duty," kalmadong sagot ni Vale.

Matapos ang maikling seremonya, bumalik kami sa bahay na pansamantala naming tinutuluyan upang magpahinga.

Pagod na pagod kaming lahat kaya wala nang nagtagal pa sa sala.

"Finally..." reklamo ni Kaelion habang inuunat ang kanyang mga braso. "Hindi man ganoon kahirap ang misyon, nakakapagod pa rin."

"At least mabilis natin itong natapos," sabi ni Alistair.

Isa-isa kaming nagpaalam at nagtungo sa kani-kani naming silid.

Kinabukasan...

Nagising ako sa sinag ng araw na tumatama sa bintana.

Matapos mag-ayos at mag-almusal, inihanda na namin ang aming mga gamit.

"Handa na ba ang lahat?" tanong ni Vale.

Tumango kaming lahat.

Lumabas kami ng bahay kung saan naghihintay na ang karwaheng maghahatid sa amin pabalik sa academy.

Bago kami tuluyang umalis, muli kaming nilapitan ng mga mamamayan.

"Mag-iingat po kayo!"

"Sana'y muli namin kayong makita!"

Ngumiti ako nilang tugon at ang iba naman ay kumakaway dito.

Hindi nagtagal ay umandar na ang karwahe.

Habang unti-unting lumalayo ang Capital, napasandal ako sa upuan at napabuntong-hininga.

sa wakas makakabalik na rin ubos na yata social battery ko dito.

"We're back," mahinang sabi ni Celine habang nakatanaw sa bintana ng karwahe.

Unti-unting huminto ang karwahe sa harap ng pangunahing gusali. Agad kaming bumaba at hindi na nag-aksaya ng oras.

"Let's report to the Headmaster first," sabi ni Vale.

Tumango kaming lahat at sabay-sabay na nagtungo sa opisina ng Headmaster.

Knock. Knock.

"Come in."

Dahan-dahang bumukas ang pinto.

Nadatnan namin ang Headmaster na nakaupo sa kanyang mesa habang abala sa pagbabasa ng ilang dokumento. Nang makita niya kami, agad niyang isinara ang hawak na libro.

"So... you're back."

Isa-isang lumapit ang lahat sa harap ng kanyang mesa.

"Mission accomplished," kalmadong ulat ni Vale.

Bahagyang tumango ang Headmaster.

"I assume everything went well?"

"Yes," sagot ni Vale. "The bandits' hideout has been destroyed, their leader and the remaining members were captured by the Royal Knights, and all the kidn*pped women were rescued safely."

Nagkaroon ng maikling katahimikan bago bahagyang ngumiti ang Headmaster.

"Excellent."

Tumayo siya at pinagmasdan kaming isa-isa.

"I expected nothing less from the Royal Class."

Napatingin ang ilan sa amin sa isa't isa.

"I've already received a letter from the Capital," dugtong niya. "The leader of that place personally expressed his gratitude for your assistance. Thanks to all of you, the Capital can finally return to normal."

Napangiti si Lilian habang napabuntong-hininga naman si Kaelion.

"Finally, we can rest."

Napatawa nang mahina ang Headmaster.

"You've all done well. As a reward, you are dismissed from your duties for the remainder of the day."

"Thank you, Headmaster," sabay-sabay naming sagot.

"Go and get some rest. You may return to your dormitories."

Tumango kami bago isa-isang lumabas ng opisina.

Pagkasara ng pinto, napabuntong-hininga ako.

"At last... tapos na rin." mahinang saad ko saka pupunta na sana sa dorm ng pigilan ako ng royalties.

" celestine wait.. " hayss ano nanaman to .

napahinto ako at dahan dahang lumingon.

Nakita kong papalapit sina Kaelion, Calix, Kyler, Celine, Maorine, Amanda, Alfea at pati narin si lilian. Habang sina Vale, Alistair, at Nathaniel ay tahimik lamang na nakatayo sa hindi kalayuan

"May kailangan ba kayo?" tanong ko.

Nagkatinginan muna sila na parang nagtuturuan kung sino ang unang magsasalita.

Sa huli, si Kaelion ang humakbang.

"...We're sorry."

Bahagya akong kumunot ang noo.

"Huh?"

"Sa naging pakikitungo namin sa'yo noon," dugtong ni Calix habang nakayuko. "Masyado kaming naniwala sa mga narinig namin tungkol sa'yo."

"We judged you without even trying to know you," sabi ni Celine

Napabuntong-hininga si Lilian.

"I'll admit it... I thought you were exactly the kind of person everyone described." hmm why do I feel bitter yong pagkakasabi niya dito, yeah right I still need to watch her.

"But after spending time with you during the mission..." mahinang sabi ni Celine. "We realized how wrong we were."

Tumango si Maorine.

"You saved people without asking for anything in return. You even risked yourself to protect the captives."

"And despite how we treated you before..." dagdag ni Alfea, "you never brought it up."

Tahimik akong nakatingin sa kanila.

Si Kyler naman ang nagsalita.

"We know saying 'sorry' won't erase what we did..."

"...but we still wanted to apologize."

Natahimik ang buong pasilyo.

Napatingin ako kina Vale, Alistair, at Nathaniel.

Tahimik lang silang nakamasid.

Hindi sila humingi ng tawad at dahil wala silang kasalanan sakin, I mean sa totoong celestine, ganyan na talaga ugali nila noon pa.

Muli kong ibinalik ang tingin sa iba.

"...It's fine." well I guess okay na rin ito alam ko rin naman na napatawad na ito ni Celestine and as for Lilian I still doubted her.

Nanlaki ang mga mata nila.

"I've already moved on."

Ngumiti ako nang bahagya.

"So don't dwell on it anymore."

Unti-unting gumaan ang ekspresyon ng lahat.

"Thank you... Celestine," sabi ni Celine na may ngiti sa labi.

Napakamot naman si Kaelion sa batok.

"Heh... I guess you can call me kuya now?"

Napataas ako ng isang kilay.

"Don't get ahead of yourself."

Napatawa silang lahat, at sa unang pagkakataon, wala nang bakas ng awkwardness sa pagitan namin.

Sa hindi kalayuan, bahagyang napangiti si Nathaniel.

Sa hindi kalayuan, bahagyang napangiti si Nathaniel.

"Hm."

"Looks like everything worked out," mahinang sabi ni Alistair.

Tahimik namang tumalikod si Vale.

"Let's go."

agad namang sumunod ang iba dito at naiwan ako salikod kasama si amanda.

" Ahmm I haven't said sorry pa I want to ask you privately kase"

"tumango naman ako rito"

" do you why I hated you even though you're my best friend?"

Napailing ako.

"No."

Yumuko siya at mahigpit na pinaglaruan ang laylayan ng kanyang uniporme.

"Because... you abandoned me."

Bahagya akong natigilan.

"...What?"

Unti-unti siyang nag-angat ng tingin sa akin. Halata ang pagsisisi sa mga mata niya.

"Do you remember the day I was surrounded by those noble girls?"

Kumunot ang noo ko saka napahawak sa ulo ko ng may pumasok na alaala.

"That day... I was waiting for you."

Napabuntong-hininga siya.

"They kept insulting me... pushing me around... and I thought you would come."

"I waited..."

"But you never showed up."

Natahimik ako.

"After that, one of them told me you saw everything..." nanginginig niyang dugtong.

"...and that you chose to walk away because you didn't want to get involved."

Nanlaki ang mga mata ko, that's not true nakita ko sa alaala ni celestine na wala siyang natanggap na letter that day.

"What?"

"I believed them." Napaluha siya. "I believed you left me when I needed you the most."

Napailing ako.

"Amanda... that's not what happened."

Napatingin siya sa akin.

"That day, I never received your letter."

"Letter...?"

Tumango ako.

"One of the maids told me later that someone had intercepted every letter you sent me."

"I didn't even know you were in trouble until it was already over."

Tuluyang nanlaki ang mga mata niya.

"T-Then..."

"I never abandoned you."

Then nagulat nalang ako nong nagkita tayo nag iba ka, nag iba ang pakikitungo mo sakin.

Tahimik na tumulo ang luha sa kanyang mga pisngi.

"All this time..." mahinang sabi niya. "I hated you because of a lie."

"I'm so sorry, Celestine."

Yumuko siya nang mababa.

"Instead of asking you what really happened... I pushed you away."

"I said things that hurt you... and I never gave you the chance to explain."

"Can you... ever forgive me?"

Tahimik akong tumingin sa kanya bago dahan-dahang ngumiti.

"I was angry... because you never trusted me enough to ask for my side." galit ako dahil bakit hindi mo inalam yong sides niya, pero alam kong masaya na siya ngayon you all are important to her, kailangan ko lng ngayon ay malaman kong sino ang gumagawa non.

Yumuko lalo si Amanda.

"But now that I know the truth... I don't want us to keep carrying the past."

Dahan-dahan kong inilagay ang kamay ko sa balikat niya.

"I forgive you."

Napaiyak siya at mahigpit akong niyakap.

"Thank you... and I'm sorry for everything."

Bahagya akong ngumiti at gumanti ng yakap.

"Let's make sure we never let misunderstandings come between us again."