“อยากยืนอยู่ตรงนั้นก็ปล่อยเขาไปเถอะ ฉันเองก็ไม่ได้มีเวลามายืนดูเด็กเอาแต่ใจนักหรอก”
น้ำเสียงทุ้มห้าวของเจ้านายดังขึ้นจากทางด้านหลัง ดังนั้นธันวาจึงต้องรีบหันกลับไปทำความเคารพ
“เจ้านายมีอะไรจะใช้ผมเหรอครับ หรือว่าเป็นเรื่องนั้น”
ชารัณเพียงแค่พยักหน้ารับ แต่กลับไม่ได้เอ่ยอะไร เพราะไม่ต้องการให้ขวัญยิหวาได้ยิน ส่วนธันวาก็มองสบตากับคนเป็นนายอย่างที่รู้ใจกันดี
“เห็นว่าคนส่งของกำลังจะเอาของมาให้ ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงนี้แล้วครับ เมื่อผมได้รับของแล้ว ผมจะรีบนำไปวางไว้ในห้องทำงาน”
“ก็ดี ฉันจะไปรอที่นั่น” ว่าแล้วชารัณก็หมุนตัวเดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่สนใจอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น
“คุณ...เดี๋ยวก่อนสิ!”
ต่อเมื่อมีเสียงร้องทัก ร่างสูงจึงชะงักร่างพลางเบี่ยงหน้าหันมาฟัง
“คุณยังไม่ได้พูดเลยนะว่าจะให้ฉันกลับบ้านตอนไหน นี่มันกี่โมงกี่ยามเข้าไปแล้ว ฉันขอร้องล่ะฉันไม่โทรแจ้งความแล้วก็ได้ หากคุณยอมปล่
