Dürüst itirafımdan sonra Saruhan bir müddet sessizce izledi beni. Bakışları yüzümde gezindi, inceliyor gibiydi daha çok. Tüm yalın gerçekliğimle oturdum karşısında. Saruhan bunu hak ediyordu. Ona aşkımı veremezdim belki ama sadakatimi verirdim. Dürüstlüğümü, sevgimi, saygımı verirdim.
“Ben ne hissediyorum biliyor musun?” dedi nihayet konuşmaya başlayarak. Bu bir soru değildi. Benden bir tepki vermeden anlatmaya başladı. Sesi dümdüzdü ama bir sürü duygu akıyordu her bir hecesinden.
“Delirmişim gibi geliyor bana. Nasıl oluyorda bu kadar sevebiliyorum anlamıyorum kendimi. Saçmalama diyorum bazen ama saçmalamaya devam ediyorum. Kapıldım sana gidiyorum. Sonunda beni mahvedeceksin belki ama umrumda değil. Ben bunu yaşamak istiyorum.” Ben böyle sevilmeyi hak etmiyordum. Aşkı bir yük oldu bindi
