Isang malakas na pagsabog ang gumising sa aming lahat.Kung tatantiyahin ,mukang ilang kilometro ang layo nito sa amin.Agad na nagpatawag si Captain ng formation.
Dumadagundong ang dibdib ko at pilit na tinandaan ang mga bilin sa sarili.Kailangang kung kontrolin ang emosyon ko kahit pa hindi na naman normal ang nangyari.Hindi puwede.Hindi pa ito ang tamang oras para sa plano.
Nagkita kita kami sa labas.Lahat tahimik at kalmado.At lahat seryoso na tumayo sa kani kanilang puwesto.The environment is comprehensively silent.Everyone were prepared,with all suits on and fully loaded weapons.I stand straight on my spot.We cant help but to gaze silently at each other,assesing each one,like sharing a secret.
Maya maya'y dumating ang walang expresyong si Captain.He is frightening.Wala siyang kangit
