Eve gece yarısından çok sonra döndüm. Neyseki Hamide yaşlı bir kadın ve uyuyakalmış. Salonda koltuğa büzüşmüş halde buldum onu. Tabi ki ellemedim.
Kendimi odaya atıp sayunmam, kıyafetlerimi kirliye atmam ve pijamalarımı giyinmem saniyelerimi aldı. Şimdi duş alırsam uyanır, sessizlik önemli.
Sabah evde bağıra bağıra konuşan bir sesle uyandım. Uyandım denemez, bilincim açıldı ama gözlerimi açmayı reddettim. Kavga yoktu, Hamide telefon konuşuyor. Hep böyle bağırarak konuşuyor telefonda, sanırsın sesini telefon vasıtasıyla değil de bağırarak duyuracak.
“Gece kaçta geldi bilmiyorum, gecenin yarısından sonra eve gelinir mi?” diye şikayet ediyordu beni.
“Trafiğe kalmışlardır, İstanbul burası. Ha deyince gidilmiyor öyle.”
“O zaman ona göre ayarlayacak kendini. Olur mu öyle şey evladım?”
“
