ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า พลางจ้องมองคนตัวเล็กกว่า ที่ยังนั่งสงวนท่าทีอยู่บนเตียงกว้าง มือบางกระชับผ้าห่มบนร่างขณะสบตากับเขาด้วยท่าทางหวาดกลัว
“ฉันเสนอเพิ่มให้เธออีกเท่าตัวถือซะว่าเป็นค่าทำผิดสัญญา ตกลงไหม ขอแค่เธอยอมให้ฉันทุกครั้งในเวลาที่ฉันต้องการเท่านั้น”
คำขออย่างตรงไปตรงมามันฟังดูห้าวหาญ ที่สำคัญมันกักขฬะที่สุดในความคิดของขวัญยิหวา
จริงอยู่ที่ว่าเธอได้ตัดสินใจ เดินเข้ามาในฐานะผู้หญิงของชารัณ แต่มันก็ต้องเป็นครั้งนี้แค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น สิ่งที่พลาดพลั้งไปก็ให้ถือซะว่าคือประสบการณ์ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต และอย่าได้คิดเลอะเทอะยาวไกล
ดังนั้นข้อเสนอของชารัณ จึงไม่ใช่สิ่งที่ขวัญยิหวาต้องการ...
อิสรภาพต่างหากที่เธออยากได้มันใจจะขาด แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะดูเหมือนว่าอีกฝ่าย ก็ทำท่าจะว่าไม่ยอมลงให้เช่นเดียวกัน
เมื่อขวัญยิหวาใช้สมองไตร่ตรอง เธอจึงหวีดร้องออกมาด
