หญิงสาวใช้เวลาไม่นานนักก็สามารถจัดการกับตัวเองเสร็จเรียบร้อย จากนั้นหญิงสาวจึงค่อยๆ เดินย่องลงมาชั้นล่างอย่างช้าๆ โดยไม่รู้ว่าชารัณซึ่งตื่นเช้ากว่า กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงชั้นล่าง
และเมื่อชารัณได้เห็นหญิงสาว ใส่กระโปงตัวสั้นเลยเข่าซึ่งเข้ากับเสื้อสีขาวพอดีตัว ทำเอาหัวใจของเขาเต้นรัวแทบบ้า และเพิ่งจะรู้ตัวเองว่าเขาแพ้ชุดนักศึกษา ที่อยู่บนเรือนร่างของผู้หญิงคนนี้ ส่วนขวัญยิหวาก็ทำสีหน้าไม่พอใจ เมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่ายจ้องมองเธอไม่วางตา
“จ้องมองอย่างนั้นเพื่ออะไร ถ้าอยากจะให้ยิหวารู้สึกดีแล้วล่ะก็คิดผิดถนัดเลย”
“แล้วต้องให้รู้สึกแบบไหนกับสายตาแบบนี้ล่ะ”
เธอเชิดหน้าใส่พร้อมกับทำท่าหยิ่งผยอง ราวกับอึ่งอ่างที่กำลังพยายามพองตัวให้ใหญ่กว่า ก่อนตอบคำถามของอีกฝ่ายกลับไปว่า
“ก็เหมือนวัวแก่ที่เห็นหญ้าอ่อนแล้วอยากจะเคี้ยวกินน่ะสิ แต่ยิหวาเป็นหญ้าปากคอก ที่อาจจะบาดปากพวกวัวแก่ที่ไม่เจียมตัว
